about the shuffle

Wassalonpolitiek

2012-01-17T14:53:00.001+01:00

Gepubliceerd op 17.01.2012 @ kifkif.be

Hoewel ik binnenkort van plan ben om te verhuizen woon ik nog eventjes in een “middenklasse” buurt. Het is overal stil en je ziet niet vaak vervallen gevels. Je ziet gezinnen in en uit huizen stappen. Je ziet op zon- en feestdagen dat mensen mooier dan normaal zijn aangekleed om op bezoek te gaan of te komen. Er is een goeie bakker op de hoek, tegenover een vrij elegante vishandel. De straat is altijd proper en zo goed als nooit heb ik jongeren zien “rondhangen”. Een droombuurt voor veel mensen, dus.

Er is ook een vrij chique wassalon. En dat is vaak leeg. Helemaal leeg. Ik denk altijd dat de meeste mensen in een “middenklasse” buurt een wasmachine thuis hebben en daarom geen wassalon nodig hebben. En dat wordt meestal bevestigd door de mensen die naar het wassalon komen op de uitzonderlijke momenten dat ik iemand in het wassalon tegenkom.

Het gaat meestal om vreemdelingen of studenten. En voor mij klopt dat volledig, gezien de buurt waar ik woon. Het gaat om mensen zoals ik. Mensen die in een kot of kleine studio wonen. Mensen die een klein appartement delen. Mensen voor wie een wasmachine een luxe is. De studenten komen meestal met een boek waarin je soms de ingewikkelde kronkels van mathematische formules kan identificeren. Soms ook met een roman of net afgedrukte papers. De vreemdelingen, zoals ik, komen vaker met muziek dan met boeken, maar iedereen die niks te doen heeft pakt een willekeurige “Dag Allemaal” uit de hoop. Er wordt daar zelden iets anders aangeboden.

Er zijn ook mensen die opvallen in het wassalon van mijn buurt. Meestal keurige oudere mensen (ouder dan ik of dan de studenten, in ieder geval) die je ziet en waarvan je direct denkt: “Hhhmmmm, wat doet die mens hier?”. Mensen die je als rara avis zou kunnen bestempelen. Over die mensen fantaseer ik graag. Ik denk altijd dat het gaat om mensen met een verhaal. Het is meestal duidelijk dat ze “onze” wasmachines (ik bedoel die van ons, van de reguliere wassalongebruikers) nooit gebruikt hebben. Die kijken pijnlijk lang naar de meertalige instructies op de muur en dan naar de machines en dan weer naar de instructies en bijna nooit naar de mensen die toevallig in het wassalon zitten. Uit schaamte of onzekerheid of om het gevoel te willen geven dat zij geen hulp nodig hebben, fantaseer ik.

“Zij zijn mensen uit de buurt” – redeneer ik altijd. Wie draagt nu een zak vol vuile kleren naar een andere buurt? Niemand, toch? In een buurt die zo’n comfort uitstraalt, moet het gaan om mensen die momenteel met een probleem kampen. Een dame met een kapotte wasmachine, bijvoorbeeld. Of een man van een generatie die thuis niet te vaak zijn eigen was deed en nu te maken heeft met een echtscheiding. Het zijn meestal broze mensen, voel ik. Zij stralen een zekere fragiliteit uit. Zij lijken letterlijk en figuurlijk buiten hun comfort zone te zitten.

Zoals overal zijn er onuitgesproken regels in ons wassalon. Regels die verder gaan dan de meertalig onleesbare gebruiksaanwijzigingen. Iedereen doet, naar mijn ervaring, zijn best om de anderen zo weinig mogelijk te storen en een zekere solidariteit ontstaat als wij, de wassalongangers, ineens te maken hebben met een kapotte droogkast of een machine die een briefje van tien ineens niet kan wisselen in kleingeld.

Zelfs op een zonnige zondag met meer bezoekers dan normaal, dienen de simpele onuitgesproken regels om een rara avis onmiddellijk te identificeren. Deze keer gaat het over een dame die haar Sudoku invult op de opvouwtafel. Je kunt direct denken: “Hhhmmm, eerste keer, zeker”. En dan probeer je op de meest beleefde manier te vragen of je de opvouwtafel kan gebruiken, omdat jouw kleren al droog zijn. En de keurige oudere dame blijft toch aan de tafel staan en neemt even veel plaats in, maar nu is zij niet meer met haar Sudoku bezig. Zij staat daar, gewoon. Eerste keer, zeker.

Hoewel mijn droogkast nog 10 minuten moet draaien, weet ik uit ervaring dat de dunnere kleren al droog zijn. Die haal ik er eerst uit. T-shirts meestal. Die vouw ik ook liefst warm op. Ik probeer in ieder geval de keurige oudere vrouw niet te storen. Ik luister naar muziek, dat wel. Ik combineer graag mijn wassalonbeurt met de ontdekking van een plaat. Omdat ik bezig ben, is het drukken op fast-forward eigenlijk te veel moeite en daarom kan ik eindelijk naar een plaat luisteren als een geheel. Ik luister dus naar muziek en daarom hoor ik niet dat de cyclus van mijn droogkast net gedaan is.

Maar de vrouw gaat van mijn rechterkant ineens achter mij naar mijn linkerkant, doet de deur van mijn droogkast open en begint mijn kleren eruit te halen, alsof dat de meest gewone zaak van de wereld was. Zij neemt een eerste lading naar een kleinere opvouwtafel, dichter bij de droogkasten. Ik trek mijn oortjes uit mijn oren. Ik kan amper geloven wat ik zie. “Mevrouw” – zeg ik zo zacht mogelijk tegen haar – “dat zijn wel mijn kleren”. “Ja, maar het is gedaan” – antwoordt zij. Haar kleren waren nat. Alle droogkasten waren in gebruik, dat begreep ik onmiddellijk, dom ben ik niet. “Maar dan moet je gewoon vragen van wie die kleren zijn, toch?”. De vrouw gaat weer naar mijn droogkast. “Mevrouw, mag ik mijn kleren uit de droogkast halen, alsjeblieft?”. Zij gaat terug naar haar plekje. Ik haal de rest van mijn kleren uit de droogkast en dan begint zij haar natte kleren erin te steken.

“Is het niet gemakkelijker gewoon te vragen van wie die kleren zijn en als die persoon daar niet is dan wel doen wat je moet doen?” – zeg ik dan tegen haar, maar de vrouw antwoordt niet meer. “Mevrouw?”. Zij kijkt heel even naar mij maar stopt niet met wat zij doet. Zij geeft vooral niet de indruk dat zij iets tegen mij zal zeggen. “Mevrouw, ik probeer toch met jou te spreken”. Maar het is zinloos. Snel begrijp ik dat het vanaf nu over een monoloog gaat. De zekerheid dat zij me niet zal confronteren maakt me nog rustiger. Ik kan zelfs glimlachen. “Vind je me agressief, mevrouw? Ik vind dat wat u doet veel agressiever is.” Meer moet ik niet zeggen. Het maakt me namelijk niet uit of ze beseft wat zij gedaan heeft. De gemakkelijkste manier om gelijk te hebben is de confrontatie met anderen te vermijden. En de gemakkelijkste manier om confrontatie te vermijden is het vermijden van het contact met anderen. Daarom zal ze zo snel mogelijk haar wasmachine laten repareren, zodat haar visie over wie ik ben, over wie de reguliere wassalongangers zijn, zo snel mogelijk geen tegenspraak kent. Dan wordt het leven gemakkelijker. Helemaal wereldvreemd, maar gemakkelijk.

Eens haar droogkast klaar is om te beginnen, betaalt zij niet zonder moeite en dan neemt zij haar Sudoku en gaat zij zitten op een stoel. Dat heeft ze wel geleerd, ten minste.

Vaak denk ik dat je je land niet hoeft te verlaten om “inburgering” nodig te hebben. Want je moet opnieuw leren omgaan met de maatschappij elke keer dat jouw wasmachine kapot gaat. Of dat je te maken hebt met een echtscheiding. Of omdat na een eeuw van complexe migratiestromen, de stad waarin je woont is veranderd.

Een zwarte vrouw die in mijn verbeelding spreekt zoals de Nigeriaanse poetsvrouw van Bart De Wever (bedankt, Bart, voor de bevestiging van de juiste taakverdeling in de hedendaagse samenleving volgens de rechtse ideologen) komt aan met een overvolle zak. Zij wordt aan de deur geholpen door een Marokkaanse man die ik vaak tegenkom, een vriendelijke kerel die in zijn vrije tijd probleemjongeren helpt. Beiden glimlachen.

De zwarte vrouw zet haar zak op de grond. Alle wasmachines draaien nog. Alle machines behalve één. Maar daar zitten kleren in. In haar gebrekkig Nederlands vraagt zij luidop of iemand de eigenaar is van de kleren in die wasmachine.

En de keurige oudere dame staat op en laat haar Sudoku op de stoel. Zij kijkt niet naar de kanten, zij spreekt niemand aan. Uit schaamte of onzekerheid of om het gevoel te willen geven dat zij geen hulp nodig heeft, fantaseer ik. Zij loopt naar de wasmachine en steekt haar natte kleren in een aparte zak.

Ik ben al klaar. “Da-ag” zeg ik tegen iedereen. Iedereen knikt of glimlacht of zegt “da-ag” terug. Iedereen behalve zij.

“Hhhmmm, eerste keer, zeker”, fantaseer ik.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal (zoiets has ik niet kunnen verzinnen, natuurlijk)

Het niveau van het discours

2012-01-04T12:10:00.000+01:00

Gepubliceed @ kifkif.be
op 04.01.2012

“I believe in the god of carnage. He has ruled, uninterruptedly, since the dawn of time.”
Yasmina Reza

Ik heb Venezuela verlaten in 2001. Niet omdat ik moest vluchten, niet omdat ik daar geen toekomst meer zag voor mij en de mijne, maar omdat ik opgegroeid ben met de overtuiging dat we allemaal dezelfde wereld delen. Als ik ineens in Europa wou studeren, daar een andere taal leren (Frans was toen mijn voorkeur) en in contact komen met andere culturen en gewoontes, dan moest ik dat kunnen doen. Ik wou een sterkere en bewustere persoon worden. Daarom.

Ik was overtuigd, zoals de meeste migranten die ik ken, dat het tijdelijk ging zijn. Een paar jaar studeren, reizen en hard werken (om mijn studies en reizen te betalen, niet om rijk te worden, zoals de meeste mensen snel concluderen) en terug komen om de rest van mijn leven op te bouwen naast mijn familie en vrienden. Net zoals de meeste Belgen doen tijdens hun Loopbaanonderbreking of hun Erasmus, of zo. Maar ja, eens je migreert, moet je goed kunnen improviseren want het eerste dat je leert, is dat niks gebeurt zoals gepland. En dat heb ik mooi meegenomen. Ik heb er het beste van gemaakt.

In tien jaar tijd is mijn geboorteland veel veranderd. Ik heb die metamorfose van op een afstand meegemaakt, via familie en vrienden. En de media.

Mijn eerste maanden hier waren meteen een test: in minder dan een jaar was het conflict tussen Chávez en de oppositie zodanig geëscaleerd dat een algemene staking die twee maanden duurde, eindigde in een Coup d’Etat (een moderne Coup d’Etat, van die staatsgrepen die je vaak vermomd ziet als de ‘onverwachte’ aftrede van een Premier). Mijn vader moest dagen (ja, met nachten) aanschuiven om te tanken. Veel mensen moesten met brandhout beginnen koken. Het land was zodanig gepolariseerd dat manifestanten tegen Chávez meer dan eens werden bekogeld door woeste supporters van onze President. Soms kon ik niet slapen door het tijdsverschil. De rellen in mijn moederland waren volop bezig als het hier al tijd was om te slapen. Voor mij was het zwaar, maar dat is niet te vergelijken met wat ‘de mijne’ meegemaakt hebben.

Mijn moeder onderging emotionele stress waar zij nog de gevolgen van draagt. Haar probleem was dat zij naar TV keek. Op TV was er alleen maar haat. 24/7. Het niveau van het discours van Chávez is nooit al te hoog geweest, hij is een man die geen blad voor zijn mond neemt en hij kan bijzonder hard beledigen als je anders dan hem denkt. Hij is niet de enige. En al die beledigingen, gevechten en de uitzonderlijke politiekgeïnspireerde schietpartijen waren constant “het nieuws”.

Haat is besmettelijk. Bewust of onbewust wordt haat verspreid via de media. Als het niveau van het discours verlaagd wordt in de hoge politieke instanties, wordt het niveau van het discours verlaagd onder de gewone mensen dankzij de media. En dat is exact wat in mijn geboorteland is gebeurd. In Venezuela was de agressiviteit op straat snel intolerabel. De agressiviteit is de munteenheid van ons land geworden. Je kon het voelen aan de balie, aan het stuur van je auto, in conversaties met je vrienden, overal.

Een goede vriendin schreef me een email in 2002. Haar man was in elkaar geslagen omdat hij bij de buurman ging vragen of de TV een beetje zachter mocht, zodat zijn kind kon slapen. Het resultaat was een gekneusd kaakbeen. Hoe klein dat detail ook is (voor Venezolaanse normen), het is een voorbeeld van de alledaagsheid van het geweld. Toch was “volhouden” het antwoord. Werken aan een betere en meer tolerante samenleving.

Een paar jaar later schreef zij dat haar gezin voor het eerst de mogelijkheid overwoog om het land te verlaten. Hun reden was eenvoudig: op school,op straat en op TV begon hun kind te merken dat zij in een haatsamenleving woonden.

In een verontrustende passage uit God of Carnage, het überberoemd toneelstuk van Yasmina Reza, discussiëren twee koppels over een zwaar uit de hand gelopen ruzie tussen hun kinderen. Een van de ouders vertelt tegen een andere dat een speelplaatsgevecht de normaalste zaak van de wereld is. Waarop een moeder schreeuwt dat het niet zo is. De assertieve vader repliceert dat hij sterk gelooft dat de God van Slachting de wereld geregeerd heeft sinds het begin der tijden. De twee koppels vallen elkaar in real time aan op de meest burgerlijke manier. We kunnen zien hoeveel ingehouden agressiviteit er zit in de scherpe dialogen van Reza. Het is duidelijk dat hun kinderen die haat vertalen in een zware slag en twee gebroken tanden.

Mijn vrienden werden paniekerig van het donkere vooruitzicht: de haat die in de samenleving heerst, zou zich vroeg of laat vertalen in twee gebroken tanden.

In 2001 was ik een uitzondering. Migreren was toen niet “nodig”. Maar vandaag de dag woont minder dan 50% van mijn vrienden nog in Venezuela. Hun reden is niet rijk worden (als je rijk wil worden, moet je in Venezuela blijven, hoe absurd dat ook mag klinken) maar vluchten van een agressieve samenleving.

Daar moest ik aan denken toen ik De Wever op TV zijn typerende passiefagressiviteit zag beoefenen en De Croo of Beke daar luid op reageerden. Daar moest ik aan denken toen Jambon zijn overdreven oproep deed tot de ontkenning van het Premierschap van Di Rupo. Daar moet ik aan denken elke keer dat Van Aelst iemand beledigt. Elke keer dat Bracke zijn geloofwaardigheid misbruikt. Daar moet ik aan denken elke keer dat Gerolf Annemans of Filip Dewinter hun xenofobie, xenoglossofobie en tegenwoordig ook homofobe praat aanvaardbaar proberen maken. Daar moet ik aan denken als de pers vindt dat Sharia4Belgium verdient wat zo veel vreedzame en positieve multiculturele initiatieven niet krijgen: aandacht.

Beseffen zij dat de haat lekt door alle lagen van de samenleving? Beseffen zij dat haatmails en giftige forumberichtjes een direct gevolg daarvan zijn? Beseffen zij dat er elke dag nieuwe kinderen zijn die merken dat we in een samenleving wonen waarin de uitbuiting van schandaal en conflict de norm zijn geworden? Beseffen zij na schietpartijen in Antwerpen, Oslo en Firenze hoe gevaarlijk een ongenuanceerd discours eigenlijk is?

In een artikel dat op kifkif.be verscheen, een post van Chika Uniwe, heb ik heel mooie woorden gelezen. Over Elio Di Rupo zei zij: “Hij spreekt elk woord uit alsof hij bang is om het te breken; alsof woorden gemakkelijk beschadigd geraken”.

Misschien zouden we allemaal moeten leren spreken met dezelfde voorzichtigheid als een anderstalige. Want woorden zijn ZO gevoelig. Woorden raken inderdaad snel beschadigd. En met beschadigde woorden kunnen we veel kwaad doen.

Het land van de minderheden

2011-12-12T13:32:00.001+01:00

Gepubliceerd in Kif Kif op 13.12.2011

Ons probleem is dat we, in dit land, geen meerderheden meer vinden
Tim Pauwels
Politiek Journalist VRT

Dit land is zo gespleten tussen rechts en links,
tussen de gemeenschappen, tussen het federale en het regionale niveau,
dat het nog amper te besturen valt
Béatrice Delvaux
Le Soir-hoofdcommentator
deMorgen.be - 12-12-2011

541 dagen heeft de regeringsformatie geduurd. Anderhalf jaar. De langste regeringsonderhandelingen in de geschiedenis van de democratie. Dat is, vandaag de dag, het meest typerend weetje over ons land. Dat moet betekenen dat we, op een of andere manier, speciaal zijn. Dat cijfer zegt alleszins veel meer over België anno 2011 dan de wafels, de frietjes of het abdijbier. Of Kuifje. Dat cijfer spreekt over een land met uiteenlopende meningen. Eerder dan een land zonder visie, zou ik denken aan een land met te veel visies. Een land waar er evenveel “profielen” zijn als “achtergronden”. Een land waar iedereen, afhankelijk van zijn standpunt, een eigen idee heeft over de weg vooruit en over mechanismen beschikt om dat idee openbaar te maken.

Dat lijkt me meer dan normaal in de Wereld, anno 2011.

Onze wereld is alvast anders dan, laat ons zeggen, honderd jaar geleden. Het is een wereld waarin low-cost luchtvaartmaatschappijen, het internet en de globale natuur van de markt de afstanden kleiner hebben gemaakt. Waarin migratiestromen wereldwijd een steeds belangrijker aspect van onze samenleving worden. Waarin we meer dan ooit de mogelijkheid hebben om bewust te zijn van de “anderen”. Het is ook een wereld waarin participatie meer dan ooit gesteund wordt door de technologische vooruitgang. Een wereld waarin ‘een stem hebben’ geen privilege meer ‘moet’ zijn. Waarin alle nuances, die er altijd zijn geweest, eindelijk in de schijnwerpers kunnen worden gezet.

België is geen uitzondering. Een relatief klein land met een relatief klein aantal inwoners, maar een land dat bruist van diversiteit. En ik heb het niet alleen over culturele of raciale diversiteit. Ideologische diversiteit, ook. Politieke diversiteit, uiteraard. Voor alle onderwerpen die ons dagelijkse leven inkleuren zijn er ontelbare manieren om er een oplossing voor te vinden. Over alle gebeurtenissen zijn er uiteenlopende meningen afhankelijk van de standpunten, sociale, culturele, politieke en professionele achtergronden, ervaringen en noem maar op. Het is normaal, denk ik, dat we in zo een land, zo’n grote inspanning moeten leveren om een regering te vormen. Het is al moeilijk om te kiezen tussen een brug of een tunnel in het vaak conflictieve Antwerpen.

Tim Pauwels heeft opzettelijk of toevallig het land in een zin samengevat, met de scherpte van een röntgenfoto: “Ons probleem is dat we, in dit land, geen meerderheden meer vinden” (link - 00:43).

Nu, ik vraag me af of dat een probleem is. In IT-taal: is that a bug or a feature? Is dat niet het gevolg van de natuurlijke evolutie van de wereld?

Aangezien we allemaal anders zijn, kunnen we niet langer veronderstellen dat de ‘consensus’ de basis van onze samenleving zal blijven. Of toch niet in de huidige vorm die het concept ‘consensus’ aanneemt. Het is in experimenten zoals de G1000 van David Van Reybrouck & co dat we de toekomst van de democratie zullen vinden. Ongetwijfeld met steun van de huidige technologie zal niet alleen de participatie, maar ook het proces zelf van beslissingneming bevorderd worden. En het is geen verrassing dat zo’n progressief initiatief in België van start is gegaan. Omdat dit land op zo’n speciale diversiteit kan rekenen als een van de meest typerende eigenschapen, kan ik me niet inbeelden dat er een betere reden bestaat om in België een nieuwe vorm van samenleving te ontwikkelen. België, een land zonder meerderheden. Een laboratorium voor politieke, etnische, religieuze, economische en ideologische pluraliteit.

Misschien is het tijd om te aanvaarden dat the times, they are a’ changing. De dictatuur van de meerderheid hoort bij het verleden. En dat is dé kans om vorm te geven aan een New World Order. Een inclusieve wereld van minderheden…

Zucht…

Dat klinkt heel mooi, maar het is in ieder geval een illusie. Waarom? Omdat deze droom vertrekt van een valse vaststelling van Tim Pauwels, namelijk, dat België een land is waar je geen meerderheden meer kan vinden. Dat is niet waar. En daarom klopt deze hoopvolle visie van een harmonieuze wereld ook niet. Want ondanks uiteenlopende meningen over kieskringen, besparingen, bruggen, tunnels en noem maar op is er wel één kwestie waarvoor je in België een absolute meerderheid zal vinden.

De politieke impasse heeft veel meer dan 541 dagen geduurd. Na de federale verkiezingen van 2007 was het bereiken van een akkoord al zo goed als onmogelijk. Maar 120 dagen na de verkiezingen was er een eerste doorbraak: in de cynische woorden van The New York Times, “Belgians agree on one issue: Foreigners” (link). Sad but true.

Niet toevallig heeft Di Rupo een akkoord over asiel en migratie als laatste gelaten (link). Het was toch een makkie. En het werd bereikt, inderdaad, in amper vier uurtjes, zonder enige moeite. (link) En dat allemaal terwijl een migrantenzoon een pijnlijk lang en vaak vernederend onderhandelingsproces heeft volgehouden en zo het recht heeft verdiend om het land te regeren.

Hoewel er grote verschillen zijn over thema’s zoals werkloosheidsuitkeringen, brugpensioenleeftijd of kernenergie, willen – volgens statistieken van De Morgen [1] - 93% van de Vlamingen, 87% van de Walen en 84% procent van de Brusselaars strengere maatregelen over migratie. Dichter bij de Nationale Eenheid kan je gewoon niet geraken.

Als Maggie De Block tot een “correct en humaan asielbeleid” wil komen, zoals zij zelf zei in Radio 1 (link) zal zij het moeilijk hebben. Zij zal veel volk tegen haar hebben. Want het Belgisch asielbeleid is op dit moment niet “humaan” genoeg en het Belgische Volk (voor een keer kan je die term wel gebruiken) wil het alleen maar harder.

Dus ja, I have a dream. (Zucht).

[1]: “Eensgezind over de taalgrens”. De Morgen, Maandag 6 december 2011.

When you’re strange

2011-12-06T12:47:00.001+01:00

Gepubliceerd @ kifkif.be op 27.01.2012

People are strange / When you’re a stranger
The Doors

The hammer of the Gods / Will drive our ships to new land
Led Zeppelin

In een interview dat verschenen is in de Metro van 22 november zegt Nicolas Provost over zijn film The Invader: “Wanneer Amadou in Europa aankomt, is zijn eerste doel een vrouw. Liefde is ook het enige dat hij zelf te bieden heeft, want voor de rest heeft hij niets”. Een paragraaf later zegt hij dat hij “niet het zoveelste sentimentele portret van migratie wou maken”. Ik dacht op dat moment dat ik zelden zo’n contradictie had gelezen: aan de ene kant heb je een regisseur die de clichés van migratie wil vermijden en aan de andere kant zie je dat de twee grootste clichés over migratie samen zitten in de premisse van zijn film. Ik ben de zaal binnengekomen met ‘gemengde verwachtingen’, iets wat ik niet zo vaak meemaak. The Invader is, in ieder geval, zo’n scherpe film dat mijn verwarde mood snel onbelangrijk is geworden.

The Invader heeft een fascinerend hoofdpersonage en de vertolking van Issaka Sawadogo is van een onwaarschijnlijke sterkte. En het verhaal, hoe eenvoudig ook, vertelt zo veel over de broosheid van een migrant dat Provost de lat heel hoog legt qua inlevingsvermogen met zijn onderwerp.

Amadou, een aangespoelde migrant, moet ineens vluchten van zijn misdadige 'werkgevers' en eindigt op straat. Hij heeft niets en niemand. Hij kan niets doen. Hij is het gevolg van de castratie die gebeurt als je iemand 'illegaal' verklaart: een mateloze eenzaamheid, een mateloze onmacht. We hebben allemaal eenzaamheid en onmacht ooit meegemaakt en we hebben dat ook opgelost met hulp van familie of vrienden of instellingen. Maar Amadou kan niet geholpen worden en hij heeft geen vergunning om zichzelf te redden. Amadou zwerft door de straten van Brussel en het is waarschijnlijk de beste illustratie die ik ooit gezien heb van dat nummer van The Doors. Faces look ugly / when you’re alone. Een dag lijkt een week te duren. Angst en woede nemen plats van elke vorm van redenering.

Women seem wicked / when you’re unwanted. Wat doet een illegaal met zijn liefde, met zijn seksuele verlangen? Hoe kijkt een illegale man naar een vrouw en hoe kijkt een vrouw naar hem? Onvermijdelijk wordt een blanke vrouw, Agnes, zijn obscur objet du désir. En Amadou is geen zieligaard, hij krijgt wat hij wil. En hij voelt zich ineens opnieuw dapper en sterk. Sterker dan ooit, in zijn eigen woorden. De kracht van het scenario ligt in de contradicties van een personage die al te menselijk kan zijn: een migrant kan voor The Doors zo broos zijn, maar tegelijkertijd leeft in elke migrant een kleine Conquistador, volgens Led Zeppelin.

Amadou vindt een vrouw en zijn leven lijkt te veranderen, het lijkt het begin van zijn verlossing. Maar migreren is veel complexer dan dat. Migreren brengt zo’n ingewikkelde mengeling van gevoelens met zich mee dat de beschrijving ervan bijna een absurde onderneming wordt. Provost slaagt er toch in om in de huid van een migrant te kruipen op zo’n manier dat het me niet zou verbazen dat het moeilijk is om de film te beschrijven. Eigenlijk spreekt de film op een bepaald moment zijn auteur tegen: het probleem is niet dat Amadou niets te bieden heeft. Hij probeert op een bepaald moment zijn eigen situatie te begrijpen en zegt wanhopig tegen zichzelf “ik heb toch zo veel te bieden”. Het probleem is dat hij dat aan niemand kan bieden. Hij zou Agnes kunnen bevredigen, maar er is geen plaats voor hem in haar leven. Hij kan hard werken, maar hij heeft daar geen toestemming voor. Als Agnes hem vraagt of hij werk zoekt, zegt hij dat hij massa’s werk heeft, dat hij alleen op zoek is naar contacten. Maar dat is niet zo gemakkelijk in een samenleving die zo hermetisch is en vooral zo anders als die van zijn land van herkomst.

Soms moet ik terug denken aan de momenten dat ik in tranen uitbarstte tijdens mijn eigen migratieproces. En als ik denk aan waar ik nu zou kunnen zijn als ik niet geholpen werd door mijn vrienden en door de structuur die mijn job aan mijn dagen gegeven heeft, word ik bang van hoeveel agressiviteit je in jouw ziel kan bewaren als je alleen bent. Daarom vind ik het zo begrijpelijk dat Amadou, in de context van het genre, zo’n gevaarlijke man wordt.

In het midden van zijn destructieve draaikolk, ver voorbij de angst, komt Amadou, de antiheld, aan in een receptie met rijke blanke bankier-achtige mensen. En hij gaat van groep tot groep en knikt geïnteresseerd hoewel het duidelijk is dat hij niet volgt. Hij zou zo graag de Zelig van Woody Allen worden. Hij zou zo graag zich mimetiseren, een dikke blanke Belg worden, om niet op te vallen, om normaal te zijn, om geen angst te inspireren, om een plek in de wereld te vinden. Maar dat is onmogelijk. En frustrerend.

In het interview met de Metro vertelt Provost dat deze film even goed een racistisch verhaal had kunnen worden. En het zou me niet verbazen dat racisten er een argument in zouden kunnen vinden voor hun ziekte. Migranten zijn toch gevaarlijk, zouden zij kunnen zeggen. Migratie moeten we doen stoppen, zouden zij kunnen zeggen. Maar neen, niet migratie, maar eenzaamheid en onmacht kunnen een mens gevaarlijk maken. En die eenzaamheid en die onmacht waar migranten zo vaak slachtoffers van zijn, moeten we doen stoppen.

De decaf era

2011-12-06T12:24:00.001+01:00

Gepubliceerd in www.kifkif.be op 07.12.2011

What about the contemporary redefinition of politics as the art of expert administration, which means politics without politics? - Slavoj Žižek.

De wereld neemt meer en meer een onmiddellijke natuur aan. Een van de ironieën daarvan is dat er geen tijd meer is om ideeën te laten bezinken. En dat heeft een effect op alle aspecten van ons leven. Zelfs de journalistiek valt vaak, onder de druk van de onmiddellijkheid, in de bekoring van de gemakkelijkste en meest sensationele berichtgeving. De gemakkelijkste is de snelste. De meest sensationele verkoopt beter. Een combinatie daarvan zal zonder enige verassing onze tijdperk typeren. De deadline-cultuur is verantwoordelijk voor een groot deel van onze technologische vooruitgang maar tegelijkertijd van onze huidige onmacht tegen de sombere schaduw van de misinformatie. Alles moet onmiddellijk gebeuren. En dat is positief (we krijgen in ‘real time’ te weten wat De Wever denkt over het laatste voorstel van Di Rupo) en negatief (het laatste voorstel van Di Rupo was zo’n dikke boterham dat niemand de tijd heeft gehad om te weten waarover het gaat… maar dat doet er niet toe want we moeten niet begrijpen wat Di Rupo voorstelt, we moeten weten wat De Wever daarvan denkt).

De onmiddellijkheid typeert het heden. Om relevant te blijven ondanks de snelle loop der tijden moeten mensen zoals Žižek op een bijzonder tempo hun ideeën kunnen ontwikkelen. En dat kan hij wel. Žižek kan ook zijn ideeën verpakken in een strak rebels jasje en onder de gerespecteerde “denkers” zal je moeilijk iemand vinden met een hogere standup-comedian gehalte dan hem. Hij weet al te goed dat we leven in tijden, zoals iemand ooit zei, waar “People are taking the comedians seriously and the politicians as a joke”.

Tussen grapjes, anekdotes en heel uitgewerkte analogieën, komen we aan in een wereld van “products deprived of their malignant property”. Een wereld van bier zonder alcohol, room zonder vet en koffie zonder cafeïne. Met de nu al onmogelijk te verbergen klimaatverandering, hebben we zelfs te maken met zomers zonder zon en winters zonder sneeuw. Daaraan koppelt Žižek, niet zonder enig gevoel voor humor, de meest recente tendensen van onze samenleving: de monoculturele verwachtingen van de multiculturele maatschappij, de politiek zonder politiek van de technocraten en de democratie zonder participatie. Tegen een landschap van vreemde polemiek, omwille van het nu al beroemde ‘opiniestuk’ (per cosi dire) van Filip Buekens en Geerdt Magiel in De Standaard, dat op basis van beledigingen ons wil waarschuwen over het gevaar van de nonsens van Žižek, vertrekt hij vanuit de 9de Symfonie van Beethoven om op een verassend coherente manier te spreken over het Europa van vandaag: over de Indignados- en Occupy-bewegingen, de untouchability van het Kapitalisme en over de rol van de intellectualiteit in deze tijden.

Het is alleszins duidelijk, door een volle Henry Le Boeuf zaal van Bozar (met extra stoelen op het podium), door het applaus af en toe, door de lach van mensen die hun realiteit herkennen in zijn fantasierijke schepping van een metaforische wereld, dat Slavoj Žižek KAN spreken. Het is totaal geen nonsens. Het kan cynisch lijken, het kan overdreven klinken, maar nonsens is het in ieder geval niet. Žižek kan de mensen bereiken. Žižek kan de rebelse jongere generatie bereiken (hoe veel kranten, hoeveel opiniemakers kunnen dat vandaag ook zeggen?). Žižek kan effectieve twijfels saaien over onze blinde vertrouwen in het systeem. Daarom is hij een waarschuwing waard.

Een dag later in Terzake, geen roddelpers, dus, begint de berichtgeving over de lezing met een close-up van Lieven Verstraete die zegt “…een intellectuele clown, een filosofische charlatan maar tegelijkertijd ook…” duidelijk als een citaat van tegenstanders van Žižek, maar op TV zie je geen aanhalingsteken, natuurlijk, dus je bevestigt wat je citeert. Daarna zijn er wat sensationele stukjes over de chirurgische mogelijkheid van een man met twee penissen of ‘blunt statements’ zoals “Only a renewed leftist egalitarian vision can save Europe” die buiten context heel weinig betekenen.

Terzake heeft blijkbaar geen tijd gehad om de lezing van Žižek te laten bezinken, want zij hebben de lezing verwerkt in een gemakkelijk en sensationeel segmentje. Zijn zij de mensen die ons zullen helpen om de wereld in zijn complexiteit te begrijpen?

Op woensdag ochtend probeerde ik te vertellen tegen een collega, een intelligente mens, een kritische mens, ene die de krant leest en naar Canvas kijkt, dat ik een boeiende lezing had bijgewoond.

Van wie? – vroeg hij.

Žižek, een Sloveense filosoof – antwoordde ik.

Nooit van gehoord… wacht… dat is toch geen filosoof!

Hoezo?

Ik heb toch gehoord dat hij een charlatan was.

Ik vond het angstaanjagend: een beledigend opiniestuk of een openingszin van Lieven Verstraete kunnen bepalen wat zo veel Vlamingen gaan denken over een gerespecteerde spreker die zij niet kennen. Een geweldige tweede opiniestuk in DS die een repliek biedt over de geloofwaardigheid van Žižek is onbelangrijk. Zelf niet weten wie Žižek is, is onbelangrijk. Een Doctoraat in Filosofie is ook onbelangrijk: een openingszin van Lieven Verstraete slaat alles…

Jammer genoeg, lijkt het erop dat de decaf era ook journalistiek bevat zonder journalistiek. Met de gruwelijke gevolgen daarvan.

De lezing kan je hier integraal bekijken. Vanaf 15:25 kan je luisteren naar Žižek en zelf bepalen wat je over hem denkt. Laat Buekens, Magiel & Verstraete niet in jouw plaats denken.

De Jacht

2011-11-21T17:54:00.001+01:00

Gepubliceerd in www.kifkif.be op 22.11.2011

“What’s good for the Goose is good for the gander.”
Oud Engels spreekwoord.

Ik weet niet of het aan de wijn lag of misschien was het omwille van een schilderij die aan de muur hing, maar tijdens een degustatieavond in een hip restaurant van het Antwerpse Zuid waren mijn gedachten ineens ver weg. Ik vroeg me namelijk af, ergens tussen de vierde en de vijfde ronde van hapjes, hoe je een “barbaars” concept als de jacht aanvaardbaar kan maken voor de media, voor de politiek en vooral voor de modale Vlaming. Of toch aanvaardbaar genoeg om daar geen heisa rond te maken, elk jaar in oktober, bij het begin van het grote wildseizoen. Het antwoord is complex en heeft te maken met een levenslang proces dat de jacht een soort romantische aura wil geven.

Om te beginnen kan je tegenwoordig, in de hipste kinderwinkels, koppen vinden van herten, tijgers of zelfs olifanten die je aan de muur van een babykamer kan laten hangen. Zo wordt een mens van tedere leeftijd al gewoon aan het idee van de jacht. Een dood dier krijgt een minder gruwelijk karakter. Door het gebruik van aaibare materialen wordt het zelfs lief. In plaats van een jachttrofee, wordt het een lief beestje dat aan de muur hangt.

Een aantal jaren later, als je kind oud genoeg is om een verhaal te volgen, dienen de sprookjes om de heldhaftige aspecten van de jager te accentueren. De jager, die anonieme, brave en dappere man (heel zelden is de jager een vrouw) die Roodkapje redt, wordt een mysterie voor het kind. Hij loopt rond in het bos, dus verdere uitleg wordt niet verwacht voor zijn verschijning. En de eeuwige outfit van de jager maakt het gemakkelijk voor je kind om hem vaandag de dag te identificeren. De eenzaamheid die aan hem geschonken wordt verleent ook een bijna filosofische teneur aan zijn gedachten.

De culinaire en toeristische facetten van het wildseizoen spelen ook een belangrijke rol in het abstraheren van de gruwel van het dierlijk lijk. Het wildseizoen zal blijven in de herinnering van je kind, dat al lang geen kleuter meer is, als dat familiemoment ergens in de Ardennen, rond een enorme jambon à la moutarde of een geraffineerde fazantpaté met een slaatje en een coulis de framboise of, waarom niet, een medaillon van reerug, met verse najaarsgroenten en zwarte truffels, natuurlijk. Als je kind de juiste leeftijd bereikt heeft en je zelf een jachtliefhebber bent, kan je kind mee gaan. En zelf jagen. En schieten op een hert. Terwijl je vanop een afstand zenuwachtig toekijkt met een vaderlijke spanning of hem influistert “one shot”, zoals Robert de Niro in The Deer Hunter, de prachtige filmparel van Michael Cimino. Een ideaal passageritueel.

Trouwens, de films, de kunsten in het algemeen, zullen in het verloop van de tijd het concept van de jacht nog zachter maken. Mythischer. Oude schilderijen van de Britse adel op pad met de fijnste paarden en de slimste honden, prachtige middeleeuwse jachttaferelen of zelfs een standbeeld van Artemis, godin van de jacht.

Ik weet dat het moeilijk is maar… kunnen we ongeveer even veel moeite doen om het volk vertrouwd te maken met het concept van de rituele slachting van schapen? Als het lukt voor de jacht ben ik zeker dat het ook kan lukken voor de islamitische tradities. Want op een of andere manier moeten we een evenwicht vinden tussen de manier waarop we naar de ene en de andere cultuur kijken.

Anders moeten we bij het begin van elke wildseizoen herten, fazanten, everzwijnen en wilde konijnen gaan verdoven voordat de jagers (of natuurbeheerders zoals de jagers tegenwoordig zichzelf zien) op hen beginnen schieten. Kwestie van iedereen en alle “barbaarse” praktijken gelijk voor de wet te maken. Voor de wet en de media en de politiek en vooral voor de modale Vlaming.

Ik vind dat alleszins eenvoudiger dan, bijvoorbeeld, alle schapen in het Sint-Annabos los te laten en toestemming te geven aan de slachters om op hen te springen met scherpe messen. Alhoewel, de media zal daar zeker business in zien.

inbreker

2011-11-19T21:31:00.001+01:00

een nieuwsitem. twee verschillende perspectieven. je kan het verhaal onpartijdig vertellen of je kan het verhaal vertellen op een manier dat iedereen weet dat je een kant gekozen hebt.

trees

2011-11-18T09:11:00.001+01:00

some trees are killed. other trees are born. in some Frankenstein kind of way. a sad surrealistic irony :-(

waarom niet?

2011-11-16T21:58:00.001+01:00

deMorgen.be wordt stilaan Not Safe for Work

2011-11-15T17:24:00.001+01:00

Titels zoals “Wall Street wordt bezet omwille van Kim Kardashian” onder GELD, “Beachvolley ook in modder dikke fun” onder SPORT, “Toplessprotest tegen zoo Kiev: Slachthuis!” onder PLANET WATCH “Britney draait haar benen rond de nek van Joe Jonas” onder MUZIEK of “Ashley Cole krijgt lapdance van Playboytweeling” onder CULTUUR & MEDIA moeten geen toeval zijn. Met kleurrijke titels en bijhorende foto’s probeert demorgen.be al lang alle verschillende vormen van schandaal als nieuws te verpakken. Soms kan dat heel creatief worden. En zo wordt de nieuwswebsite stilaan Not Safe For Work. Scroll (voorzichtig) naar beneden: het beeld spreekt voor zich :-D

PD: de meest pornografische van alle foto's vind ik nog altijd die van de tonnen goud :-)

De Ogen van Oedipus

2011-11-12T14:49:00.001+01:00

"Wie vrijwillig meegaat, wordt door het noodloot begeleid;wie zich verzet, wordt erdoor meegesleurd."Seneca.

Gepubliceerd door kifkif.be op 14.11.2011

Vooraf krijgen we een inleiding. De spreker, muziekkenner Jan Vandenhouwe, zegt dat deze opera, de Oedipus van Enescu, “een synthese van Europa” is, tot mijn absolute verbazing. Ik bedoel, Oedipus is toch nog altijd een verhaal over incest en vadermoord; hoe kan dat een samenvatting van Europa zijn? Zoiets hoor je toch niet vaak. Ik moet dus kijken naar Oedipus als een Europees verhaal bij uitstek, maar… hoe kan dat zijn? Want, voor alle duidelijkheid, Vandenhouwe heeft het niet alleen over de muziek van de Roemeense componist die invloeden uit alle hoeken van Europa in een coherent geheel liet samensmelten, maar ook over het verhaal dat, volgens het boekje van de voorstelling, over principes gaat die de geschiedenis van het Westen kenmerken.

Bij het eerste bedrijf wordt het duidelijk: na de geboorte van de nog naamloze prins van Thebe, onthult het Orakel het lot, in een griezelig lage toon: het kind zal zijn vader, de koning, vermoorden, en zijn moeder zal zijn kinderen baren.

“Horreur!”, zingt het volk van Thebe in koor. “Horreur!”.

De oplossing is eenvoudig: het kind moet vermoord worden. “Helaas!”, schreeuwt het laffe volk van Thebe. We kunnen niets anders doen. We moeten een onschuldige baby doden. “Helaas!”.

Maar het lot wil dat Oedipus toch verder leeft in een ander land, waar hij, jaren later, hetzelfde omen te horen krijgt. Uit liefde voor zijn ouders verlaat hij zijn vaderland. En het is dan dat Oedipus zijn lot tegenkomt: hij vermoordt zijn echte vader in een gevecht (wettige zelfverdediging, dus) en in een poging om een stad te redden verslaat hij de terroriserende Sfinx en krijgt hij zijn fatidische prijs: hij mag trouwen met zijn echte moeder.

Het verhaal is dus, effectief, een synthese van Europa: het is het verhaal van het eeuwige conflict tussen het lot en de menselijke wil. Eén van de filosofische kwesties die aan de basis ligt van de westerse beschaving is de strijd om meester te worden over de eigen toekomst, over het lot. En één van de terugkerende paradoxen is dat elke natuurramp, elke oorlog, elke zinloze misdaad ons eraan herinnert hoe machteloos wij zijn…

Het is omwille van Vandenhouwes inleiding, omwille van het lot, dat ik mezelf geforceerd zie om Oedipus te plaatsen in de context van de krantenkoppen van vandaag. Het is daarom dat ik zie dat het Europese volk nog altijd bang is van het lot. Het is daarom dat ik zie dat het Orakel nog altijd de ondergang van Europa voorspelt, deze keer in handen van een toenemende stroom van migranten.

“Horreur!”, schreeuwt het koor. En er is geen andere oplossing: hoe onmenselijk het ook kan zijn, “illegale” migranten moeten het land verlaten. Zelfs als het over een kind gaat dat even lang in Nederland gewoond heeft als in zijn toevallige geboorteland Angola.

“Helaas!”, schreeuwt het koor. De wet is de wet. Niets aan te doen, we moeten een kind deporteren. En hoewel Barroso de Slovaken terug kan roepen als zij ineens niet in staat zijn om Oh, arm Griekenland te steunen; hoewel Europa een referendum (!) in Griekenland in een oogwenk kan vermijden, is er nu geen Europees fluitje die Wilders & co kan tegenhouden. “Helaas!”.

Europa wil aan het lot ontsnappen. Aan een toekomst (heden, eigenlijk) met migratie als norm. En de eventuele deportatie van Mauro zou een sterk signaal sturen aan de wereld. Maar Oedipus, het onschuldige instrument van het lot dat in elke gedeporteerde illegaal leeft, zal terugkeren in de vorm van miljoenen die op zoek gaan naar een betere toekomst, die van oorlog moeten vluchten, die uit de klauwen van de dood moeten ontsnappen, die uit liefde alle hindernissen willen overwinnen…

Als we aan Oedipus denken, wordt onvermijdelijk het wanhopige beeld opgeroepen van een man die zijn eigen ogen uitsteekt. Is het een toeval dat, als we aan Mauro denken, het wanhopige beeld wordt opgeroepen van een kind die met tranen in zijn ogen achttien is geworden?

In de opera van Enescu vraagt de Sfinx: “Noem in het immense heelal, klein door het Noodlot, iemand, noem eens iets dat groter dan het Noodlot is!”, waarop Oedipus luidop antwoordt: “De mens! De Mens is sterker dan het Noodlot!”. De Sfinx sterft, maar in haar doodskreet waarschuwt zij dat “de toekomst zal zeggen of de stervende Sfinx huilt om haar nederlaag of lacht om haar overwinning…”

De westerse beschaving schenkt een enorm belang aan de vrije wil, aan de mogelijkheid die elke persoon moet hebben om zijn toekomst te bepalen, om groter te zijn dan het lot. Maar dat geldt niet voor Mauro. Mauro moet voor de tweede keer zien dat we machteloos zijn tegenover het lot. Mauro moet de Sfinx nog eens zien lachen… De tijd zal uitwijzen of hij groter is dan zijn lot. En de tijd zal uitwijzen of Europa aan haar lot kan ontsnappen.

un ensayo MAS

2011-11-10T11:26:00.001+01:00

El MAS (Museum Aan de Stroom) de Amberes mantiene en su colección permanente una selección de piezas prehispánicas unidas por el tema "La Vida y La Muerte". En este momento preparan la publicación de un catálogo sobre la exposición, y entre los clásicos comentarios de arqueólogos e historiadores del arte, esta vez se les ocurrió darle un espacio al hombre común. El museo deseaba saber lo que piensa un latinoaméricano residente en Bélgica sobre la presencia de la colección en uno de los museos más prestigiosos del país. Un riesgo muy grande, por cierto, pues culquiera podria aprovechar la tribuna para hablar del saqueo colonialista y exigir la devolución de la propiedad de nuestros ancestros a donde realmente pertenecen...

Me encomendaron ese ejercicio literario y me pareció retador e interesante (el texto original, que aparecerá, si Dios quiere, en el libro, es en holandés. A continuación se encuentra una traducción a mi lengua materna). Este es el resultado.

Amberes, 12/10/2011

Estimado(a) lector(a),

Al final del recorrido precolombino de la exposición "La Vida y La Muerte" del "Museum Aan de Stroom" de Amberes, se encuentra una video entrevista con Dora Janssen, antigua dueña de la colección allí expuesta. Ella cuenta en el video como se convirtió en coleccionista y como empezó a ver una cierta estructura en su colección. Como su fascinación por el arte precolombino la llevo a saber más, hasta el punto de aprender a descifrar la escritura Maya, lo cual no debe ser para nada evidente.

Dora Janssen revela un detalle irrelevante para la gran mayoría: en su colección hay piezas de todos los países de América latina, excepto de Venezuela. Según ella, los objetos arqueológicos encontrados en suelo venezolano tienen primeramente un valor didáctico y para ella prima el valor estético.

Lejos de tomarlo como un insulto, ese detalle me hizo pensar que aunque los venezolanos heredamos rasgos físicos de nuestros ancestros indígenas, en nuestro día a día no hay realmente una prueba de su existencia. Nuestra arquitectura indígena se limita a la construcción de chozas y el punto máximo del desarrollo de nuestra agricultura son unas cuantas terrazas Timotocuicas. Nuestra herencia pictórica no va más allá de unos petroglifos y nuestra escultura más preciada es la Venus de Tacarigua, una cara cuadrada con cuerpo de 'mujer'. La ausencia de piezas de arte venezolanas en la colección Jannsen-Arts no es un accidente, sino la consecuencia lógica de un hecho histórico.

Venezuela es, en mi imaginación, un lugar donde sobrevivir en la era precolombina no requería esfuerzo: si tienes hambre tumbas un mango; si varios tienen hambre se caza un cochino salvaje y se organiza una fiesta; en caso (excepcional) de lluvia, un techo de palma será suficiente para el aborigen Venezolano, construir más que eso es una pérdida de tiempo. Y para que confeccionar prendas de vestir, es mas, por que usar vestimenta del todo con este calor tan saaaabroooooso... En mi imaginación fue la perfección natural de nuestro país una maldición para nuestra herencia cultural.

Claro está, la tradición oral es innegable. Cuentos fantásticos han sobrevivido el paso del tiempo, pero los objetos tienden a parecernos más 'reales'. Cuando algo es físicamente tangible nos parece de entrada más valioso. Pero la creación de objetos no era el lado fuerte de los Caribes, lamentablemente.

Los objetos de la colección no pertenecen, pues, a MI HISTORIA. La cultura Maya me es tan ajena como la de los Egipcios o los Griegos o la China milenaria. ¿O no?

Mi relación con los Mayas, Aztecas e Incas no es obvia y sin embargo puedo reconocerme en los objetos de la colección. A veces debido a similitudes naturales entre nuestros primeros pobladores: la manera (pagana) de ritualizar la muerte es comparable con la manera en la que aun hoy día consideramos a los difuntos como almas en tránsito con quienes a ratos compartimos la tierra. El chamanismo no nos es extraño y la dualidad hombre/animal vuelve con frecuencia en los mitos Pemones: la transformación de hombre en animal o en piedra o en cuerpo celeste nos habla de una necesidad común de dar una explicación a los misterios de la naturaleza con la que tantos pueblos indígenas convivían de una manera tan hermosa como ejemplar.

Pero más allá de las similitudes entre nosotros, me reconozco en esta exposición debido a algo completamente distinto. Yo crecí en un ambiente en el que tales objetos estaban presentes y es por ello que no me resultan extraños. Las pirámides mesoamericanas son para mí una referencia tan válida como las pirámides egipcias. Porque hemos oído de ellas desde niños. Porque nuestros libros de historia están repletos de referencias a nuestros 'hermanos latinoamericanos'. Porque mis héroes musicales no solo vienen de Venezuela, sino también de México, Argentina, Brasil y Colombia y cuando se canta sobre unos labios jaguar o sobre los sortilegios de un quinto sol, devienen ambos, el animal y la constante re-creación del universo, indirectamente parte de MI mitología. Porque Cortázar pudo contar las guerras floridas de tal manera que podías oler la humedad de la Selva Lacandona. Porque crecimos con un marco referencial común para el humor, con programas que conquistaron el continente e hicieron el acento local disponible para quien miles de kilómetros mas allá mira el televisor.

Soy un extranjero para las grandes culturas latinoamericanas y sin embargo me siento en casa rodeado de estos objetos. Y esa es una familiaridad que se manifiesta de maneras muy sencillas. Una vasija en forma de perro que aúlla se me parece irremediablemente a Xico, el perro que hace revivir leyendas y tradiciones mexicanas en forma de historieta cómica. Los adornos de oro son casi literalmente los que colgaban de un muro en la casa de mi tía. Un video sobre el día de los muertos me recuerda irremediablemente esa noche fatídica en la que mi papa y yo debíamos mantenernos despiertos junto al ataúd donde descansaba mi abuelo e iluminar el porche donde colgaban nuestras hamacas, porque su alma aun estaba en camino y era nuestra responsabilidad hacer mas seguro su viaje. Detalles. Nimiedades de las que esta hecha nuestra identidad y que no necesariamente implican que descendemos de los mismos ancestros.

Soy por definición un extranjero para el pasado de las grandes civilizaciones de América latina y sin embargo puedo admirar la belleza de una estatuilla de jade con un orgullo difícil de explicar.

Hay incontables diferencias entre los aborígenes de un continente inmenso como America: distintas arquitecturas, distintas creencias, distintas costumbres, distintas necesidades.

Al llegar a México me sorprende una monumentalidad que no se encuentra en Venezuela. Y si te tropiezas una cabeza Olmeca entiendes el origen de tanta grandiosidad. El escritor y gran amigo Daniel Pradilla ilustra esta diferencia recordándome que las Calzadas de la actual Ciudad de México eran las calles que conducían a La Gran Tenochtitlán. Que iglesias católicas fueron construidas sobre las colinas en las que se convirtieron las pirámides. Mientras nuestras chozas se convierten en una pila de escombros con el paso del tiempo, las pirámides se convierten en orgullosas montañas. Y eso es difícil de esconder.

Los conquistadores hicieron un esfuerzo muy grande para extirpar las raíces del pueblo mexicano y aun así no lo lograron. Aunque materias primas y piezas de arte fueron vilmente robadas del Perú, de Colombia o de Ecuador, el legado de los Incas y los Quechuas era demasiado grande como para ser erradicado.

Pero al mismo tiempo, apenas quedan vestigios de la herencia de los Caribes. Al mismo tiempo, muchos Argentinos tienen más en común con Europa que con el Caribe.

America Latina es muy grande. Y muy diversa. Es una ilusión pensar que America Latina puede existir como un todo. Pero, como bien lo supo explicar la Presidenta Dilma Rousseff frente a un auditorio de líderes europeos: "En este momento en el que el mundo debe volver a aprender la importancia de la comunicación, tienen Brasil y America Latina, mas allá de nuestros afamados éxitos socioeconómicos, algo más que ofrecer: la riqueza de nuestra diversidad étnica y cultural y nuestra capacidad de vivir en paz con esa diversidad" [1]. Es así: nuestra diversidad es tan grande como nuestra capacidad de ver esa diversidad como una riqueza. Tan grande como nuestras diferencias es nuestra conciencia de lo que nos une, nuestro orgullo por los logros de nuestros hermanos latinoamericanos, nuestro dolor por los dramas que nos afectan.

No es una coincidencia que América latina haya vivido tantas olas libertadoras de unidad: Bolívar, el Ché Guevara o Hugo Chávez, conservando las distancias, son encarnaciones de la misma intención de convertir America latina en una entidad única y poderosa. Un todo que pudiera enfrentarse con entereza a los intereses imperialistas de España, Inglaterra o los Estados Unidos.

Y eso es, tristemente, una ilusión. El espejismo de la unidad Latinoamericana. Un delirio que ha inspirado a varias generaciones a morir por una Latinoamérica indivisible.

Pero Cada movimiento fallido, con el paso del tiempo, ha contribuido a conseguir algo hermoso: una suerte de hermandad, una fraternidad honesta y especial.

En América latina me he sentido con frecuencia en casa. Eso puede parecer obvio, pero si se presta atención a las distancias, las fronteras, los ancestros, las ideologías, las diferencias sociales, los idiomas y dialectos, no lo es. La diáspora latinoamericana se comporta a su vez con frecuencia como un todo. y es entonces que me pregunto de donde viene esa manera tan natural de reconocer al otro como tu igual...

Escribo la primera versión de este texto el 12 de octubre de 2011, 519 años después de la llegada de Colón a Guanahaní. Recuerdo que a la edad de 15 años todo el continente estaba de cabeza porque, 500 años tras el 'descubrimiento', aun debíamos definir nuestra 'identidad'. Todos desde el Río Bravo hasta la tierra del fuego pertenecíamos de repente a una 'identidad'. Y hoy día esta claro que esa era una idea atroz. Pero a la vez encontramos algo que no sonaba tan absurdo: encontramos todo lo que nos une.

America Latina es la demostración de que las diferencias más grandes pueden superarse si buscamos la manera de lograrlo. Si, en las palabras de Dilma Rousseff, nos alistamos a hacer el "esfuerzo" de "entender esa diversidad y aceptarla en voz alta" [2]. Si dejamos que nuestras voces, nuestra historia, con sus limitaciones, sobrevuelen el continente. Sin importar cuan grande sea. Sin importar cuan diverso pueda ser.

Atentamente,

Orlando Verde

[1] & [2]: Dilma Rousseff, Discurso para la Ceremonia Oficial de Apertura del Festival europalia.brasil. Bruselas, 04.10.2011

Miss Venezuela (NL)

2011-11-08T10:55:00.000+01:00

Op maandag 7 november 2011, om 12:23 belde een journalist van de Gazet van Antwerpen. Hoewel ik vaak vind dat zij een vrij partijdige en sensationalistische berichtgeving beoefenen, word ik blij als iemand de kans heeft om toch voor een keer de 'andere kant' van de zaken toe te lichten. Dus ja, ik was blij met hun telefoontje maar toen ik te horen kreeg dat het over de verkiezing van Miss Venezuela als Miss World ging, was ik natuurlijk zwaar teleurgesteld. Ik was ook in een vergadering dus ik vroeg of zij een uur later konden terug bellen en dat hebben zij stipt gedaan.

Ik had heel de lunchpauze om erover na te denken. Wat is het geheim van de Venezolaanse vrouw om 6 keer Miss Universe en 6 keer Miss World gewonnen te hebben? Dat vroeg ik me ook af. Ik heb tussen de soep en de patatten, letterlijk, een paar notities genomen over de zaken die volgens mij belangrijk waren. Nu dat ik dit moest doen, ging ik dat doen op een deftige manier. Hoewel we normaal gezien over schoonheidswedstrijden spreken in oppervlakkige termen, ging ik eigenlijk een diepe sociologische analyse daarover (proberen) maken.

Ik sprak dus over hoe ingebakken het concept van Miss Venezuela zit in onze cultuur. Ik zei dat Miss Venezuela niet alleen over schoonheid gaat, maar ook over sympathie, manieren, zelfvertrouwen en zeker over de juiste antwoorden te kunnen geven (al dan niet over “intelligentie”). Eerlijk gezegd heb ik de Miss Venezuela mooier en minder oppervlakkig geschetst dan wat het is.

Ik wou eigenlijk controverse vermijden. Ik wou wel vertellen over het feit dat vrouwen al van kinds af bezig zijn met hun “voorbereiding” om een Miss te worden, maar ik liet weten dat het effect daarvan op de gewone vrouw, de drukte, iets was waarover een Venezolaanse vrouw moest spreken. Ik sprak over Miss Venezuela als een springplank naar de media voor vrouwen die achteraf actrices of presentatrices zouden worden. Ik sprak over het feit dat veel van die vrouwen hoogopgeleid waren en dat voor een vrouw met een diploma in Communicatie Wetenschappen, de wedstrijd het begin van een carrière als Tv-journalist kon betekenen. Ik sprak ook over het banale en denigrerende beeld dat de meeste mensen hebben van de Misses [1] in vergelijking met de capaciteiten dat zij daarvoor en achteraf moeten bewijzen. Dus ja, ik heb niet echt gelogen, maar ik heb wel heel lelijke kanten van onze schoonheidscultus vermeden.

Ik heb daarbij ook gezegd dat de uiterlijke schoonheid van de Venezolaanse vrouw zeker niet groter was dan die van de andere vrouwen, maar dat het misschien wel moeilijker te plaatsen was. Het is geen zwaarte schoonheid, geen blanke schoonheid of indiaanse of mediterraanse of arabische of oosterse schoonheid. Het is een mysterieuze schoonheid, het resultaat van de mengeling van alle rassen en dat het misschien daarom ‘universeel’ wordt. Een duidelijke poging om nog een mooi aspect van de multiculturaliteit daaraan te koppelen.

De journalist klont overtuigd. Op een heel correcte manier heeft hij een samenvatting gemaakt van mijn mening en ik ging daarmee akkoord.

Maar ja, zoveel moeite was toch zinloos. Een uur later heeft de journalist teruggebeld omdat uit een gesprek met een Venezolaanse vrouw bleek dat het geheim van de Venezolaanse vrouw was namelijk plastische chirurgie. En zij wilden daar mijn mening over. Ineens was de mythische schoonheid van de Venezolaanse vrouw weg. Ineens waren zijn niet meer dan poppen. Allemaal. Alle Venezolaanse vrouwen. “Ocharme de Venezolaanse vrouw, zo mooi moeten zijn omdat ze onderdrukt worden door een machistische samenleving”, enzovoort. Dus ja, we zijn getuigen van de geboorte van een cliché. Want hoeveel moeite ook gemaakt wordt om een genuanceerd beeld aan te tonen, voldoet vaak de vermelding van een schandaal om een complexe verhaal samen te vatten. Jammer genoeg.

Het artikel:

[1] Toen ex Miss Universe Irene Saez kandidaat was voor de Presidentiële verkiezingen van ons land, lachte de internationale pers zich kapot, hoewel het ging over een van de meest capabele Venezolanen in de laatste jaren. Bij wijze van voorbeeld.

miss venezuela

2011-11-07T16:14:00.001+01:00

en estos dias he tenido el privilegio de empezar a escribir para un blog serio en holandes. un blog en el que principalmente se aboga por la tolerancia y la lucha contra la discriminacion y el racismo...

el primer articulo fue compartido relativamente bastante en las redes sociales (mas que nada entre gente que conozco), pero ya, nada realmente trascendente... eso fue la semana pasada.

hoy, lunes, a eso del mediodia, me llama alguien de la prensa local. yo estaba en una reunion.

me fugue de la reunion, intrigado y emocionado, poque eso podia tener que ver con mi post, pero no, la prensa de amberes solo queria que un venezolano explicara cual es el secreto de la mujer venezolana para ganar con tan alta frecuencia en concursos internacionales de alto calibre.

les pedi que me llamaran una hora mas tarde y asi lo hicieron... les hable del arraigo del concepto "miss venezuela" dentro de la venezolanidad... les comente que ser miss venezuela no es solo cosa de ser hermosa, sino toda una escuela de modelaje, maneras, respuestas correctas, simpatia, confianza en si mismo y que se yo...

la verdad, pinte el miss venezuela mucho mas bonito y menos superficial de lo que es (siguiendo ese principio literario que reza "por que decir la verdad si mentir es tan sabroso")... tambien les dije que quizas la belleza exterior de la mujer venezolana si tenia algo especial y ese algo era eso de ser un crisol de razas. que la belleza de la mujer criolla era dificil de categorizar para el mundo. no es realmente una belleza negra ni rubia ni indigena ni china ni arabe o mediterranea... es otra cosa... una belleza misteriosa, inclasificable y universal... esperando abogar desde la esquina por un mundo de mezcla interracial...

la gente del periodico sonaba muy convencida.

y tanto esfuerzo para nada, porque dos horas mas tarde me llaman de nuevo para pedir mi opinion porque hablaron con una caraja venezolana que dice que todas esas carajas estan operadas y voila, se esfumo todo el misticismo de la mujer venezolana...

maniana sale el articulo y espero que no lleve por titulo "Venezuela: la fabrica de mujeres bellas" :-(

UPDATE 08/11/2011: publicaron el articulo. el titulo: "El secreto venezolano? Cirugia plastica"

the eighties

2011-11-03T17:28:00.002+01:00

Gepubliceerd op 04/11/2011 @ kifkif.be met massa's taalverbeteringen!!!

De jaren tachtig waren zotte tijden in Venezuela. In het begin van het decennium hadden we zo veel geld dat we alles importeerden. Alles behalve olie.

Het waren de gekke jaren van cold war in de eerste wereld en hot war in het midden oosten. We waren de hoofdleveranciers van de Verenigde Staten en ze betaalden tijdig en rijkelijk voor het zwarte goud.

Ik herinner mij dat veel van mijn vrienden en vriendinnen waren al eens in Disneyland geweest. Dat voor heel veel mensen was Miami een eenvoudig shopping-weekend en dat het spreekwoord en vogue was “’t is goedkoop, geef me daar twee van”.

Dat kon natuurlijk niet lang duren. In ’83 is het duidelijk geworden dat we boven onze standaard leefden en de devaluatie van onze munteenheid was onvermijdelijk. “Venezuela is veranderd” was de officiële slogan van de overheid. En onder die slogan waren er informatieve spotjes op TV over de voedzame waarde van de sardienen en een keer heb ik zelfs een stoofpoot van bananenschil gegeten. Achteraf gezien was dat het summum van het cynisme: de mensen die ons zo diep in de crisis hadden geduwd leerden nu ons, vanuit het comfort van hun rijkdom, hoe we moesten omgaan met de armoede.

Maar er was geen andere alternatief. De IMF, de Iesa Boys (onze versie van de wereldberoemde Chicago Boys), hadden een formule gevonden om onze vooruitgang te verzekeren: “eerlijkheid” in de prijzen van basisproducten was daar een groot deel van. President Carlos Andres Perez, een van de grootste populisten aller tijden, moest tegen zijn eigen populistische impulsen gaan en ons duur laten betalen voor de crisis. Ik weet nog altijd dat we vaak uren moesten aanschuiven voor een kilo poedermelk, dat wat vroeger gold voor iedereen in een sociaaleconomische droom was nu een beperkt privilege voor de minderheden van een sociaaleconomische nachtmerrie. Ik weet nog altijd dat mijn moeder altijd aan de deur van de school met ons mee moest wachten want het was nooit duidelijk of we een gewone schooldag gingen doorbrengen of misschien ging de school ineens sluiten omwille van een of andere betoging. Betogingen, man, dat werd de norm. Rellen alle dagen. Betogingen van studenten, van leraars, van dokters, van gepensioneerden… we werden aan ons lot gelaten door de noodzakelijke sociaaleconomische maatregelen die ons land gingen redden. In februari ’89 was er een druppel te veel: de prijs van de benzine ging omhoog. En met de prijs van de benzine, alles. Ons land ontplofte, ineens. Denk Londen, denk verbrandde auto’s in Frankrijk, denk politiebrutaliteit, denk honderdduizenden Venezolanen op straat, die ramen van shopping centers vernielen en vlees, melk, TV’s, koelkasten, pamper’s en masse uit winkels stelen. Denk duizenden politieagenten die duizenden Venezolanen doodschieten op straat en als dat niet genoeg is, denk aan het leger die het volk met tanks en machineguns tot orde probeert te roepen…

Schande, dat het overheid zo tegen zijn eigen volk kan schieten. Dat dacht iedereen. En daarom waren we blij met de eerste coup d’etat in ’92. En Chavez is een held geworden. En Carlos Andres Perez, die zo graag het volk wou gelukkig maken, was ineens een vijand omdat hij geen andere keuze had dan volgen wat de IMF zei dat we moesten inslikken.

En dan moest ik naar de hoofdstad gaan studeren. En toen we een tweede stadsgreep meemaakten was dat al gewoontjes en niemand was echt bang. En Chavez is blijven groeien en in ’98 werd hij President. De vriend van Khadaffi, de schenker van olie, het president van zijn partijgenoten. Chavez verdeelde het land. Niet in rijken en armen, niet in blank en zwart, niet in indiaan en colonisator, maar in steun je Chavez of niet. En iedereen die niet eens was met hem was de vijand. En wie niet met hem eens was had geen toegang tot jobs in de officiële sector, in een land waar de officiële sector maar groter en groter werd. Populisme alom. Onveiligheid op straat. Inefficiëntie in de overheid. En de belofte dat hij voor altijd zou regeren…

Wie weet waar we nu zouden zitten als we toen, in the eighties, een referendum hadden gehad over de maatregelen die het IMF ons deed volgen. Ik weet echt niet waar we nu zouden zijn. Niemand kan dat weten. Maar aangezien waar we nu zijn, vrees ik dat een referendum niet slecht had kunnen zijn…

En ik lees vandaag in de Belgische kranten dat Griekenland “moet bepaalde doelstellingen volgen” als antwoord op de referendum-voorstel van Papandreu… dat “Ook in Belgie raakt het geduld met de Grieken stilaan op”… en ik vraag me af of zij weten waarover zij praten. Of zij het zien zitten om van Griekenland een “breeding ground” voor nationalisten en populisten te maken, want dat is wat gebeurt als je van buiten uit commandeert wat een volk moet opofferen.

Maar ja, misschien is het niet zo erg om in tijden van nationalistisch populisme nog een land in de club toe te laten.

moersleutel (empathie for dummies)

2011-09-14T13:11:00.002+02:00

Ergun Top heeft een les gekregen in empathie en gelukkig kon hij bewezen dat hij beter kan omgaan tegen sommige situaties dan sommige mensen. empathie, of de kwaliteit om in de huid van iemand anders te kruipen; inlevingsvermogen, laat ons maar zeggen, is niet alleen nuttig om te begrijpen wat iemand anders meemaakt: empathie kan dienen om jou te doen stoppen voordat je iets slecht doet tegen iemand anders. empathie is volgens sommigen de verantwoordelijkheid van spiegelneuronen (die volgens sommigen ook zorgt voor dat akelig onderhuids gevoel als we zien dat iemand een messteek krijgt en voelen precies alsof we dat messteek gekregen hebben) die ons helpen om te ervaren wat andere mensen ervaren. om in hun huid te kruipen, letterlijk.

als jouw spiegelneuronen niet zo goed werken, of als je geen empathie-ster tout-court bent, zorgen dan de bizare kronkels van het leven dat je op andere manieren een les krijgt, en zo krijg je een kans om... uuuhhhhmmm... een betere mens te worden.

deze "kans" heeft Dhr. Top nu gekregen. en misschien zal hij de enige persoon zijn die iets possitief kan halen uit een verhaal waar alle betrokken partijen verkeerd bezig zijn.

het verhaal gaat over bewijsloze beschuldigingen en hoe we daarmee omgaan. en de grootschalige gevolgen daarvan. sommige mensen beschuldigen andere mensen zonder enig bewijs en dat is verkeerd. het wordt nog erger als je dat doet om jezelf te profileren als een soort held en dus profijt uit die beschuldigingen probeert te halen. sommige mensen beslissen een bewijsloze beschuldiging af te rekenen met een moersleutelslag. en dat is heel verkeerd. sommige mensen beslissen dat je een moersleutelslag niet met de gevangenis moet straffen en dat ziet er verkeerd uit, maar dat is uiteindelijk een beslissing van juristen, die meer weten dan ik over hoe je verkeerde handelingen moet straffen. maar dan heb je mensen die nog erger zijn dan all of the above. en dat is de pers. want de gevolgen van bewijsloze beschuldigingen worden ineens grootschalig als die op de pers verschijnen.

je zou verwachten dat als iets op de pers verschijnt, is het omdat er bewijs daarvan is. omdat het echt gebeurd is. daarom maken we een bewuste onderscheiding tussen geruchten, opinie, reclame en nieuws. geruchten, opinies en reclame mag je altijd in vraag stellen, maar nieuws zijn feiten. zouden feiten moeten zijn. en de scheiding tussen die vier verschillende communicatievormen, wordt bij momenten heel vaag.

Ergun Top komt b.v.b. naar de redactie van de Gazet Van Antwerpen met geruchten over drugshandel in de Brederodestraat, een straat waar ik 'half' gewoond heb en waar ik nog altijd mensen vrolijk zie fietsen om gelijk welk uur. Ergun Top komt met geruchten over drugshandel in de Brederodestraat, dat mag je gerust in vraag stellen, want dat is maar geruchten. ik kan getuigen dat de Brederodestraat geen gevaar voorstelt, maar dat mag je ook in vraag stellen want dat is niet meer dan mijn opinie.

Maar als GVA komt met de grootste lettertype die zij in stock hebben te zeggen dat de Brederodestraat in handen van drugsmaffia's ligt, verwacht je, omdat het als nieuws verpakt wordt, dat er enig bewijsmateriaal te bespeuren is, dat het over feiten gaat. maar neen. het is allemaal gebasseerd op de bewijsloze klachten van Dhr. Top. dat heeft niet echt meer waarde dan een lezersbrief of een zorgeloze tweet. maar ja, na de rellen in londen, het parallel die sommige mensen willen maken met antwerpen na de seefhoek-ruzies, en het beeld die sommige mensen willen geven van antwerpen als onleefbare stad in handen van (allochtone) criminele bendes, zal dat verhaal wat kranten helpen verkopen. het concept van nieuws lijkt vaak "verkoopbare verhaal die zo correct mogelijk geschreven wordt". de krant wilt zeker niet "liegen" of "speculeren", maar laten graag leugenaars en speculanten aan bord komen. maar oke, vrijemeningsuiting. dit is nog altijd een democratisch land zonder regering.

maar natuurlijk zullen de beschuldigden dat niet pikken. en zij worden kwaad en zij hebben het recht om kwaad te worden, want ze worden op de pers openlijk en bewijsloos beschuldigd van drugshandel. ik zou kwaad worden. maar empatisch als ik ben, ik zou dat gevoel niet echt laten uitlopen tot een moersleutelslag. dat doet pijn en dat weten mijn spiegelneuronen heel goed en daarom voel ik een steek in mijn voorhoofd dat zegt "neen, man, niet doen"... maar dat is dus wat uiteindelijk is gebeurd: iemand heeft zijn woede vertaald in een moersleutelslag :-(

en zo moet de pers nog minder moeite doen om het beeld van stuurlos antwerpen te versterken. en deze keer hebben zij allen maar feiten nodig. wat opgeblazen ("hoofdwondes maken altijd te veel lawaaii" zei mijn moeder altijd om me te kalmeren als ik een bebloedde gezicht zag), maar feiten nog altijd.

wat de gevolgen kunnen zijn van een bewijsloze beschuldiging: een moersleutelslag lijkt niet erg genoeg te zijn om in de gevangenis te belanden (ik begrijp de belgische wetten niet echt en ik ben niet de enige die gelooft in de "justitielotterij-theorie") en de feiten helpen opnieuw om kranten te verkopen. the bad guys lopen op vrije voeten. er is geen bewijs van hun drugshandelonschuld, maar niemand gelooft dat zij geen criminelen zijn. zeker niet na een moersleutelslag. hun naam zal vuil blijven. en antwerpen gaat efkes de geschiedenis in als stad van onbestrafte criminelen :-(

maar net op het moment dat je denkt dat de situatie heel erg is geworden en dat dit nog een kaakslag is voor de mensen die hard werken om de beeldvorming van de allochtonen te verzuiveren in een stad waar nog altijd een derde van de bevolking gelooft in de algemene profitariaat van de "nieuwkomers", net op dat moment, wordt het nog erger allemaal.

"we waren met veel en nu is ons bomma zwanger". dat is een venezolaanse spreekwoord voor de momenten dat je al veel in je handen hebt en je nog meer op uw bord krijgt. er zijn leuke variaties, ook. "we waren met veel en nu giet iemand water op de gremlin" is de beste versie daarvan, maar dat is mijn mening.

die druppel die op de gremlin valt komt van de morgen. de morgen beslist dat zij een artikel mogen publiceren waar twee "journalisten", Douglas De Coninck en Jeroen Verelst, "sugereren" dat Top zelf in de drugshandel "chain" zit. op basis van argumenten die ik nog altijd niet kan geloven. tijdens een bezoek aan een theehuis die zich bevindt in een pand waarvan Top de eigenaar is, merken twee "journalisten" van de morgen dat:

1- de frisdrank kost een euro
2- iedereen mag vrij in en uit
3- EEN klant "ziet er" stoned uit (wat ik schandalig weinig vind voor de gemiddelde antwerpse nachtleven)
4- het straalt de uiterlijk van een marokkaans theehuis

en zij beslissen dat die vier punten zijn "alle kenmerken van een dekmantel voor drugshandel". plus het kleurrijk detaille dat volgens "hun bronnen" (vrij vertaald, "de geruchten") zou je een joint kunnen kopen als je "Bob Marley" zegt.

en dat heeft grootschalige gevolgen, want niet alleen versterkt dat een totaal fictief beeld van antwerpen als "een stad in handen van drugshandelaars" (jongens, jullie weten niet hoe "een stad in de handen van drugshandelaars" eruit ziet) en dat zelfs onze "zelfgecreerde antidrugs helden" doen mee in deze criminele praktijk. het echte probleem is dat we allemaal mee doen aan het spel van de bewijsloze beschuldigingen. Top deed dat. en dankzij de morgen mag hij nu genieten van een les in empathie. Top heeft nog geen moersleutelslag gegeven aan de zogenaamde "journalisten" aan wie de morgen het woord geeft. en dat is al possitief.

maar ik ben benieuwd over wie een les zal geven aan de morgen. over wie de morgen bewijsloos zal beschuldigen van iets. of wie de morgen, met bewijs in handen, kan beschuldigen als platform voor niet-objectieve berichtgeving. wie ervoor zal zorgen dat we massaal een krant een les geven over integriteit in tijden dat zij meer en meer beginnen te lijken op de ethiekloze tabloids waar zij met "dedain" afstand van willen nemen. in tijden dat zij meer en meer beginnen te lijken op sensationalistische en schandaalzuchtige roddelpers.

Poética del video casero

2011-09-01T13:07:00.001+02:00

Cuando me pidieron hacer un retrato documental de Vitalski, un artista local muy famoso en Amberes, organizamos un brainstorm y decidimos que el concepto debía apuntar a la familiaridad. La película sería mostrada una sola vez para una sala de cien personas. Vitalski y yo estaríamos sentados en un sillón, frente a la audiencia. Un televisor instalado en el medio entre nosotros y el público nos mostraría el resultado. Vitalski tendría el control remoto y podría parar o rebobinar a placer. A través de un micrófono, podía comentar a su antojo. La misma película se proyectaría simultáneamente a nuestras espaldas, para deleite del público. Quizás sean esos los 45 minutos mas duros de mi vida como videasta: estar sentado frente a cien personas y ver cada reacción a tu trabajo y a la vez asumir de una manera tan desnuda la responsabilidad sobre el resultado. Y quizás fue eso tan traumático y fascinante lo que definió mi manera de trabajar a partir de ese momento. Vitalski Naakt (:-( solo esta en holandes) era exactamente el tipo de video que muestras en la sala de tu casa al regreso de un viaje familiar. O mejor dicho: exactamente lo que yo quería que cada ser humano hiciera con esas interminables horas de video turístico que nadie verá. Lo que yo quería, sentado frente a esa sala llena, era que cada padre de familia se convirtiera en videasta. Tras esa epifanía, apenas llegué a los vestidores, rompí a llorar como un carajito.

Desde entonces he intentado explorar el concepto del video casero como formato cinematográfico válido. Luego siguió un documental de 49 minutos sobre un projecto socio cultural en Soweto. In Soweto (sorry, english only :-D) era un acercamiento mas depurado a la idea de la exploración del home video: la edición asociativa era una herramienta indispensable y convertirse en parte del sujeto era estrictamente necesario. Mientras que la estrategia del fly-on-the-wall invita al documentarista a pasar inadvertido, el video casero siempre esta hecho por una persona de presencia innegable. The filmmaker is present, so what? Este resultado fue seleccionado en distintos festivales e incluso tuvo la suerte de recibir un premio al Mejor Documental en Chile.

He intentado extender esa búsqueda a los videoclips. Las imágenes de una escapada de fin de semana fueron editadas sobre el tema Dinámica Rural de la Murga Armada. El resultado, tres años más tarde se ha convertido en una visita nostálgica. Lo cual es la esencia del video casero: recuerdos, viajes, gente, vida...

Extendiendo esa búsqueda casi lingüística a videoclips de "ficción", un viaje a New York se convierte en el encuentro de tres seres urbanos para el tema Saycrack de Barna, una fiesta en casa de un pana se convierte en una pesadilla de una sola toma para el Marginal del Sindicato Sónico y más recientemente, un viaje a la paradisíaca Península de Yucatán sirve para ilustrar La Mota de Murga Armada, un tema nostalgicón, una especie de Je Ne Regrettre Rien tropical...

Aqui lo tienen...

El video casero se ha convertido en un género cinematográfico para mi...

Lo mio no son los manifestos. Cuando intento explicar que el video casero puede tener un valor que va más allá del círculo familiar, tiendo a confundir a la gente, pero para mi esta muy claro que el video es hoy dia un mecanismo natural de comunicación. Que el video y el cine dejaron hace tiempo de pertenecer a las élites cinematográficas y que incluso los géneros más subvalorados, como el video casero, son capaces de contar una historia que tiene relevancia mas allá de la sala de la casa.

the home video manifesto

2011-08-31T13:12:00.007+02:00

in the beginning there was the vitalski project (sorry, dutch only): a video-portrait of an antwerp based all round artist that was meant to be shown live in a theater that would emulate a livingroom, with the two of us watching the video on a tv-set and the audience watching the same movie, projected on a big screen. what i experienced then was the same fear every family man has experienced when showing the endless tapes he filmed in their last holidays: "this is boring" "why am i doing this?" "they are going to hate me" "do they care?" "is this ridiculous"... the same questions that invade the head of any regular filmmaker during a premiere.

since then, i've tried to explore the concept of home video as a possible format for regular filmmaking. a 49-min documentary followed: a portrait of a social/cultural project in the heart of soweto. in soweto (sorry, english only :-D) became a more pure approach of this home video exploration: associative editing and becoming part of your subject are mandatory. while the fly-on-the-wall approach tries to be as unobtrusive as possible, the home video is made by someone who can't actually be denied. the filmmaker is present, so what? this exploration received a recognition with festival selections and even an international prize...

i've tried to extend that to videoclips. the first was a merely anecdotic trial, images of a short weekend trip were edited on top of murga armada's dinamica rural. the result, three years later, has become a nostalgic bunch of images. exactly what home video is about. memories. trips, people, life...

extending that almost linguistic search to "fiction" videoclips, a trip to new york becomes the encounter between three souls in barna's saycrack, a house party becomes a one-shot nightmare in sindicato sonico's marginal, and more recently, a trip to paradisiac Mexican nature becomes an illustration to Murga Armada's La Mota, a song about choices, some kind of up-tempo je ne regrettre rien...

here it is...

home video has become a genre for me...

i'm not really for manifesto's. when i try to explain the "beyond personal" value of home video i tend to confuse people, but for me it is quite clear that video is today an undeniably familiar means of communication. that film and video have long stopped belonging to the filmmaking elite's and even the most undervalued film genres, such as home video, are able to tell a story that goes beyond the living room.

manual de bolsillo para enfrentar el afrocubismo

2011-08-12T16:40:00.002+02:00

(publicado el 29/09/2010 en afinidades electivas)

aunque peter gabriel fue quien le dio el soplo de vida (comercial) a eso que se suele llamar world music (a traves de Real World y WOMAD), es quizas ry cooder quien mas efectivamente ha materializado el concepto.

despues de haber explorado las raices africanas del blues con ese discazo que es talking timbuktu, junto al difunto maestro ali farka toure, ry cooder es contactado nuevamente por nick gold, productor de World Circuit (label britanico de vasta historia que comienza con la cantante y folklorista cumanesa María Magdalena Rodríguez, antes de que Real World fuera creado), quien le encomienda una mision que todos conocemos: ir a cuba a buscar a viejos maestros del son cubano y grabar un disco.

la idea era un paso logico: la orchestra baobab de senegal, cuyo genero suele definirse como rumba jazz, un genero que coincide con los ultimos anios de la colonia en varios paises del africa central y occidental, ya era parte de world circuit desde la re-publicacion de esa perla llamada pirate's choice y asi como antes se habia ido a buscar las raices del blues a mali, ahora habria que ir a buscar las raices de la "rumba jazz" a cuba. o buscar las raices del son cubano en mali, segun convenga.

bassekou kouyate, maestro del ngoni (una especie de laud de tres o cuatro cuerdas), entre otros musicos de africa occidental, debian reunirse con cooder en la habana. cooder pudo evitar el bloqueo americano volando a traves de mexico. pero los africanos tuvieron poblemas de visa y no pudieron asistir al encuentro. puntillita, cachaito y ruben gonzalez eran algunos de los contactos que ya estaban asegurados por el lado cubano. y como todo estaba listo, cooder y los demas salieron a la caceria de lo que habian sido las estrellas del Buena Vista Social Club. o bueno, asi se nos suele contar la historia.

de entre tanta resurreccion, una figura resalta sin restarle protagonismo a compay segundo, a ibrahim ferrer o a omara portuondo. esa figura es la de eliades ochoa, quien, como los demas, sigue produciendo para world circuit.

tanto cuba como mali se convierten en las divas del "world music" de los ultimos diez anios. por un lado ferrer, cachaito, ruben gonzales y compay segundo hacen musica literalmente hasta que la muerte los sorprende. incluso se publica ese producto bizarro titulado "Rhythms del mundo" del cual no hablare para no meter en problemas al duenio del blog. por el otro lado, damon albarn presenta Mali Music (esa joya co-protagonizada por afel boucum y toumani diabate, colaboradores frecuentes de farka toure) y muestra el lado cool de la "cooperacion norte-sur", dandole tambien un espaldarazo a proyectos vecinos como el Television de Baaba Maal y mas tarde, con The Good, the bad and the queen, a Tony allen y la movida afrobeat...

Nick Gold, por su parte, sigue dando pasos logicos: ahora hay que hacer colaborar a Mali y Cuba.

AfroCubism es el resultado de esa "cooperacion sur-sur" (Cooder no forma parte de la ecuacion esta vez).

desde el primer track se deja en claro de que va la cosa: jazz.

recuerdo que durante una conversacion con el pratt sobre la gira de reunion de The Police, su comentario mas resaltante fue acerca de cuanto habian crecido sting, copeland y summers como musicos. eso es lo primero que se respira cuando oyes el primer tema del disco: esto no es un disco, es el registro de una convencion de maestros. con la mision clara de elevar aun mas el status de esa frecuentemente denigrada subcategoria que es el world music, de presentarnos algo inclasificable. "if you don't know what it is, it must be jazz"...

aunque la presentacion del disco esta programada para octubre, afinidades electivas presenta, pues, un review de AfroCubism. en primicia mundial :-)

de los catorce temas del disco, quizas lo mas impactante es la seleccion de Guantanamera para el cierre. y no se como funcione eso para el resto del mundo, pero para mi fue una especie de tension que se hacia mas fuerte mientras avanzaba el disco. por que Guantanamera? por que cerrar con el tema mas cliche del caribe musical cuando se presenta una oportunidad tan unica?

la exploracion empieza con Mali Cuba. un solo tras otro de instrumentos y estilos nos hablan de musica que nacio en africa, que viajo a cuba, donde crecio y se transformo para luego regresar al congo, a senegal, a esa rumba jazz que co-protagonizo la independencia, que nos suena tan familiar y a la vez tan lejana, y que ahora se reinventa a traves de ese dialogo sonoro.

la inspirada interpretacion de al vaiven de mi carreta no solo se debe a la voz de eliades (que transmite una soledad capaz de transportarnos a un horizonte limpio y lejano), sino tambien a la intervencion del ngoni donde uno habitualmente se espera un tres, el protagonismo que recibe el balafon, los solos de la guitarra electrica que nos remiten al borde del Sahara. la voz de un griot no sorprende tanto, precisamente porque tanto el cante jondo como el blues del desierto y el son cubano tienen en algun lugar de la historia un ancestro comun.

karamo es el turno de entregarle a los clasicos del africa occidental el sabor del caribe. la percusion y el contrabajo sirven de base para la kora virtuosa de toumani diabate. uno casi se puede imaginar las sonrisas de quienes comparten el cuarto y son testigos de un duelo tan exclusivo cuando eliades toma la guitarra.

djelimady tounkara deja en claro con su rumba que tras la muerte de farka toure aun queda quien interprete la guitarra con un virtuosismo comparable. solo al final entran los vientos, en lo que me parece es la unica aparicion de metales en todo el trabajo (si no me traiciona el oido, tras anios de tinnitus persistente).

la culebra es una ruptura interesante y ludica en el disco. despues de haber oido tantas versiones aceleradas se agradece el jugueteo con el cha cha cha que le imprimen los afrocubistas.

jarabi es claramente el final del primer segmento. cada version de jarabi ha sido genial. y esta no tiene nada que envidiarle a las versiones de toumani, de ketama, baaba maal o de cualquier folklorista subsahariano.

dos temas conforman una especie de intermezzo: un solo de eliades ochoa y dakan, una especie de descarga de ngoni, balafon y percusion.

si hay una debilidad en el disco es no poder seguir sorprendiendo con la misma tenacidad despues del intermezzo. el disco no es menos bueno despues de la mitad, pero tampoco crece (salvo, quizas por para los pinares se va montoro)...

pero, como en una buena pelicula de suspenso, mientras AfroCubism avanza, pista a pista uno no deja de pensar que al final de este viaje esta la Guantanamera. la imagen oscura de jose feliciano a la cabeza de toda una generacion de "charm singers" que utilizaban Guantanamera para darle un toque "exotico y picante" (you know?) a su show, se apodera del firmamento y vaticina mal tiempo.

y quizas la grandeza de este disco sea precisamente el final. devolverle a Guantanamera su status de "standard". AfroCubism coloca a Guantanamera al lado de Caravan, de Tin Tin Deo, de take five, de temas legendarios que hay que interpretar con respeto y solo cuando se tiene algo que agregar, cuando se esta seguro de alguna variacion inteligente.

Escandinavia

2011-08-06T10:42:00.004+02:00

Morrisey ha estado hablando demasiado estos dias y la prensa se esta dando un banquete pintándolo como un demente. Lo primero que dijo es que los recientes crímenes de Noruega eran nada en comparación con lo que hace McDonald's a diario con los animales. Si lees algo así en la prensa, de inmediato piensas que Morrisey se volvió loco. Si eres fan, podrías sentir algo de simpatía y no ser tan dur@ pero igual pensar que decir algo así es totalmente absurdo.

Si conoces la problemática de la crueldad hacia los animales y has visto como le cortan los testículos a un toro vivo o como electrocutan analmente a un zorro para que la piel quede intacta, puedes pensar de otra manera. Pero relativizar no es el negocio de la prensa. La prensa internacional necesita vender titulares que sean comprobablemente correctos aunque tergiversen la realidad. La prensa necesita hacer ruido. Y Morrisey se ganó la lotería de la prensa internacional.

En un momento en que incluso los statements de Merkel, Sarkozy y Cameron podrían relacionarse fácilmente con los ataques en Noruega, desarticulando así todo el discurso antiislámico que practica Europa a diario para frenar la actual ola migratoria que eventualmente pondrá fin a los injustos privilegios históricos que ha gozado el viejo mundo, la prensa opta por el lado farandulero de la noticia y banaliza la influencia de la derecha nacionalista europea, pintando a Morrisey como el indolente enemigo público número uno. La gente se horroriza si Morrisey dice que Breivik es un ángel en comparación con las grandes corporaciones del mercado de la carne, pero si Wilders o Le Pen dicen que la culpa de los ataques es de quienes quieren forzar a Europa a convertirse en un territorio multicultural (cosa que ya sucedió, hace 60 años, cuando tuvieron que importar mano de obra árabe para reconstruir lo que ellos mismos destruyeron), nadie se alarma demasiado. El oportunismo que representa cerrar las fronteras hoy, cuando ya se reconstruyó el continente, se explotó a las colonias y el resto del mundo se muere literalmente de desidia, no nos quita el sueño. La poca energía que le reservamos a la masacre de Utoya se concentra hoy dia en reprobar a Morrisey.

Sobre todo si está de gira por Europa.

Si Morrisey toca mañana en tu ciudad, la prensa va a utilizar todo lo que pueda para convertir eso en NOTICIA, en la época del año en la que los políticos están de vacaciones y todos los debates reales se congelan hasta nuevo aviso. Suspender la venta de carne para evitar que la gente tire hamburguesas al podio es noticia y hay que entrevistar a un perrocalientero para entender los devastadores efectos de la visita del ex-vocalista de The Smiths.

Las abuelas tienen una opinión sobre él. Los carajitos. Hay que estar loco para comparar a la juventud Noruega con un rebaño de vacas, dicen.

Lo cierto es que el show comienza y apenas toma el micrófono y nos dice "are you ready to take some risks?" sabes que LA VERDAD es que hay que tener tres pares de bolas para ser Morrisey.

Morrisey no cambia. Toque temas de los Smiths o de su carrera solista o un cover de Lou Reed, su teatralidad y su carisma siguen impolutos. Los músicos son tan enérgicos como correctos. Conocen su lugar y su justo valor, uniformados con una franela que reza "FUCK FUR". Recorren sin esfuerzo un setlist corto pero intenso y bien estructurado. Las luces no son espectaculares e incluso un spot ciega a Morrisey en un par de ocasiones. Sólo durante ´Meat is murder´ vemos crudas imágenes de la cruel realidad de la industria carnívora.

Pero hay un momento en que el encuentro deja de ser un concierto para convertirse en algo incatalogable, a medio camino entre una misa, un mítin político y un happenning literario. "The next song is called ´Scandinavia´", dice Morrisey y entonces reina el silencio. 20 mil personas dejan de hablar, beber o comer. 20 mil personas cuyo idioma nativo no es el inglés necesitan entender la letra de esa canción de la cual ni siquiera los mas fanáticos han oído hablar. Entre la masacre y la atención que le ha prestado la prensa a su banal comparación activista, 20 mil personas están listas para descalificar a Morrisey para siempre y lanzarlo al abismo del olvido deshonroso.

La percusión y el teclado crean una esfera militarista y dramática. Morrisey abre la boca:

I was bored in a Fjord
and I curse the heart & soul of Scandinavia
Let the people burn
let their children cry
and die in blind asylums

Hay que tener tres pares de bolas para cantar un párrafo asi en un momento asi. Todos esperamos boquiabiertos, obviamente, lo que sigue:

But then you came along
and you held out your hand
and I fell in love with you and Scandinavia

I kiss the soil
I'd eat the soil
and hug the soil
and I praise the God who made you

Stab me in your own time in Scandinavia
Unprotesting I'd die in Scandinavia

Qué bella es la literatura. Qué privilegio estar ahí, de pie, presenciando como UN TEXTO demuestra la grandeza de un coloso:

Into a crime in Trondheim
I despise each syllable in Scandinavia
Let the people burn
let their children cry
and die in blind asylums

El crimen nos lleva a Utoya, pero Trondheim... si se refiere a algun crimen ecológico o se refiere a la ocupación Nazi o cualquier otro dato que nos entregue Google, solo lo sabremos con certeza el dia que a Morrisey le de la gana de darnos ese gusto. Pero cualquiera que sea la razón de su arrechera, el amor que le profesa a Escandinavia tras ese sublime contacto es capaz de repararlo todo.

But then you came along
and you held out your hand
and I fell in love with you and Scandinavia

I kiss the soil
I hug the soil
I would eat the soil
and I praise the God who made you

Stab me in your own time in Scandinavia
Are we happy to die in Scandinavia?

´Scandinavia´ es un tema nuevo. La primera vez que lo tocó fue segun Google el 13 de julio de este año.

Eso es, poco más que una semana antes de los ataques. Con un dato asi, una canción, una persona, un
hecho, adquieren dimensiones casi místicas...

+++

... el release de ´Des visages et des figures´, el último disco en estudio de Noir Desir, estaba planificado para el 11 de septiembre de 2001. Los más fanaticos de la banda francesa llenaron ese dia la incipiente web 2.0 de especulaciones cuando veían las imágenes del ataque al World Trade Center, mientras oían la letra de ´Le grand incendie´ y experimentaban algo muy cercano a la sensación de que la vida es un videoclip.

Ça y est, le grand incendie
Y'a l'feu partout, emergency
Babylone, Paris s'écroulent
New-York City, Iroquois qui déboulent
Mainteant... Allez

London, Delhi, Dallas dans l'show
Hommage à l'art pompier
T'entends les sirènes, elles...
Sortent la grande échelle
Vas-y... Go!

Hommage à l'art tectonique
Un techno-picnic sur la terre eventrée
Mais la faille est creusée, atomisée
Claudia Schiffer dit qu'elle a même pas peur
Et tout le monde aupplaudit à la télé
Ressaisis-toi, ressaisis-toi
Faut courir maintenant, elle, elle est dans un bunker
Y'a plus de programme, y'a même plus d'heure
A vous l'antenne

C'est l'incendie, le grand incendie
C'est l'incendie, le grand incendie
C'est l'incendie, le grand incendie

C'est le raz-de-marée
Les rats peuvent plus se marrer
S'enfuir s'cacher
Dans une planque s'enterrer
La marge est infime
Au bord de l'abîme
Implosion, explosion, mort aux cons riment
Carpules, salauds
Bourgeois, blaireux
Chacun pour soi, ça détale dès qu'on a eu le déclic
Wanadoo
Do wap a doo
I wanna, I wanna, wanna go with you
Trop tard, petit, petit malin
Indemnités c'est peanuts t'auras rien
Cours ! Cours ! Cours ! Cours !
No limit à la fuite
Accélère

Accélère, c'est pas le moment
Tu crois toujours que tu peux t'arrêter
Te jeter dans un coin te coucher
Oublier la cadence

C'est l'incendie, le grand incendie
L'incendie, le grand incendie...

el león

2011-07-13T15:04:00.002+02:00

un poco de contexto:

el 11 de julio es día de fiesta para la comunidad flamenca en bélgica. se celebra que hace poco mas de 700 años los campesinos flamencos se armaron de valor y palos y vencieron al ejército francés que ocupaba lo que hoy es un pedazo de flandes y obtuvieron asi una libertad que duró algo asi como dos dias, antes de que los franceses se reagruparan y arrasaran con los amotinados. esa victoria es conocida como el "día de las espuelas doradas", porque luego de la batalla, los vencedores le arrancaron las espuelas a los franceses muertos. las espuelas, segun la mitología, eran de oro.

de hecho, todo esto es mera mitología. el recuento de los acontecimientos (para la gran mayoría) está basado casi exclusivamente en el libro "El León de Flandes" de hendrik conscience. el libro, que no he leído, es tan fiel a la historia como las leyendas del rey arturo, segun entiendo.

a pesar de la fantasía que rodea el cuento, los flamencos adoptan con bastante felicidad al león de flandes como su símbolo. sobre todo los nacionalistas: el león de flandes es una imagen que es utilizada por los nacionalistas flamencos, un raro híbrido populista ultraliberal de derechas, para darle rostro a una arrechera histórica, para denunciar una sensación arraigada en el seno nacionalista de que todo el mundo se quiere aprovechar del flamenco honesto y trabajador: los inmigrantes, los habitantes de la parte francófona del pais, los griegos y su crisis, todos. un discurso, por cierto, muy poco original en el ambientillo ultranacionalista europeo.

total que el león de flandes siempre está arrecho. el león de flandes va a patear a los negritos. el león de flandes se coge al orgulloso gallito que representa a los francófonos belgas. el león de flandes es fuerte. el león de flandes no negocia ni es doblegado.

hoy día, la utilidad más patente del felino subsahariano es la idea de que el león de flandes bajo ningún pretexto va a aceptar condiciones en la formación de un gobierno federal belga. bajo esta premisa, se ha boicoteado consistentemente todos los intentos de formación de un gobierno federal belga desde el 13 de junio del año pasado y hoy dia los negociadores están (sin exagerar) más lejos de alcanzar un acuerdo que hace 393 dias.

sin embargo, hace poco vi una imagen que me resultó sorprendente: un grupo multicultural de artistas callejeros presentaba una obra en la que tras unos pasitos de baile al ritmo de un vals tradicional flamenco, todos los bailarines, de todos los colores y vestimentas, terminaban congelados en una posición muy parecida a la estrategia de la grulla del karate kid, pero con garras en vez de alas. sin esfuerzo alguno reconocí al león de flandes en la coreografía, pero esta vez había una diferencia esencial: el león de flandes esbozaba con timidez una sonrisa.

esa sonrisa me desarmó. por primera vez en mis diez años en suelo flamenco, el león de flandes me inspiraba algo de calidez. por primera vez en diez años el león de flandes no estaba ahí para excluir a nadie. el león de flandes no necesitaba asustar a nadie. el león de flandes, por primera vez, no era el portador de una inmensa arrechera.

quizas no fui el unico que vió esa imagen, pero pensé que de alguna manera era mi deber aceptar esa invitación a involucrarme en la problemática local. que era mi deber, perteneciendo (también) a eso que se representa cuando se dice "flandes", compartir esa imagen que a mi me resultaba raramente esperanzadora.

si un político de tendencia excluyente me utiliza para legitimar su discurso, es mi responsabilidad negarme a ello. es mi responsabilidad dejar ver que para muchos el león de flandes no es negro con fondo amarillo, sino que somos todos los que vivimos acá, de todos colores. que para muchos, el león de flandes no es una fiera salvaje siempre en pie de guerra, sino una cálida imagen que de vez en cuando sonríe y relativiza y secretamente teme hacer el ridículo cuando se muestra vulnerable.

con eso en mente se construye este video que termina diciendo "Felices fiestas de la Comunidad Flamenca". este video protagonizado por el león de flandes, el mismo que me dió la bienvenida hace diez años, parado sobre las palabras STOP IMMIGRATIE (las primeras palabras que entendi de este idioma).

suficiente contexto, creo.

an education

2011-07-13T14:49:00.005+02:00

de entrada dejemos en claro dos cosas:

- obviamente me da igual si una película está o no en cartelera a la hora de escribir un post.
- an education es una buena película.

el nombre de la directora no me dice nada, asi que ni la mencionaré (nick hornby, guionista, no me decía nada hasta que lei "otherwise pandemonium", un cuento corto magistralmente escrito). alfred molina muestra una vez más su versatilidad como actor de reparto y reflota la injusta subvaluación de los "feos" en el mercado cinematográfico. sarsgaard juega por su parte el juego del charming freak de una manera impecable (el merito de hornby en la construcción del personaje no puede ser subestimado, of course). carey mulligan es perfecta en su rol de adolescente inteligente y británica y refinada y rebelde y oxford y swinging-sixties-here-I-go-baby-yeah!

an education es una peliculita a la que se le pueden criticar muy pocas cosas desde el punto de vista cinematográfico. quizás por eso me resulta a la vez una película un tanto decepcionante.

el tema principal es obviamente el duro aprendizaje del personaje principal, el desengaño que se convierte en "su educación". ese es el proceso de aprendizaje en el que una nena un tanto arrogante llega a conocer la decepción de la manera mas ruda. incluyendo la decepción de sus padres en su rol protector. incluyendo la decepción sexual, a manera de detalle amarillista. incluyendo la decepción de la persona que "ama" (sarsgaard, el hombre mayor que la seduce a ella y a sus padres a punta de refinamiento, vino, restaurantes, conciertos e historias fantásticas de dudosa veracidad).

el camino disipado que elige el personaje principal es sin embargo el resultado, no sólo de las tentaciones de la vida moderna, sino de la sombría alternativa: el sistema, un retrato casi caricaturezco de una sociedad ultraconservadora.

y aunque las tentaciones son desenmascaradas y la evolución del lado oscuro esta excelentemente retratada, el otro camino se describe con una superficialidad espeluznante. en la película nunca se explora realmente cual es la utilidad de "la educación", más allá de tener un diploma para garantizar tu futuro (económico).

jenny mellor (mulligan) es una muchacha sofisticada, consciente de su perfección adolescente e impaciente por empezar la vida adulta pero el mundo as she knows it no tiene nada que ofrecerle: hemos de recordar que la liberación femenina era un proceso en gestación y el rol de la mujer estaba muy bien delimitado en la correctísima sociedad británica. de ello son ejemplos las profesoras, una colección de correctas damas que jenny fácil e injustamente logra clasificar como inteligentes y tristes seres humanos carentes de ambiciones.

y para ella, que no esta interesada en ese role-model o en ese futuro, "la educación" pierde sentido.

¿por que no sentarse a disfrutar de lo hermosa que es la vida en vez de toda la frustración que representa estudiar y formar parte de esa noria absurda que es "el sistema"?

no se va mas allá. nadie responde su pregunta. de hecho, ella termina por regresar al sistema educativo sin una razón real. solo porque la otra vida, la fantasía sibarita, resulta ser una ilusión, una falsedad. pero de haber sido sarsgaard un carajo con plata de verdad, la carajita se habría pasado el resto de su vida útil echada en una piscina en Saint Tropez. no se nos da una razón para optar por recibir una educación, salvo la reducción al absurdo.

y aca perdió "alguien" (escritor, director, productor, quien sea) una oportunidad de oro.

la razón, para mi, es simple: ella podía disfrutar de lo hermosa que es la vida gracias a "la educación" que había recibido. "la educación" no es sólo un sello que dice "este carajo esta capacitado para hacer esto y devengar tal sueldo". "la educación" es nuestra herramienta para ser felices, también.

no podríamos apreciar un libro o una película (sin monstruos ni explosiones, claro está) si no hubiéramos tenido una educación que nos apoyara a la hora de entender referencias o incluso el idioma en el que nos hablan los personajes. no podríamos disfrutar de la música, de la pintura, de París, si no tuviéramos una educación que nos hubiera ayudado a disfrutar de la música, la pintura o de París... una educación que nos hubiera informado que París o el Guernica o la séptima sinfonía de Beethoven existen.

hay belleza que disfrutamos de una manera innata. empezando por el sexo, la sonrisa de un bebé o un atardecer en la playa. hay belleza que aprendemos a disfrutar de una manera informal. el baile, la joda, el deporte, qué se yo... pero nuestro espectro de belleza se amplía aún más gracias a nuestra educación formal. y con ello, se amplían nuestras razones para ser felices: abandonar "la educación" es acordonar nuestras posibilidades de ser felices.

y eso era para mí el núcleo de toda la película y me decepcionó un poco que se quedara en la superficialidad rebelde de "la educación" como "parte del sistema".

pero bueno, esa es quizás la consecuencia de que "an education" parte de un recuento (real) en primera persona de la vida adolescente de una periodista británica. muy probablemente el drama de ser decepcionada por todos los adultos que la rodeaban era demasiado como para sentarse a pensar, en medio de un allegretto de Ravel, "que de pinga que estudié musica, porque si no, ya me habría dormido".

happiness

2011-07-13T14:43:00.002+02:00

cuando me tropecé con el tema heart it races de architecture in helsinki no podía haber sospechado que iba a levantarme de la silla para empezar a bailar. la razón es simple: yo no sabía de la existencia de heart it races. sólo conocía kamphopo, de the very best. ya me había pasado, exactamente igual, con el all day today de los amigos invisibles, sólo que esa vez estaba en la oficina. levantarse de la silla para empezar a bailar requiere un nivel más descontrolado de felicidad, si tomas en cuenta que estas en la oficina.

cuando decidi postear los dos videos (the original - the cover) y proceder a clasificar el post, me enfrenté a un dilema: no había ningún tag que pudiera utilizar. había tags para "arrechera", para "que bolas, pana", para "este mundo es una sopa", para "chismes" y hasta para "masraroqueunperroverde". pero no había una categoría en todo el blog para la sensación que me embargaba en ese momento.

he estado bloggeando desde el 23 de marzo de 2007 y no es sino el 19 de junio de 2011 que veo la necesidad de utilizar "happiness" como una casilla valida para un mensaje. "que bolas, pana".

en ese momento entendí que me he dejado seducir por la arrechera durante mas de 4 años.

entonces empecé a considerar el abandono del lado oscuro del blogueo y, honestamente, no me parece una empresa fácil. no se si puedo empezar a postear cosas que me hacen feliz en vez de cosas que me arrechan. o, mejor dicho, escribir al respecto. yo linkeo cosas que me hacen feliz (en facebook) constantemente, pero sólo siento la necesidad de agregar algo, de convertir un link en un "post", cuando el asunto o link en cuestion me causa una enorme arrechera.

pero, ¿que puedo decir sobre un video en vivo de the flaming lips, salvo "happiness"? es más, ¿a quien le interesa leer lo que yo tenga que decir al respecto...?

suelo pensar que la rabia es mas popular que la alegría. sobre todo en un mundo en el que constantemente nos dan razones para arrecharnos, sea la caza indiscriminada de delfines o el tiroteo a discresión de el rodeo.

anger sells, suelo repetirme. la rabia es la base del socialismo del siglo XXI. la rabia es la estrategia detrás de glenn beck y el resto de la "oposición" norteamericana. la rabia, no la felicidad, es el motor que ha impulsado las grandes movilizaciones de la historia.

¿o no?

una vez leí un consejo que un filósofo le daba a sus alumnos: "de todas maneras casaos (era una traducción ibérica). si dáis con una buena mujer seréis felices. si no, seréis filósofos."

¿será que la felicidad, traducida en cómoda calma, se interpone incluso entre nosotros y nuestras metas?

no. es que somos más frágiles cuando somos felices.

la rabia es un punto de partida obvio. ser feliz requiere coraje. requiere vulnerabilidad. la rabia es fácil y segura. popular y vendible. la felicidad, traducida en cómoda calma, suele ser incluso reprobable.

uno empieza a escribir sobre la felicidad y termina escribiendo sobre la rabia.

droga, trampa, medusa, trinchera. escudo y adarga. sombrita.

la rabia es tan poderosa que sólo hace falta un click para vencerla.

vlaamse leeuwen

2011-07-11T15:10:00.006+02:00

tijdens een optreden van de murga express, op 1 juli @ OLT heb ik iets gezien dat ik nog nooit had gezien:

tijdens een choreografie op de waltzende noten van "lichtjes aan de schelde" eindigden al de dansers in een houding waar mijn politiek-overloaded hoofd de vlaamse leeuw kon herkennen.

het was voor mij en beetje teleurstellend later die dag te horen dat het niet over een leeuw ging, maar over een tijger, namelijk de tijger uit "kung-fu panda", wat nogal logisch was, aangezien dat de daaropvolgende nummer was carl douglas's "kung-fu fighting".

maar het beeld is toch in mijn hoofd blijven hangen. er was iets moeilijk te beschrijven in dat beeld. iets vreemds, maar vreemd op een leuke een aangename manier.

dan besefte ik dat ik voor de eerste keer de vlaamse leeuw zag glimlachen. dat was zo vreemd aan dat beeld. dat de vlaamse leeuw voor een keer niet bedreigend er uit zag. dat de vlaamse leeuw voor een keer niemand wou uitsluiten (aangezien dat er dansers waren van een groot aantal nationaliteiten). het was de eerste keer in tien jaar dat ik warmte voelde in de vlaamse leeuw.

de eerste keer dat ik de vlaamse leeuw gezien heb was ook de eerste keer dat ik een tekst op straat begrepen heb: tien jaar geleden (toen kon ik totaal geen nederlands spreken) heb ik een affiche gezien in de buurt van de antwerpse britselei. STOP IMMIGRATIE stond daarop geschreven. en dan een vlaamse leeuw en wat geel en zwart. die zijn de eerste twee woorden uit het nederlands die ik op straat begrepen heb.

en in tien jaar tijd is het beeld van de vlaamse leeuw nog harder geworden. de vlaamse leeuw staat vandaag strijdlustiger dan ooit tegen de walen. de vlaamse leeuw vertaalt zich in een nationalistische trots die alles dat niet vlaams is zo snel mogelijk wil assimileren of weg gooien. de vlaamse leeuw staat vandaag voor een zeer opportunistische "'t is genoeg geweest". voor een zeer egoistische zorg voor het eigen belang. en niks anders.

en dat past niet met een glimlachende leeuw. de vlaamse leeuw moet klaar zijn om te vechten. de vlaamse eisen zijn niet te onderhandelen. zelf vandaag heb ik nog gelezen dat de "Franstaligen hebben het recht niet om Vlaamse meerderheid het status quo op te dringen", iets dat totaal niet klopt, want er is geen 51% vlaamsnationalisten in Vlaanderen, laat staan in het land. want het is niet alleen de franstaligen die een oplossing zoeken die ver ligt van de N-VA eisenlijst.

maar wij staan niet op om zoiets tegen te spreken. de vlaamsnationalisten hebben de naam die ons vertegenwoordigt gegijzeld en Bart De Wever spreekt nu in ONZE naam.

maar ik ken heel veel volk die niet kwaad genoeg is om aan de kant van de nationalisten te staan.

en voor hen is de vlaamse leeuw niet zwart op geel. vlaamse leeuwen zijn we allemaal. en we aanvaarden dat de tijd van de oervlaamse zuiverheid ver voorbij is. en vooral vinden we dat geen ramp.

de vlaamse leeuw ziet er zo leuk uit als die glimlacht, jammer dat die zo vaak gebruikt wordt om mensen hier en daar af te schrikken.

talking about the shuffle

2011-06-24T00:56:00.001+02:00

the original - the cover

2011-06-19T12:21:00.001+02:00

FB

2011-06-14T20:44:00.002+02:00

14 juni 2010 - revisited

2011-06-14T12:17:00.007+02:00

als je ooit naar "Mad men" kijkt weet je dat reclame niet toevallig is. als je iets, ooit, "verdacht" vindt kan je zeker zijn dat je gelijk hebt en dat er meer achter verborgen zit. de beste Madmen-voorbeeld is de popsicle ad:

in de verenigde staten van de jaren 60 is het niet toevallig dat er een religieuze toon in de lucht hangt. dat een "housewife" een aura krijgt terwijl zij het iconische sorbet-snoep deelt onder haar kinderen. dat de slogan over sharing and loving gaat. reclame laat geen ruimte voor toeval. dat is hun voltijdse job als reclamemakers.

het is vandaag belangrijker dan ooit daar bewust van te zijn, want de grens tussen het nieuws en reclame is heel dun geworden. en dat geldt voor TV even goed als voor geschreven pers.

in de TV wereld is het vanzelfsprekend: de digitale broadcast zorgt voor een opvallende uitstelgedrag in de kijker, die niet meer thuis "moet" zijn op de juiste moment om zeker te zijn dat hij/zij zijn/haar favoriete programma niet zal missen. en niemand kijkt naar reclame tijdens het kijken naar de opgenomen kopie van "Wie kiest Pieter?" bvb. TV reclame moet dus evolueren om te overleven.

maar de digitale era is ook een uitdaging voor de geschreven pers, want waarom zou ik tot morgen moeten wachten om te weten wat ik al vandaag in online kranten, twitter of facebook al gelezen heb? en de sponsors weten dat.

de pers evolueert. het minst dat we moeten doen is daar bewust van te zijn. want die evolutie bepaalt de inhoud van het nieuws, wie aan het woord komt, wie niet, hoe groot, in welke houding, wanneer... "het gedrag van het nieuws" verandert zou ik zeggen.

als je een vraag hebt over het nieuws, zoals bvb waarom moest de massamedia 5 dagen wachten voordat zij iets gezegd hebben over de bezetting van de Madrileense Puerta del Sol (terwijl de Spaanse media al lang niks kon verbergen en alle krentenkoppen waren vol met demonstranten), moet je beginnen denken aan de interesses die zich achter het nieuws verbergen. niemand wil bvb een Spaanse voorbeeld in een land "zonder regering". in een land waar ook zo veel duistere zaken zijn gebeurd in de bankwereld. de persmededeling over de INDIGNADOS-protesten in Spanje moest heel voorzichtig zijn, want Belgie had al lang een aanleg voor SHAME-betogingen. en wie weet wat er nog achter zit.

bij wijze van denkoefening vroeg ik vroeg me af waarom, na EEN JAAR van GEFAALDE ONDERHANDELINGEN om een regering te vormen, Bart De Wever nog de populairste politicus van Vlaanderen kon zijn. tot ik de krantenkoppen van 14 juni opnieuw gezien heb. namelijk: een gigantische reclamecampagne.

Knack met gele kader! (en een vraagteken voor Di Rupo)

een "AFGOD" kan toch niet falen? er moeten onoverbrugbare verschillen zijn tussen walen en vlamingen, anders was het al gelukt. de walen preberen dan de Afgod te remmen, anders was het al gelukt... toch?

De Standaard met logo van de partij op de voorpagina!!! (dit is toch vanzelfsprekend reclame...)

is het nog niet duidelijk dat de Vlaamse pers een "interesse" heeft gehad gedurende een jaar om BDW als een soort superhero te portreteren? maar de realiteit, na een jaar mislukkingen, is vanzelfsprekend: BDW heeft ofwel geen interesse om een regering te vormen ofwel KAN hij dat gewoonweg niet.

in De Morgen was er gisteren een enquete: zou je vandaag (een jaar later, nvdr) opnieuw voor NV-A stemmen? en voorspeelbaar genoeg zou BDW massaal winnen onder de deftig-opgeleidde klasse-media lezers van de online krant.

maar de peiling die vandaag belangrijk is niet "wie is de populairste politicus van Vlaanderen na een jaar gefaalde onderhandelingen?" de vraag is "wie gelooft nog in de politiek na een jaar mislukt egoisme?". bart de wever zien als de populairste politicus is oneerlijk als hij ook verantwoordelijk is voor de grootste politieke teleurstelling... maar wie wil die vraag, vandaag, stellen?

Argumentum Sinologicum

2011-06-07T23:12:00.006+02:00

(Dedicado a J.L.B.)

Bajo las escaleras que dan acceso a un sótano medieval e imagino que he encontrado el secreto mejor guardado de Brno: arcos de ladrillos artesanales sirven de techo al intrincado laberinto de galerías subterráneas mientras antorchas iluminan la cena de los dos o tres comensales que ocupan la primera sala. Los mesoneros no hablan inglés. ¿Seré acaso el primer extranjero que pone un pie en el establecimiento? Con gestos solicito la carta. Me emociona ligeramente no entender nada. Absolutamente nada. Me regodeo en esa experiencia que es un poco la de Marco Polo, la de Colón, la de los grandes exploradores de antaño.

Es entonces cuando entra un grupo de treinta y cinco turistas chinos.

lezersbrief

2011-06-05T19:13:00.007+02:00

(ik bied bij voorbaat mijn verontschuldigingen aan Vic Van Aelst, zijn vriend Bart De Weber en hun fans voor de eventuele verkrachting van de Nederlandse taal in deze post)

in De Nieuwe Antwerpenaar van de eerste helft van Juni 2011 kan je in pagina 4 een lezersbrief vinden getiteld "Camera's Berchem station".

de brief, een klaagzang geschreven door een zekere Dirk, begint met een "vraag" naar (camera)bewaking op de fietsenstalling en eindigt zelfs met een "vraag" naar "meer controle" op "rondhangjongeren" (lees "jongeren die gewoon staan te klappen of frietjes eten of zo") op het plein aan Berchem Station. daarbovenop "vraagt" Dirk fietsen van de fietsenstalling te verwijderen omdat die, volgens hem (ik veronderstel dat hij de tijd heeft genomen om dit te controleren), daar staan te verroesten en hem het privilege stelen om zijn fiets aan de deur van de station te parkeren.

dit allemaal, omdat iemand zijn regenjas uit zijn fietszak gepikt heeft. criminele daad dat abouttheshuffle, voor alle duidelijkheid, verwerpelijk vindt.

naast de brief staat een antwoord van een zekere Kristof Buyens die op een zeer correcte manier laat weten dat camera's voor bewaking (gelukkig, nvdr) "voorlopig niet aan de orde zijn". ook dat achtergelaten fietsen regelmatig verwijderd worden (ik ken een tevreden eigenaar van een ex-achtergelaten fiets). Kristof laat trouwens ook weten dat de camera's worden gezien als een optie (bbbrrrrrr!) en dat de politie vaak in de buurt "rondhangt" (geen citaat, gewoon een grapje).

nu, de meeste mensen die ik ken zouden de brief belachelijk vinden. ik vind dat ook. en dat is heel normaal: in een ideale wereld zou Dirk tegen zichzelf praten aan de toog van een bar. maar het probleem is dat, in onze niet-ideale wereld, iemand bij De Nieuwe Antwerpenaar vindt de klaagzang van Dirk waardevol genoeg om te publiceren. en ik weet uit eigen ervaring dat niet iedereen wordt gepubliceerd en tweewekelijks gratis gedistribueerd in 't stad van iedereen.

het probleem is dat Kristof vindt dat hij een uitleg moet geven over zijn werk als Coordinator van Buurtregie en geeft zo waardigheid aan de brief.

het probleem is dat iemand, daar ben ik zeker van, de brief van Dirk gaat gebruiken om te laten zien dat Antwerpen een onleefbare stad is geworden en dit vervolgens als argument zal gebruiken om maatregelen voor te stellen om ons leven moeilijker te maken (moet ik toevoegen dat hoe meer (maat)regels, hoe minder we zelf als individuen kunnen/mogen regelen?).

het probleem is, vooral, dat Dirk nooit het gevoel zal krijgen dat hij verantwoordelijkheid draagt bij de difstal van zijn regenjas. niemand zal ooit zeggen "Dirk, sorry, maar dat is wat gebeurt als je jouw regenjas laat in een onbeveiligde fietszak. wees blij dat je nog een fietszak hebt".

Dirk zal nooit weten dat er een groot verschil is tussen irrationele angst en common sense. dankzij gezond verstand maak je je fiets vast aan een fietsenrek, bvb. dat is, in dit geval, niet meer dan voorzichtig zijn. als je wilt dat iets niet gepikt wordt moet je dat veilig stellen.

niemand zegt dat tegen Dirk, jammer genoeg.

Dirk zal leven in angst omdat hij voelt dat iemand moet zorgen voor hem. Dirk zal niet weten dat als hij voorzichtig is heeft hij zijn veiligheid in eigen handen en irrationele angst wordt dan overbodig (en neen, een pistool gaan kopen is niet redelijk, Dirk).

Dirk zal blijven denken dat het probleem niet aan hem ligt. en dat is gemakkelijk: we denken graag dat het probleem ergens anders ligt; dat het probleem van buiten komt; dat het probleem de anderen zijn.

vooral politici willen ons doen denken dat het probleem ergens anders ligt. zij willen zo veel moegelijk uit onze handen nemen en hun job daarvan maken. omdat niks verkoopt beter dan angst.

criminaliteit bestaat, dat is een feit. er zijn slechte mensen met slechte bedoelingen. en natuurlijk moet criminaliteit aangepakt worden.

maar we moeten (ook) ons best doen om duidelijk te maken wat de bijdrage is van iedere persoon bij onze eigen veiligheid... om te beginnen, want dezelfde principe geldt voor alle aspecten van onze samenleving.

Let England Shake

2011-05-31T12:19:00.002+02:00

a playlist. 12 videos by seamus murphy for PJ Harvey's last album songs. one click.

pulp

2011-05-31T12:13:00.002+02:00

playlist for pulp's 2011 concert in primavera sound in BCN. 12 songs. one click. different volumes :-D

DSK

2011-05-31T10:54:00.006+02:00

(from "Inside Job")

heroe de la patria!

2011-05-26T16:51:00.007+02:00

de la serie "Iconos de la Venezuela Socialista", hoy, Richard Peñalver!

un combativo concejal metropolitano, uno de los emblematicos "Heroes de Puente Llaguno", uno de esos "defensores de la patria" (sic. Jose Vicente Rangel) que no dudo en abrir fuego contra cualquier vaina que se moviera alla abajo, en la avenida baralt.

o de como eso de ser absuelto por vaciar el cartucho en publico, te puede llevar a echarle plomo a la gente en la calle.

A paso de vencedores

chucknorris y las voces del rock nacional

2011-05-21T01:14:00.003+02:00

un "virtual happening"

On May 20, 2011, at 6:17 PM, Orlando Verde wrote:

este es un mail largo con bolas, asi que tomate tu tiempo...

de hecho, no se si es una especie de borrador de post, pero bueno, ahi va:

estaba discutiendo con mis companieros de la universidad sobre un videoclip de una banda de rock venezolana con una cantante malaza que interpretaba un tema llamado "celulitis" cuando se me ocurrio (en el caracteristico tono medio talibanizado con el que suelo ponerle un toque de humor a las cosas y termino pasando por extremista) decirles que "ahora que lo dicen, en general odio la voz de casi todos los grupos de rock nacional de la historia... sobre todo porque casi siempre es la misma vocecita pajua... sea un cantante o una cantante... a uds no les pasa algo asi?"

por supuesto, la respuesta fue que estaba meando fuera del perol.

intentando explicame, agregue que "la voz esa tipo radio capital de la vida boheme... estoy seguro de que puedo encontrar (a lo largo de la historia) al menos diez bandas caraquenias en las que la voz suena EXACTAMENTE igual... y eso siempre me ha chocado un pelo, debo confesar..."

ante esto hubo un poco de comprension, pero apuntando en una direccion un poco rara. un pana decia que yo odiaba la voz de alvaro segura y otro decia que yo odiaba el acento de los sifrinitos caraquenios, que siendo honestos, domina la escena rockera nacional desde siempre.

les respondi que "la voz de zapato 3 es la primera de la lista. su voz y la de pablo dagnino son las que han dictado como canta el tipo de rockero al que me refiero. pero incluso cayayo en la epoca de dermis tatu cantaba en un registro parecido..."

creo que a estas alturas, si realmente te parece que lo que digo tiene algo de logica, deberias empezar a verla. si no, quizas lo que viene tampoco te parezca que tiene sentido :-)

"de esa misma generacion, spias y radioclip (se acuerdan de fuego en la corriente???) tenian una voz un poco peor... no se, la verdad es que no se si lo que me suena tan parecido no es el tono de voz, o la voz en si, sino la manera de cantar (porque las vainas de caramelos posteriores a harakiri city tambien me suenan parecidas aunque la voz de azier es una voz extraterrestre, lo cual no es precisamente un cumplido)...

el carajo de la vida boheme me suena, de alguna manera, similar. la puta electrica me sonaba asi. sonica. claroscuro. pacifica, por Dios.

creo que existe algo asi como una "voz standard de rockero caraquenio" que caracteriza un monton de participantes del festival de nuevas bandas."

luego de esto hice una busqueda concienzuda de bandas y clips y myspaces y la verdad es que, aunque me parecia obvia, yo mismo no entendia cual era la similitud.

agregue que "creo que el peo no es el "acento caraquenio" sino la manera de cantar (incluyendo la musicalidad del canto: aunque la musica del rock nacional tiene momentos de complejidad admirable, las voces, el canto, con frecuencia me ha parecido medio monotono). el formato nuevas bandas generalmente aplica a bandas de la capital, pero no se si sea cosa de odiar el acento...

...incluso para las bandas de ska, la voz de horacio nunca me ha molestado, mientras que la de las palmeras kanibales me ladilla."

+++

en todo caso, bichin, dime si te ha pasado esa locura... a ver si me ayudas a entender de que va el peo :-)

bueno, buen fin de semana ;-)

un abrazo.

O.

------------------------------------------------

From: Daniel Pratt
To: Orlando Verde
Sent: Fri, May 20, 2011 7:13:00 PM
Subject: Re: chucknorris y las voces del rock nacional

Me pasa con todos los vocalistas, de allá y de acuyá. Es una de las razones de porqué gente que sabe mucho más de música -musicalmente hablando- que nosotros no oye rock.

¿Te acuerdas cuando Christina Aguilera se hizo famosa? Todas TODAS empezaron a cantar como ella.

Para mi existen 4 voces en el "rock nacional" de los últimos 30 años: Zdenek Matousek, Pablo Dagnino, Horacio Blanco y Julio Briceño.

Y a tí lo que te molesta es la voz de Zdenek Matousek, que es la voz de Pedro Castillo y el peo es que cualquier hijo de vecina que haya agarrado una guitarra entre 1985 y 2000, creció oyendo Aditus aunque lo niegue.

Lo que pienso es que sólo los grandes cantan con su voz. Porque la gente que hace rock no sabe lo que está haciendo, porque son unos perdedores que no sirvieron para más nada. Así que los duros, los que triunfan, lo hacen en parte porque saben que tienen que usar su voz, su verdadera voz, al cantar.

Hoy al mediodía estaba viendo una entrevista con Russian Red, que es una madrileña que es una copia de una copia de una copia de Cat Power, quien a su vez canta en uno (solo uno) de los tonos de Joni Mitchell... y no pillaba por qué le jalaban tanta bola. La voz de esa jeva es una barajita que te recontratengo.

(y no se si te acuerdas, pero este es uno de los peos que tengo con Coldpussy. Este güevón no sólo canta malísimo sin autotune, sino que además no se decide entre Bono y Yorke)

Y ojo, esto no es un rant en contra de las influencias. Es un rant en contra de la gente que es aplaudida *a pesar* de no tener las bolas (o la calidad) para usar su propia voz. Yo no me como el mojón de que "resulta" que Azier tiene casi la misma voz que Billie Joe Armstrong, quien a su vez tiene la misma voz que Jhonny Rotten, quien a su vez suena como Roger Daltrey antes de Tommy. Pero me hago la vista gorda porque si no, it's only Sinatra for me, kiddo.

------------------------------------------------

On 21/05/2011, at 00:35, Orlando Verde wrote:

marico, a veces, entre los dos, podriamos hacer UN post :-)

un abrazo y gracias por recordarme, siempre, que no estoy solo :-)

PD: que arrecho oir la similitud entre la voz de tempano y la voz de paul! silvestre! gillman!

PD: marico, lo de las cuatro voces ES ASI!

-----------------------------------------------

From: Daniel Pratt
To: Orlando Verde
Sent: Sat, May 21, 2011 12:56:12 AM
Subject: Re: chucknorris y las voces del rock nacional

Hagamos un post en conjunto. Un simulpost. Tú publicas en tu blog y yo en el mío. Linkeados. Epistolaria 2.0.

--------------------------------------------

On 21/05/2011, at 01:08, Orlando Verde wrote:

like, now?

--------------------------------------------

From: Daniel Pratt
To: Orlando Verde
Sent: Sat, May 21, 2011 1:08:53 AM
Subject: Re: chucknorris y las voces del rock nacional

Coño, viernes 1am. Burnout. Yo creo que sí

los texticulos de O.

2011-05-19T18:16:00.005+02:00

yo tengo un website. un website llamado los texticulos de O.

es un website que solamente mantengo por el fetiche del nombre. los texticulos de O. siempre me ha sonado de pinga. ademas, www.lostexticulos.com es un URL que en la epoca en la que los URL's valian algo, no era una mala idea conservar. ademas, no hay demasiados google entries si haces un search de "texticulos", por lo cual, el website aparece de inmediato...

pero nunca le he hecho publicidad. nunca he anunciado que los texticulos de O. existen. y hay de todo ahi. todos los videos que he hecho estan ahi linkeados. todo lo que he escrito se puede bajar de ahi.

ahora que me doy cuenta, es bastante tonto no haberle dicho nunca a nadie que los texticulos de O existen (lo cual seria un sinonimo para no haber tenido nunca las bolas para decirselo nunca a nadie). creo que es porque el website data de la epoca en la que no se publicaba todo lo que te pasaba por la mente. la epoca en la que habia que tener cuidado. la epoca del "si publicas tus errores te sepultas".

hoy vivimos en una epoca en la que publicamos TODO. la gente ha asumido otra posicion respecto a la publicacion de los errores. ademas, incluso la prensa vive corrigiendo cosas ya posteadas. la "fe de erratas" pertenece a los libros impresos...

asi que hoy, los texticulos de O. salen del closet. incluso este blog hereda una seccion de downloads que linkea directamente a los archivos que alli residen...

eso. que lo disfruten.

O.

Creedence SeptemberEleven Revival

2011-05-03T15:35:00.009+02:00

The Daily Show With Jon Stewart

Mon - Thurs 11p / 10c

To Kill a Mockingturd

www.thedailyshow.com

Daily Show Full Episodes

Political Humor & Satire Blog

The Daily Show on Facebook

"i'm too close to this whole episode to be rational about this in any way, shape or form. last night was a good night" - jon stewart

that's rational america letting us know they are irrationaly rejoiced about the killing of bin laden...

to me, as an outsider, it is completely obvious that celebrating the killing of Osama is wrong. and i mean celebrating like partying on the streets chanting the national anthem and screaming USA! USA! USA!

in the first place, it is to me as an outsider completely wrong to have ordered the killing of osama bin laden, instead of his capture. it is as low as golda meir's mossad vengeance squads after the munich olympics terrorist attack. it is cold war. it is almost medieval. it is a sad step back in our evolution as civilized beings. and i'm not even referring to the hypocrite relief of worldwide leaders such as europe's "president" herman van rompuy or germany's slightly more cautious angela merkel.

the whole thing is sad. and it's obvious for almost anyone. be it in a cheesy, maternalistic way, like psichologytoday's appeal to respect for human life or foreignpolicy's obvious warning.

still, jon stewart remains ontouched and convinced that its no time for "perspective". he accepts his lack of rationalism and celebrates with "america".

and as facebook statusses quote luther king ("I will not rejoice in the death of one, not even an enemy") or hemingway ("Do not ask for whom the bell tolls. It tolls for thee."), we actually fail to understand the joy that overwhelms americans from coast to coast. the joy that might mean obama's electoral victory (obama's self confidence was already obvious during his standup comedy act bashing donald trump's idiot birth certificate demands).

and this is why even america's more rational relativists are going irrational:

i worked once with a group of chilean expatriates, victims of pinochet's dictatorship. after many clashes against them i understood that their irrational hatred towards me had to do with one thing: i, as a non-chavez supporter, represented everything they hated. chavez was the new allende and that made me the image of those who tortured them. i was the image of those who killed their relatives. i was the image of their imposibility to go back "home". they accused me during years of the most ridiculous things. until one day i understood that they were still in shock. that i couldn't expect a rational behaviour from them. that all rationality had been beaten away by pinochet's tortures.

america is in shock, still. whenever i have met a new yorker (and i had the chance to meet a lot of them a couple of years ago) the first conversation topic after getting a bit closer was september eleven. where they were. how many friends they lost. how many acquaintances died at ground zero.

americans have gone through a torture deviced to get their support for the invasion of Irak and Afghanistan. a torture in the form of terror alarms going red and orange from one week to the next. a torture of fear that has given shape to a completely new and ultraparanoid United States of America. the traditional cult to vengeance that has signed hollywood from True Grit to Kill Bill or Charles Bronson's Death Wish has always been based on the thin line that divides justice from payback and revenge and during the last ten years that cult has acquired a different meaning...

this is a moment of almost hysterical happiness for a lot of them. and a lot of them will not be able to respond rationally to this situation that so dramatically affects international law enforcement (all prosecution of international criminals might potentially become a vintage wild west manhunt if we take this as a precedent). from now on, why would we have to make so much effort in prosecuting terrorists or any other criminals and bringing them to "justice" if its correct and accepted to just kill them?... maybe we should just be honest and agree on a minimum amount of civil deaths to skip legal prosecution and jump directly into manhunt mode...

+++

when i finally understood that there would be no progress, i took distance from the group of chilean expats, as i knew they were dangerous. as i knew i could not help in their situation.

but as we can't take distance from america and world leaders have missed every attempt at putting american actions in perspective, the situation might become gloomy.

for us all :-(

the danger of a single story

2011-05-03T15:29:00.002+02:00

"what struck me was this: she had felt sorry for me even before she saw me... her default position towards me, as an african, was a kind of patronizing well-meaning pity... my roommate had a single-story of africa"

a brilliant analysis of the western tunnelvision towards africa (and anything else). the most relevant thing i've heard lately about the importance of "the voice of the others" since caryl phillips's "the silenced minority"...

M-A-R-G-I-N-A-L

2011-03-28T15:07:00.004+02:00

sindicato sonico - marginal from orlando verde on Vimeo.

As they call it themselves: (home)videoclip for "El Marginal", van Sindicato Sonico.

thanks to all the participants for their patience and energy and enthousiasm!

31032011 - update:

just in case you were wondering if everyone was really running up and down during the shooting of "MARGINAL"

20 april update: Selected by the Maison de l'Amerique Latine for its Latinamerican focused program as part of the brussels short film festival...

As read on the website of the Festival du Courtmetrage de Bruxelles: "Vidéoclip ludique et humoristique fait en une seule prise, qui présente différents éléments de la fête façon latino."

de ontmoeting

2011-03-28T11:04:00.007+02:00

ik moest een cadeau vinden voor een vriendin. voor een spaanstalige vriendin, voor haar verjaardag. en ik dacht aan een boek. en boek in het spaans.

ik ging naar de FNAC en na een ronde door andere afdelingen ging ik naar het ongemakkelijk hoekje waar zij alle spaanstalige boeken houden. naast een kast is er daar een klein boekenrek, half zo groot als ik, geplaatst tegenover een muur, met voldoende ruimte om door te paseren, maar niet genoeg om rustig te buigen om de namen te lezen.

en dan was er nog een man. de man, een "jonge zestiger", zat tegenover de kast, geleund tegen de muur, gezeten op een klein stoeltje. hij gaf een rommelige indruk. hij had precies te veel bij: een rugzak, een veel te dikke jas "for this time of the year", een dik boek (en ik bedoel even dik als de Congo van David Van Reybroeck, maar dan in het rood) en dan nog een veel te relaxte houding. hij nam gewoonweg veel te veel plaats.

maar toen ik duidelijk maakte dat ik door de boeken heen moest kijken, zat die ineens veel compacter in elkaar. een correctere houding, zijn rugzak dichter bij zich. "bedankt" zei ik. hij zei niks.

ik begon naar de boeken te kijken. er was een boek van Vargas Llosa met een mooie kaft. er waren nieuwe verzamelingen van teksten van Bolaños (precies alsof hij meer geschreven heeft sinds dat hij dood is) en met een hoekje van mij oog kon ik zien dat de man nog meer plaats voor mij probeerde maken door zijn rugzak dichter bij hem te trekken. "het is OK, hoor" zei ik met een glimlach. hij zei niks. ik kon zien dat hij iets in zijn oor had en ik dacht dat hij misschien doof kon zijn.

ik zat op de vloer en had al een paar boeken op mijn benen maar ik bleef zoeken. de man trok zijn rugzak nog eens dichter bij hem en ik zei "dat is echt niet nodig, mijnheer. ik zit hier goed". hij antwoorde nog niks. ik keek naar hem en na een korte stilte zei ik "tenzij U schrik hebt, natuurlijk".

"Ja" zei hij. ik moet toegeven dat ik dat niet had verwacht, maar zijn reactie was zo kalm dat ik ook kalm bleef. ik bleef een boek doorbladeren en keek af en toe naar hem.

- hoe komt dat? - vroeg ik.
- vooroordelen, denk ik - zei hij.
- dat is heel jammer - zei ik, ik vond het eerlijk gezegd heel spijtig.

hij bleef even stil. hij deed zijn rode boek dicht en bleef dan praten "ik heb al een paar keer slechte ervaringen gehad en tegenwoordig, als ik iemand zie die marokkaans eruit ziet, ben ik wat voorzichtiger".

- ik heb ook slechte dingen meegemaakt met oervlaamse vlamingen, maar als ik me daardoor sluit voor alle vlamingen, dan komt het niet meer goed, he.

dat zei ik en hij luisterde naar mij. hij keek afwisselend naar mijn ogen, mijn mond en de boeken voor ons. en het tapijt ook, af en toe.

- en je bent waarschijnlijk zelfs geen marokkaan - zei hij.
- dat doet er niet toe.
- da's waar.

de toon van onze conversatie is even kalm gebleven. "sorry, hoor" zei hij en hij meende dat. ik zei dan dat ik het beter vond dat hij dat had gezegd dan, zoals de meeste mensen die aan xenofobie lijden, stil te blijven, of liegen en zeggen dat er niks aan de hand is. "als je dat zegt kunnen we ten minste daarover praten, dat is al iets".

"sorry, hoor", zei hij nogmaals. ik had geen zin meer om een boek te kiezen. ik liet elke boek op zijn plaats en zei dat ik verder moest. misschien dacht hij dan dat ik niet echt een boek wou kopen en dat ik wel slechte bedoelingen had, wie weet, xenofobie is een vreemde patologie.

ik verliet dat ongemakkelijk hoekje bijna opgelucht. maar een paar meters verder had ik ineens het gevoel dat iedereen naar me keek. en ik vroeg me af hoeveel van de mensen rondom mij ook schrik hadden. hoeveel onder hen haten mij alleen omdat ik "marokkaan eruit zie".

ik vroeg me dan af wat is het punt van integratie. waarom zou een mens moeite doen om de taal te leren en de "inheemse bevolking" te begrijpen, als zij toch u gaan oordelen op basis van huidskleur en niet door de inhoud van uw karakter, zoals luther king dat ooit zo mooi gezegd heeft.

en mijn antwoord is heel simpel: voor jezelf. omdat je sterker wordt. zodat zulke mensen U dan niet meer kapot zullen maken.

maar zeker niet voor de anderen. zeker niet om te voldoen aan de eisen vaan anderen. want heel waarschijnlijk gaan zij dat nooit beseffen.

klappen

2011-02-14T18:06:00.007+01:00

ik moest een vlucht nemen om 8u55. ik moest dus ten laatste om 8u in zaventem zijn. ik moest, dus, de bus van 7u pakken. maar mijn collega's hebben dan uitgelegd (sommigen dingen kan je niet weten als je geen rijbewijs hebt) dat 7u is spitsuur richting brussel. met de bus van 7u ging ik de luchthaven nooit op tijd geraken. ik heb dus gekozen voor de trein van 6u46, hoewel ik weet (sommige dingen krijg je snel te weten als je geen rijbewijs hebt) dat ik niet op de nmbs kan vertrouwen. om half zeven was ik aan station, klaar om een ticket te kopen.

ik moest aanschuiven, maar dat viel mee.

- brussel-luchthaven, alstublieft - zei ik tegen de ticketverkoper. hij zei niks.
- enkel? - zei ik dan maar kreeg toch geen mondelinge antwoord.

op het schermpje verscheen '9,50' en dan heb ik probleemloos betaald met de credit card van mijn werk. het ging dus over een werkreis. en als ik op werkreis ben moet ik alles met die credit card betalen. ik moet wel ook toegeven dat ik de slechte gewoonte heb om de achterkant van de credit cards niet te tekenen. dat vind ik onveilig. waarom? awel, persoonlijke smaak mag je dat noemen, maar het enige bewijs dat ik een aankop gedaan heb met een kaart is dat ik een stuk papier getekend heb op een manier dat ik alleen kan, en ik ga die manier niet direct verklappen op de kaart zelf. behalve het af en toe tonen van mijn identiteitskaart, heb ik tot nu nooit problemen gehad, maar volgens de bank moet je de kaart tekenen en heeft iedereen het recht om een betaling met en niet-handgetekende-kaart te weigeren. en dat deed de ticketverkoper met volle overtuiging, met mijn ticket in zijn linkse hand.

- kaart tekenen - zei hij.
- excuseer - zei ik.
- kaart tekenen - opnieuw, met zijn vinger in de richting van mijn kaart.
- ah. neen, sorry, ik teken mijn kaart niet, dat vind ik niet veilig - zei ik met mijn kaart in mijn handen.
- gij moet uw kaart tekenen.
- ik heb daar nooit een probleem mee gehad en ik vind dat echt niet veilig.

ineens probeerde hij mijn kaart uit mijn handen te nemen. verbaasd stapte ik achteruit. noem dat paranoia als je wilt, maar ik ben niet gewoon aan mensen die iets van mijn handen willen afnemen.

- ik denk niet dat uw recht hebt om mijn kaart van mijn handen te pakken.
- sorry, maar zo kan ik niet verder. van mij krijg je geen ticket.
- wablieft? - ik kon echt niet meer volgen - hoezo ik kan geen ticket krijgen?
- awel, als gij niet kan klappen kan ik verder niks doen - dan keek hij in het rond en spraak hij tegen zijn collega's - 'als hij niet kan klappen kan ik hem niet verder helpen, toch?.

dan zweeg hij. hij keek naar mij. ik keek naar hem. hij kon mijn kaart weigeren en dat wist hij. ik wist dat ook. maar hij ging verder niets ondernemen. hij ging niks uitleggen, hij ging niks doen om een andere oplossing (laat staan een andere betalingswijze) te vinden. voor hem 'tekenen', mijn kaart proberen afnemen en 'gij krijgt niks van mij' is 'klappen'. dat is volgens hem 'dialoog' en als ik een andere idee heb betekent dat dat ik 'niet kan klappen' en daarom is er geen andere oplossing. hij heeft zijn eisenpakketje. hij heeft gelijk en daar stopt het. wat ik doe, waar ik van overtuigd ben, wat mijn gewoontes zijn, wat ik veilig of onveilig vind, zelfs of ik voldoende cash heb of niet, dat maakt niet uit. het is zijn balie. hij bepaalt de betekenis van 'klappen'. van 'onderhandelen' in dit geval. hij beslist wie een ticket kan krijgen.

ik keek naar zijn collega's en had snel door dat ik niks ging krijgen. ik ging dan weg, maar drie stappen verder ben ik teruggekeerd.

- heb je mijn aankoop geannuleerd? - vroeg ik.

hij zei niks. hij nam negen euro vijftig en gaf die aan mij. hij kon negen euro vijftig, cash, aan mij geven, maar geen treinticket ter waarde van negen euro vijftig. zo gaat het, soms.

gelukkig had ik nog tijd genoeg om de bus van 7u te nemen. de ochtendspits viel goed mee. de vlucht had zelfs een kleine vertraging waardoor ik rustig kon ontbijten.

ontbijten en nadenken over onze 'samenleving'.

color perro que huye

2011-02-06T19:34:00.005+01:00

(posteado en panfletonegro.com)

poéticas caninas. la reinvención del libro. la imagen como lengua materna. elegir un título distinto resulta tan frustrante que opto por el título de la película. color perro que huye. un título imbatible, además.

***

una sala de cien personas (diez hileras de diez asientos) tiene una gran ventaja estadìstica (sobre todo si los tickets estan agotados y estás sentado junto a la puerta): puedes calcular porcentajes con una exactitud absoluta. y sin decimales. dicho esto, empiezo por compartir las malas noticias: el 27% de los asistentes a “Color perro que huye” del compatriota Andrés Duque, durante la presentación del dia 4 de febrero, fecha patria, en el festival de cine de Rotterdam, abandonó la sala.

los que quedamos estábamos hipnotizados, pero estallábamos de vez en cuando en carcajadas antes de recaer en la hipnosis. era una hipnosis que se debía en gran parte a intentar descifrar ese poemario en formato audiovisual que teníamos enfrente. se debía también al desparpajo con el que andrés maneja la cámara como le da la gana para registrar la realidad sin aditivos químicos o alguna que otra a primera vista absurda puesta en escena.

el inicio es contundente: entre otras cosas, un par de trabajadores reparan una acera. sudor, golpes, sucio. la secuencia es cerrada y asfixiante. cuando el plano se abre, vemos que tanta marginalidad se ubica nada más y nada menos que frente a la puerta de Cartier, meca del lujo. vemos que al otro lado de un puente improvisado sobre los escombros, bajo el umbral de un portón elegantísimo, nos dá la bienvenida un portero que luce un traje impecable. a partir de este momento todo vale.

cada capítulo de la película es un poema, un minicuento, una fábula indigena, un monólogo teatral. es una obra literaria en formato audiovisual. y asi como el beso de la mujer araña se vale de una extensa referencia fílmica para contar una historia paralela, andrés recurre a memorias del subdesarrollo para ilustrarse a sí mismo (quizás) en medio de esa rara construcción que es la Venezuela de la dinastía Chávez. esa revolución que en la práctica se remite a un cambio de color.

andrés duque asumió libertad de formato, libertad creativa, libertad cinematográfica, libertad geográfica y sin embargo logro mantener solidez y coherencia a lo largo de 70 minutos de cinematic freestyle. el resultado de esa libertad son algunas de las imágenes mas originales que han sido filmadas al norte del sur (o en la peninsula ibérica). el resultado de esa libertad es una narrativa que asume la radio AM como soundtrack. el resultado de esa libertad es un registro de detalles mínimos que sintetizan la poética de un hueco en la calle o de un perro mirando al sudeste. andrés se comunica con la imagen como si nunca hubiera hablado otro idioma.

su presencia en Rotterdam, uno de los festivales más prestigiosos de cine alternativo y emergente, esta completamente justificada. dicho esto, termino por compartir las buenas noticias: el 16% de los asistentes aplaudió la proyección de la cinta. este servidor pertenece a esa minoría cinematográfica.

O.

PD: la secuencia de los tambores de naiguatá debería inscribirse de inmediato en las páginas de los libros de historia criolla del cine, justo al lado de ese monólogo maravilloso extraido de FANtasmo, según el cual Chávez es una especie de superhéroe urbano que reparte plomo y besitos desde una Kawasaki.

manzanero vive (esta tarde vi llover)

2011-01-25T12:34:00.006+01:00

este post inicia con una disculpa. porque para narrar un minimo suceso divertidisimo he de contar la aburridisima retahila de eventos que le antecedieron, sin los cuales seria imposible encontrarle la gracia al momento en que todos abandonamos de golpe y sin decoro el evento mas refinado del anio: el 469 aniversario de la ciudad de merida. asi que pido paciencia. y ofrezco mi disculpa.

cuando llegamos, la catedral estaba a oscuras. a los pies del campanario, sobre un podio que bien podia haber sido improvisado hablaba un senior de lentes y voz de locutor de radio. "ah" pense "un inconfundible acto cultural latinoamericano. una de esas autoctonamente solemnes fiestas de pueblo", confirmando mi sensacion de que Merida no solo es el complejo urbano mas raro del sur de mexico, sino tambien el complejo rural mas exotico por debajo de la gran tenochtitlan.

el presentador, como todos en una inmaculada guayabera blanca, leia con magna lentitud sus loas a la ciudad de merida, a sus regentes, a su pueblo y su geografia, a sus tradiciones propias y unicas que realmente son en su mayoria importadas y hasta frecuentes en el resto de hispanoamerica. le da la palabra a una respetada escritora cuya "sencillez magistral" (cito el periodico del dia siguiente) "se expone en el culto a la ciudad caliza, castiza y mestiza", "en bella conjugacion de una Sor Juana Ines de la Cruz con un Octavio Paz". saquenlo por ahi: el estamento intelectual del pais, in a nutshell.

luego le toca el turno a la alcaldesa, que sera seguida por la gobernadora, quien dara paso al arzobispo, quien le dara la palabra al ingeniero de obras, quien finalmente presentara el motivo real de la reunion: la entrega oficial de la nueva iluminacion de la catedral, iluminacion que, de dar la talla a las expectativas creadas, sera la vaina mas arrecha despues de la piramide de chichen itza.

pero la verdadera razon por la que NOSOTROS, el pueblo, estamos sentados en esta esquina de la plaza grande de merida no es el estreno de las luces. la razon es que cuando finalmente todo esto termine habra un concierto gratis del yucateco mas internacional de todos: Armando Manzanero.

y ahi estamos. oyendolos y dejando resonar sus palabras en nuestros cerebros hasta que se traducen al unisono en el concepto de "dirigencia rancia". ellos son el retrato de esa elite podrida y dinosaurica que se apodero un dia del clero, la politica, los negocios y la cultura (quien lo diria) hasta que gorilas como chavez pudieron explotar nuestra rabia y llevar a cabo ese magico cambio de tuerca que aun hace creer a mas de uno que vamos por buen camino.

total que las luces se encienden y lanzan fuegos artificiales y hay jolgorio generalizado. y suben algunos pocos musicos a escena y el presentador anuncia que el arzobispo va a bendecir, si, las nuevas luces de la iglesia, y que luego los musicos nos dedicaran una melodia especialmente compuesta para la ocasion, plena seguramente de alabanzas meridanas.

es entonces, mientras el arzobispo bendice y reina el silencio, que se oye una voz venir con potencia del cielo timidamente nublado. una voz que retumba, nos rodea y nos atonta.

como animales sorprendidos, agitamos la cabeza de un lado al otro por un par de segundos, desorientados, intentando ubicar el origen de esa voz que ya con mas claridad nos invita a darle LA MAS CALIDA BIENVENIDA AL HIJO PREDILECTO DE YUCATAN, DAMAS Y CABALLEROS, CON USTEDES, ARMANDO MANZANERO!!!!! desde la otra esquina de la plaza.

y eso fue suficiente para vaciar todas las sillas que se adosaban al podio al pie del campanario. todos cruzamos la plaza esquivando bancos, bardas y plantas en una especie de carrera urbana de obstaculos, hacia el segundo podio, donde ya don armando recitaba las primeras notas de "me aterra, me da pavor".

atras quedaron las bendiciones arzobispales. atras quedo la voz de locutor y las loas a "Merida, Ciudad Esdrujula, como Mexico, pais y capital". atras quedaron las relucientes guayaberas de los cantores menores (pobrecitos) que ensayaron musica que nunca sera tocada. que grande es usted, don Armando.

que grande ademas, porque antes de terminar el tercer tema empiezan a caer magicamente unas cuantas gotas de lluvia pero nadie deja de corear, nadie deja su asiento para esconderse alla atras, bajo los arcos del palacio municipal. sobre todo, nadie cruza la plaza de golpe y sin decoro para ir a oir discursos ni loas ni bendiciones.

ni la gobernadora ni la alcaldesa ni el arzobispo ni el ministro de obras publicas ni el ingeniero encargado habrian sobrevivido dos gotas de la absurda lluvia invernal yucateca.

armando manzanero es la humilde victoria de la musica por sobre la arrogancia.

easy

2011-01-18T13:54:00.002+01:00

people of the year

2010-12-15T23:22:00.003+01:00

youtube's chad hurley, steve chen and jawed karim, must feel like somebody cheated on them...

Meet Zule Max

2010-12-02T16:11:00.001+01:00

Zule Max - Mi Chachacha + Interview from orlando verde on Vimeo.

Zulema Hechevarria talks about the roots of salsa and introduces the Zule Max project: 13 musicians, 13 girls (it must be said) playing good old chachachas, mambos and guaguancos, the elements that have enriched contemporary salsa music. Good music, humor, energy and beauty (it must be said) combined on the stage.

Mi Chachacha was recorded live @ Beursschouwburg. Brussels. 21/10/2010

DJ Barato live @ kavka

2010-10-28T13:02:00.000+02:00

DJ Barato Live @ KAVKA 05042008 by DJ Barato

un recuerdito...

el cine venezolano

2010-10-15T16:39:00.008+02:00

ayer estaba hablando con un amigo cineasta latinoamericano acerca de las peliculas que iban a mostrar en un festival de cine latinoamericano aca en belgica.

la unica representacion venezolana era "libertador morales". y no solo eso: "gracias al apoyo" de la embajada de venezuela, la directora estaria presente para la proyeccion de su pelicula.

yo le manifeste a mi amigo que ni la seleccion ni el "apoyo" eran de mi agrado, pero el me indico algo que (visto desde afuera) no deja de ser cierto: "yo vi la pelicula y no es que me guste demasiado, pero es una pelicula muy venezolana: tu sabes, sobreactuada, como una novela... ahora, si en venezuela hay dinero como para traer cineastas a europa, pues que los traigan"

eso me hizo pensar. de alguna manera, eso de sobreactuada y como una novela era una descripcion acertada del cine nacional venezolano.

el cine nacional, desde que tengo memoria, ha sido un empresa en decadencia. y la unica razon por la que nunca termino de morir es que la ley de "supervivencia del mas apto" nunca ha aplicado. el cine nacional siempre ha sido una rosca inmortal de amiguismo en la que nunca nadie tuvo que demostrar nada. ni talento ni creatividad ni capacidad para crear nada. el cine nacional siempre fue un formalismo. se recibia plata y se alquilaba equipo, se pagaba sueldos y se regresaba con una pelicula. punto. la pelicula se estrenaba con un coctel en la cinemateca y ya. con suerte la pelicula llegaria a las salas, donde contadas veces se llegaria a una suma irrisoria de asistentes. casi nunca se lograria alguna especie de reconocimiento internacional.

y eso sigue siendo el cine nacional. por muy mala que sea libertador morales, no es realmente mucho peor que lo que conocemos por "cine nacional". por terrible que sea el irrespeto a las vidas de nuestros heroes mas sobrehumanos como zamora o miranda, llevando sus vidas al cine con una carencia tan dramatica de talento, no podemos decir que la villa del cine lo haga peor ahora que antes.

y creo que la razon es que la villa del cine sigue, en esencia, funcionando de la misma manera. la rosca sigue siendo el mecanismo de supervivencia de una gran parte de los subsidios que se otorgan desde la comision nacional del cine.

por eso efterpi puede darse el lujo de "viajar a europa" para "representar el cine nacional" con financiamiento oficial. porque realmente ella no tiene que hacer una buena pelicula para recibir ese privilegio. ella solo necesita formar parte de la rosca y, aunque lo niegue, repetir las consignas del gobierno de turno: tener un personaje principal "ficticio" que "es" la reencarnacion de bolivar y se levanta frente a instituciones podridas para combatir el crimen y luego de una corta estadia en prision se convierte en el administrador "mesmo" de la justicia. cualquier parecido con el discursito de pedro lander al final del caracazo es pura coincidencia.

y quizas alli resida la contradiccion mas triste del gobierno de turno: en una epoca en la que la produccion cinematografica crece mas y mejor mientras menor sea la intervencion del capital (oficial o privado), la produccion nacional sigue siendo representada por lo que subsidia el CNAC. si vas a una embajada venezolana te van a prestar una copia de "El Caracazo" (la propaganda politica en su nivel mas balurdo de expresion) o de "Postales de Leningrado" (que a pesar de un comienzo interesante, evoluciona implacablemente hacia la misma nada en la que termina casi todo el cine nacional) o de "Libertador Morales" o de "Miranda Regresa"... peliculas que da verguenza mostrar. peliculas que da verguenza hasta ver.

la verdadera revolucion no se apoya cuando se apoya la rosca. eso es una verdad como una casa. la verdadera revolucion esta en quienes hacen cine (o cualquier otra cosa) a punta de talento. y no es que haya que darles plata. muchos de ellos no la quieren. pero hay que reconocer su talento. hay que mostrarlo con orgullo. ahi esta la esencia de la revolucion. pero no...

he aqui dos joyas que con orgullo podemos llamar cine nacional. ONTE, de Mike Espinosa, Luis Montiel y Domingo Simón. y FANtasmo, de Jonás R.G. lastima que a estos cineastas no se les pague el pasaje para representar al cine nacional en el exterior.

ONTE from Mike Espinosa on Vimeo.

FANtasmo (dokumental, 30 min, 2009) from Kinoki s.c. on Vimeo.

babel

2010-10-12T14:41:00.005+02:00

en la torre de babel habia un profesor, un asistente docente, un cientifico especializado en informatica, un tecnico especializado en codecs, un especialista en interfaces, un director de television, un estudiante de cine y un griego.

y se pasaban el dia pensando que hablaban de lo mismo.

la torre de babel media 6m X 3m, tenia una ventana que daba al estacionamiento y una mesa ovalada de madera...

...de vez en cuando tomaban una pausa para fumar...

...de vez en cuando reian...

...nunca llegaron a pelear. para pelear se requiere un nivel minimo de entendimiento del projimo.

positief omgaan met kinderen

2010-10-07T11:21:00.010+02:00

ik heb net een uitstekend document gevonden in de net: een mini brochure genaamd "Positief omgaan met kinderen".

het is een kort document met drie pagina's vol nuttige tips voor de beginnende ouders.

het document begint met een algemene boodschap over het nut van aandacht in het groeiproces van een kind:

Positief aandacht geven

Uw kind vindt het fijn om aandacht te krijgen. Door aandacht te geven aan de leuke dingen die uw kind doet, maakt u duidelijk wat het goed doet. Uw kind krijgt hierdoor meer zelfvertrouwen en zal die dingen vaker gaan doen.

dit is een samenvatting van wat we vaak positieve opvoeding noemen. de versterking van de positieve eigenschappen van een kind. de beloning van de juiste handelingen leidt tot een kind met een positief gedrag.

maar kinderen hebben ook minder positieve kantjes. en dat wordt prachtig uitgelegd in het brochure:

Soms krijgen kinderen alleen aandacht voor de vervelende dingen die ze doen. Dat is jammer, ze gaan die vervelende dingen dan juist vaker doen omdat ze toch aandacht willen, op wat voor manier dan ook.

misschien is een voorbeeld de beste manier om dit uit te leggen:

gisteren heeft Filip Dewinter een lijst gepubliceerd met namen en adressen van 770 bewoners van Antwerpen-Noord. zijn doel: het idee te geven dat antwerpen onder een soort van migranteninvasiegevaar zit (aangezien dat van de eerste 770 familienamen, in alfabetisch volgorde, een overdonderende meerderheid wat "exotisch" klinkt). en dat we snel iets moeten doen. en dat hij de redder is.

al had ik het verhaal op de radio gehoord, heeft een gesprek met een goede vriend me laten zien hoe erg dat is. het is niet enkel een schending van privacy-rechten. het is ook akelig een bedreigend. stel je voor dat een lijst van inheemse namen gepubliceerd werd op de website van een extremistische organisatie van vreemdelingen zoals abouttheshuffle. dan zouden die mensen beginnen speculeren over terroristische bedreigingen. en dat is exact wat nu gebeurt met dat namenlijstje: dat zou ook even goed kunnen worden geinterpreteerd als een extreemrechtse bedreiging. maar zonder zo ver te gaan, heeft mijn vriend ook iets heel zinvol gezegd: als je gewoon met de "A" begint ga je veel minder vlaamse namen vinden dan als je met de "V" begint. het lijstje is dus ook pure manipulatie van nep-statistieke data.

maar soit. het is niet alleen bedreigend, akelig of foutif. zoiets is vooral kinderachtig.

dus volgens mij is er geen betere manier om daarop te reageren dan de simpele toepassing van het brochureke "Positief omgaan met kinderen":

Grenzen stellen
Grenzen stellen kan heel moeilijk zijn. Soms luisteren kinderen niet. Daarom moet u heel duidelijk vertellen welk gedrag u vervelend vindt. Een duidelijke manier om grenzen te stellen is nee zeggen.

Negeren
Wanneer kinderen aandacht vragen door vervelende dingen te gaan doen of steeds maar blijven doorzeuren, is het het beste om hier niet op te reageren. Negeren dus. - (jammer dat de media dit nooit kan toepassen als zij een paar extra kranten kunnen verkopen)

Apart zetten
Soms hebben kinderen zichzelf niet helemaal meer in de hand, zoals bij een driftbui. Verbieden heeft dan weinig zin. Negeren helpt ook niet meer. In zo’n geval kan het goed zijn om uw kind even apart te zetten. Niet te lang: vijf minuten op een ongezellige plaats is genoeg. Zeg er wel altijd bij waarom u dit doet, maar ga niet met uw kind in discussie. - (Zie maar welke vorm kan dit nemen in de hedendaagse maatschappij)

Straffen
Als verbieden, negeren of apart zetten niet meer helpen, kunt u het proberen met straffen. U kunt uw kind straffen door iets leuks af te pakken. Wordt er gevoetbald in de kamer? Dan gaat de bal de kast in. Leg duidelijk uit waarom u straft en doe het direct. Overdrijf de straf niet. Dreigen met iets wat u toch niet doet, heeft geen zin. - (Zeker als dit een schending is van basisrechten moet dit niet onbestrafd gebeuren. want anders gaan we ons allemaal kinderachtig gedragen. dat is toch veel gemakkelijker dan een volwassen en verantwoordelijk gedrag...)

ik ben erg hoopvol over deze maatschappij. er zijn uiteindelijk niet zo veel idiote kinderen en die voelen zich alleen en zielig. daarom moeten zij nog meer lawaai maken.

kwestie van geduld. als we allemaal samen werken zullen we een samenleving ontwikkelen die zich positief gedragt.

Voor meer informatie kunt u terecht bij de arts of verpleegkundige.

PD: een vriendin maakt een terechte opmerking - de meeste mensen op de lijst, los van de genealogie van hun familienamen, werden hier geboren, en zijn daarom vlamingen, belgen. dat is een lijst zonder betekenis. iemand heeft een opsoming gemaakt van de eerste 770 bewoners van antwerpen-noord in alfabetisch volgorde, so what? volgende, alstublieft!

la decepcion del sur

2010-09-24T13:02:00.005+02:00

acerca de "el odio hacia occidente" de jean ziegler.

"el odio hacia occidente" es un ejemplo clarisimo de lo que denominamos un self fulfilling prophecy: al oirlo hablar se hace evidente que su conclusion (el titulo de su ultimo libro) fue su punto de partida. queda claro que no se trata del resultado de una investigacion, sino de la confirmacion e ilustracion del punto de vista de una persona que duda muy pocas veces de si mismo.

la persona es jean ziegler. nacido en suiza, ziegler tiene un curriculum impresionante en relacion a la defensa de los derechos humanos y a la lucha por la igualdad entre los hombres. quizas su logro mas popular sea que la pelicula We Feed The World esta basada en uno de sus libros. pero la mas importante es sin duda que, despues de anios de colaboracion con la Organizacion de Naciones Unidas, ocupa hoy el cargo de vice-presidente del comite consultativo del consejo de derechos humanos de la ONU. ziegler, sociologo, politico y escritor, ha sido invitado por varias instituciones de clara tendencia izquierdista para defender su ultimo libro. y eso hace, con absoluto convencimiento.

con una variada enumeracion de ejemplos, ziegler ilustra hasta el mas pequenio detalle de su teoria: debido a la ambicion imperialista de la cultura occidental, los paises del "sur" estan, de alguna manera, bravos. y eso tiene que ver, segun el, con tres lineas de pensamiento muy claras:

- la "memoire blesse" o la conciencia de la maldad historica de occidente. y con ello se refiere al imperialismo, la esclavitud, la colonizacion, las repetidas invasiones y ocupaciones, la explotacion de seres humanos y materias primas y todas esas otras verdades por las cuales cualquiera podria alguna vez llegar a molestarse. segun ziegler, los pueblos del sur estan en busca de alguna especie de reembolso por cuentas pasadas, cosa que ilustra con, por ejemplo, un impasse diplomatico entre argelia y sarkozy, originado por la negativa del presidente frances a ofrecer disculpas por masacres pasadas, cosa que segun el, resultaba "nostalgica". ahora, yo no aseguraria inmediatamente que argelia esta arrecha con "el occidente". o con francia. pero con toda seguridad me atreveria a decir que se pudiera sentir odio por un presidente cualquiera que tras anios de colonizacion, explotacion y genocidio, de la nada, decide que ya es hora de olvidarnos del problema. a mi me parece mas bien que "les peuples du sud", como ziegler nos llama, en vez de "reparacion", lo que buscamos es ese respeto que los paises del "norte" nunca nos han profesado. y con toda razon, ademas. pero en todo caso, no estamos hablando de odio. odio que a ziegler, ademas, le parece positivo. y trae a colacion la victoria electoral de evo morales y el consecuente proceso de nacionalizacion de distintos sectores productivos. la eleccion del amigo evo seria pues un resultado visible de ese odio hacia el occidente. como si no hubiera tensiones internas en un pais sin playas. ignorando olimpicamente la nouvelle vague gauchiste que recorre america latina y de la cual evo es solo un eslabon mas... pensar que la victoria de evo morales es consecuencia de un supuesto odio hacia el "occidente" es una muestra obvia del mas puro eurocentrismo.

- la doble cara o la hipocresia de occidente. algo de lo cual hay ejemplos a granel, porque el occidente se autodeclaro el defensor universal de los derechos del hombre, pero tanto en tierra propia como en suelo ajeno, ha demostrado el mas profundo irrespeto a los principios que se enorgullecen de representar.

- la naturaleza "canibal" del capitalismo, cosa que ni siquiera requiere explicacion. para ziegler, y eso es correcto, este proceso de explotacion globalizada nunca en la historia de la humanidad ha sido tan masivo y letal.

durante una buena media hora habla de la asimetria en las relaciones norte-sur y sobre como eso nos ha llevado a lo que a el le parece un odio casi extremista.

y sin embargo, ziegler ve esperanza. para el es importante la esperanza. la esperanza que brinda el levantamiento de esas democracias revolucionarias en bolivia o en venezuela, que reclaman sus derechos de una manera tan agresiva.

y si, eso es algo que sin duda tenia que pasar, pero yo no calificaria de "esperanzador" el revanchismo de gobiernos vengativos. nada que parte del odio nos puede llevar a algo positivo. y en esa casilla caen con toda seguridad los cocaleros que acusan de traidor a todo aquel que habla con un mestizo y que segun el sociologo suizo solo esperan una chispa (la del asesinato de evo, por ejemplo, ese magnicidio que ya se ha vuelto un cliche bolivariano) para darse durisimo en una de ethnic cleansing. en esa casilla odiosa caen sin duda alguna los chavistas que uilizaron una lista de millones de personas para inaugurar un regimen de apartheid politico.

eso a mi no me transmite el mas minimo dejo de esperanza.

de hecho, para ser honesto, ese "odio a occidente" a mi me parece una exageracion. y no es que no haya odio contra un poderio militar que nos invade y mata a nuestros hijos y humilla a nuestras abuelas. claro que lo hay. hay odio contra empresas que hacen pruebas de medicinas incompletas en nuestros ninios, a cambio de caramelos. hay odio hacia las empresas multinacionales que destruyen el medio ambiente mientras se llenan los bolsillos con mas dinero del que se puede gastar. hay odio contra la tradicion local de terratenientes ricos y campesinos sin tierra. pero, "odio a occidente"?

"nosotros" no sentimos odio hacia el "norte". cuando estudiamos historia, vemos de donde viene parte importante de nosotros mismos. cuando estudiamos arte, admiramos toda la belleza que a traves de los siglos ha salido de la mano del hombre. cuando aprendemos acerca de ciencia y tecnologia, apuntamos hacia todo ese progreso que es posible. cuando nos preguntamos sobre el estado actual de las sociedades humanas, canada o escandinavia se nos aproxima al paraiso, excepto por el frio. un postgrado en el extranjero sigue siendo visto como una senial de exito. a manera de joda reimos porque no hay que exagerar con la puntualidad o la eficiencia de los servicios pubilcos porque "ni que fueramos alemanes". incluso el ultra cuidadoso lider de la revolucion bolivariana, cuando admira una producto nacional de alta calidad, mas de una vez ha dicho que "hasta parece importado".

nosotros no odiamos a occidente. alguna vez ha sentido eso, Sr. Ziegler? porque de ser asi, es usted el primero (o al menos en mi grupo de amigos). conozco muchisimos ciudadanos del "primer mundo" que visitaron el "sur". y todos regresan felices y dicen haberse sentido bienvenidos como nunca antes. con frecuencia (si, con frecuencia) encuentran incluso el "amor". y no me refiero a esa busqueda traicionera de papeles por la cual mas de uno le jura amor a alguien que no quiere. me refiero al amor. mas de uno lo ha encontrado en ese "tercer mundo" que segun usted esta lleno de odio.

pero yo tampoco soy tan ingenuo. ciertamente hay algo que no es del todo hermoso. una mancha en este retrato idilico.

y eso es Sr. Ziegler, una decepcion muy profunda. la decepcion que siente el sur, como un todo, cada vez que occidente crea una institucion como la Organizacion de Naciones Unidas, cuya mision es defender los derechos de todos, pero luego de desentiende de esa responsabilidad.

el norte defraudo al sur en ruanda, cuando los cascos azules presenciaron desde la barrera el genocidio mas dramatico de los ultimos anios. el norte decepciono al sur cuando millones de personas salimos a las calles para manifestar nuestro desacuerdo con la invasion a irak y perdimos nuestro aliento por nada, porque al final esa guerra resultaba "inevitable". occidente nos defrauda cada vez que fabrica armas que seran utilizadas en algun otro lado. cada vez que hablan de una guerra fria que, como dice un buen amigo mio, se peleo en caliente en el tercer mundo.

pero esa decepcion no nos lleva tan rapidamente al odio.

esa decepcion nos lleva a otra sensacion, a raiz de la cual un pais tras otro esta despertando: la seguridad de que nadie nos va a ayudar. el occidente seguira su propia agenda y en esa agenda no siempre esta escrito nuestro bienestar.

poco antes del final, Ziegler nos deja saber que su libro anticapitalista esta a la venta (hablando de hipocresia) y que el esta mas que encantado de autografiarlo. muchisima gente se acerca a la mesita y pagan una suma muy capitalista por un producto "anticapitalista": 19,95 euro.

PD: puedes oir a jean ziegler hablar, en frances, y sacar tus propias conclusiones.

La haine de Jean Ziegler pour l'Occident - Intégrale
envoyé par rue89. - L'info video en direct.

oosterweel

2010-09-23T16:45:00.002+02:00

het is duidelijk, als de tunnel tegen 2021 klaar zal zijn om MEER VERKEER vlotter te bedienen, dat NIEMAND bezig is met de mermindering van hat aantal auto's of van onze vreselijke olieconsumptie. dat NIEMAND zich bezig houdt met een investering in openbaar vervoer die op een EFFECTIEVE manier het verkeer kan reduceren. een openbaar vervoer die op een realistische manier het verkeer kan reduceren. een openbaar vervoer die goedkoop en beschikbaar is voor iedereen. NIEMAND!

de enige optie is het negationisme: meer auto's? dat maakt niet uit, zo lang dat ver genoeg van de stad passeert.

niemand is bereid om zijn auto thuis te laten om deze wereld leefbaarder te maken. alles dat het volk vraagt is meer vernietiging. be it BAM of MECCANO...

laat ons maar betalen. we verdienen dat.

the way things go

2010-09-22T12:11:00.002+02:00

weiss & fischli

honda

OK GO

de teleurstelling van het zuiden

2010-09-21T11:52:00.006+02:00

over jean ziegler's "de haat tegen het westen" @ zuiderpershuis

"de haat tegen het westen" is een prachtig voorbeeld van self-fulfilling prophecy: het is duidelijk als hij spreekt dat hij vertrokken is van zijn thesis (van zijn titel) en niet van een vraag. het is duidelijk dat het niet over het resultaat van een onderzoek gaat, maar over de bevestiging en illustratie van de standpunt van een persoon die een beetje te weinig twijfelt aan zichzelf.

die persoon is jean ziegler. geboren in zwitserland, ziegler heeft een bijzonder traject afgelegd in de verdediging van de mensenrechten en de strijd voor de gelijkenis tussen de mensen. misschien zijn meest populaire troef zou zijn dat de controversiele film We Feed the World, gebaseerd is op een van zijn boeken. maar de meest belangrijke is dat hij, na jaren van nauwe betrokkenheid met de activiteiten van de Verenigde Naties, nu vice-president is van de consultatie comitee van de raad van mensenrechten van de verenigde naties. socioloog, politicus en schrijver, wordt die uitgenodigd door onder andere MO, om zijn laatste boek te verdedigen. en dat doet hij met volle overtuiging.

met een rijke opsoming van voorbeelden illustreert ziegler tot de kleinste onderdeel zijn theorie: door de ambitie van het imperialistische westerse cultuur, zou het zuiden nu, op en of andere manier, boos zijn. en dat heeft, volgens hem, te maken met drie duidelijke gedachtenlijnen:

- la memoire blesse of de bewustwording van de historische onheil van het westen. en daarmee bedoelt hij het imperialisme, de slavernij, de colonisatie, de herhaalde invasies en bezettingen, de uitbuiting van mensen en grondstoffen en alle andere waarheden waardoor iedereen eens goed boos zou kunnen worden. en volgens hem les peuples du sud zijn op zoek naar een zekere herstelling voor oude rekeningen. en hij kiest daar een aantal voorbeelden van, waaronder de diplomatische rel tussen sarkozy en algerije omdat sarkozy gezegd heeft dat hij een verontschuldiging over het verleden iets "nostalgisch" zou vinden. ik zou niet zo snel zeggen dat algerije kwaad is tegen het westen, of tegen frankrijk, maar zeker wel tegen een respectloze sarkozy die ineens voelt dat het genoeg is geweest met het verleden (zoals zo veel politici in het westen dagelijks doen, met massale steun van de krantenlezers). ik vrees dat les peuples du sud niet echt op zoek zijn naar herstelling, maar er is zeker een belangstelling van het respect die zo lang zo ver te zoeken was. en dat is terecht, maar dat is zeker geen haat. behalve voor ziegler die dat zelfs possitief vindt. en hij roept als voorbeeld de verkiezing van evo morales in bolivie die als gevolg geleid heeft tot de nationalisering van bedrijven en uitbuiting van grondstoffen. het is dus die haat tegen het westen die evo gematerialiseerd heeft. alsof er geen interne conflicten waren in bolivie die konden leiden tot de overwinning van morales. alsof er geen nouvelle vague gauchiste was in latijns-america, in brazilie of in venezuela, waarvan bolivie deel van wordt... denken dat de overwinning van morales een gevolg is van een zekere haat tegen het westen is pure eurocentrisme.

- la double face of de hypocrisie van het westen. en dat is iets waar we ook veel voorbeelden zeker uit de mouw kunnen trekken, omdat het westen al lang garant staat voor de verdediging van de mensen rechten terwijl zij zowel op eigen bodem als in het buitenland een totale respectloosheid voor dezelfde principes uitdrukken.

- de "cannibaliste" natuur van het capitalisme, die ook niet eens hoeft uitgelegd te worden. voor ziegler, en dat klopt, zou dit process van globalisering, uitbuiting en ongelijkheid nog nooit zo massaal zijn geweest.

gedurende ongeveer een half uur spreekt hij over die asymmetrische noord-zuid verhouding en hoe die geleid heeft tot die haat dat hij voelt op een bijna extremistische wijze.

maar hij ziet toch hoop. hoop is voor hem belangrijk. hij ziet hoop in de opstand van de revolutionaire democracien, zoals die van bolivie en venezuela, omdat zij hun rechten op zo'n aggressieve manier verdedigen.

en ja, dat is zeker iets dat moest gebeuren, maar ik zou zeker geen hoop vinden in de revanchisme van wraaklustige regeringen. niks dat op haat gebaseerd is kan tot iets possitief leiden. en daar staan zeker de houdingen van de cocaleros die volgens ziegler op een vonk staan te wachten (een vonk zoals de moord op evo morales) om een ethnic cleansing comme il faut te plegen. of die van de chavistas die een lijst van milljoenen mensen hebben gebruikt om een politieke apartheid de facto op poten te zetten.

daar zie ik totaal geen hoop.

eigenlijk zie ik ook dat die zekere "haat tegen het westen", een overdrijving is. er is zeker een haat tegen een macht die ons land aanvalt en dood veroorzaakt. er is zeker haat tegen een bedrijf die medicijnen die niet af zijn in onze kinderen probeert te testen. of tegen de multinationals die ecologische rampen veroorzaken en zilljoenen daarmee verdienen. of haat tegen de locale geschiedenis van rijke grondbeziters en arme boeren, maar, haat tegen het westen?

"we" voelen geen haat voor het "westen". we leren geschiedenis en zien waar "onze" geschiedenis gedeeltelijk begonnen is. we leren kunstgeschiedenis en bewonderen hoeveel schoonheid van de hand van de mens, door de eeuwen heen is gekomen. we leren over technologie en wetenschap en we kijken omhoog naar alle vooruitgang dat mogelijk is. we leren over sociale aspecten van de hedendaagse wereld en nemen canada of zelfs belgie als een model om naar uit te streven. een postgraduaat in het westen is een teken vaan success. en zelfs de ubervoorzichtige chavez, als die de kwaliteit van een inheemse product bewondert, heeft al meer dan eens gezegd dat het "precies geimporteerd" lijkt.

we haten het westen niet. heb U dat ooit gevoeld, mijnheer ziegler? want dan zou U de eerste zijn (of toch in mijn vriendenkring). ik ken veel "westerse mensen" die naar het zuiden troken en ze komen allemaal gelukkig van hoe welkom zij zich daar voelen. vaak (ja, vaak) vinden zij daar zelf de "liefde". en ik heb het niet over de valse documentenzoektocht waarvoor sommige mensen (die bestaan ook) bereid zijn om te trouwen met iemand dat zij niet eens lief hebben. ik heb het over liefde. dat hebben veel mensen bij ons gevonden. dat heb ik ook, vaak, gevoeld voor de westerse mensen. liefde.

maar ik ben niet naif. er is inderdaad iets dat niet helemaal mooi is. een vlek in dat mooie canvas.

en dat is, mijnheer ziegler, een diepe teleurstelling. dat is de teleurstelling dat het zuiden, als geheel, voelt als het westen een instantie creert, zoals de Verenigde Naties, die bedoeld is om iedereen te verdedigen, maar dan negeert die verantwoordelijkheid.

het zuiden heeft zich teleurgesteld gevoeld in rwanda, toen de blauwe helmen op de honden WEL konden schieten. het zuiden heeft zich teleurgesteld gevoeld toen milljoenen mensen op straat kwamen tegen de invasie van Irak en toch bleek dat toch onvermijdelijk te zijn. het westen stelt het zuiden elke keer teleur als zij wapens fabriceren die "elders" gebruikt worden. als zij over een "koude oorlog" spreken dat zij goed weten dat wel heel "heet" gevochten wordt in de zogenaamde "derde wereld".

maar die teleurstelling leidt niet zo snel tot haat.

die teleurstelling leidt tot een andere gevoel, waardoor sommige landen wel beginnen wakker te worden: het besef dat niemend ons zal helpen. het westen zal blijven doen wat zij zin in hebben, maar dat is zeker niet noodzakkelijk wat wij nodig hebben.

net voor het einde, laat zigler ons weten dat zijn anticapitalistisch boek te koop is (van hypocrisie gesproken) en dat hij meer dan blij is die te signeren. veel mensen verzamelen zich aan zijn tafel en geven wat capitalistisch geld aan een anticapitalistisch product. prijs: 19 euro 95.

PD: de man zelf kan je (in het frans) horen spreken. trek dan jouw eigen conclussies.

La haine de Jean Ziegler pour l'Occident - Intégrale
envoyé par rue89. - L'info video en direct.

underworld sucks, green day swallows

2010-09-21T00:16:00.005+02:00

durante mi primer fin de semana en belgica tuve la oportunidad de asistir a rock werchter, uno de los festivales mas importantes de europa. tal concentracion de rockstars era una experiencia extrania para todo aquel que vive esperando que sus heroes no se suiciden sin haber pasado por el poliedro de caracas, o algun estadio de futbol capitalino.

en esa epoca escribi un articulo (en ese epoca, un post solia llamarse articulo) titulado christina sucks, britney swallows, describiendo esos tres dias de desgaste melomano. releyendo, me doy cuenta de que omiti algunos detalles: comento que perdi mi ultimo tren a casa, pero no comento que esa fue la primera noche homeless de mi vida, noche en la que dormi dentro de un tunel de peatones, gracias a Dios en compania de otros jovenes de pobres habilidades planificatorias; no comento, ademas, que la razon por la cual perdi el tren fue una baja de azucar que paralizo la mitad de mi cuerpo, espectaculo bizarro terriblemente visible en la mitad caida de mi rostro. es obvio que ya no tengo 24: hoy dia recuerdo mas esas pequenias tragedias que los conciertos. en ese momento lo unico importante era brincar on beck y cantar con weezer.

lo importante de ese articulo es tambien entender, hoy dia, que pudo haberse llamado muse sucks, placebo swallows, pues recuerdo que esas dos bandas me parecieron terriblemente ladillas, pero el tiempo no pasa en vano, y aunque placebo sigue siendo igual de malo, muse ahora es un bandon y the resistance es la evidencia innegable.

en todo caso, de eso se tratan estas lineas: del paso del tiempo.

hace 9 anios habria descrito mi trabajo como una obligacion que me permite viajar. hoy podria describirlo como una obligacion que me obliga a viajar. y no, no soy un malagradecido de mierda, estoy feliz de poder viajar de vez en cuando, pero viajar es mucho mejor cuando uno decide a donde, cuando y por cuanto tiempo. bueno, eso. el paso del tiempo.

con el paso del tiempo hay cosas que se degradan y cosas que crecen, como placebo y muse. como britney y christina. como underworld y green day.

cuando viajo obligado, por trabajo, suelo sacarle el jugo a la obligacion. y como lo mio es la musica, intento buscar algo en cada destino. a veces es algun fenomeno local. a veces es un evento de masas (y las masas no dejan de tener color local, asi que incluso un evento de masas es un fenomeno local, somehow). en viena descubri a madita. en eslovenia, a pankrti. en paris a tetes raides. en lisboa a pearl jam.

en gothenburg tuve la suerte de ver a ese camaleon que se da el lujo de ser a la vez imagen de Rolex y de la Revolucion Socialista Bolivariana: Gustavo Dudamel. fue una experiencia de pinga, pero merece un post aparte.

ese mismo fin de semana sueco tocaba green day. y tras anios de espera, esta parecia ser la oportunidad de ver a esos heroes de mi adolescencia.

comienza el verano nordico y nunca termina de hecerse de noche. siempre estas consciente de que alla, al fondo del horizonte, esta el sol. asi que por muy tarde que empieza el espectaculo y a pesar de un telonero local y el aporte de joan jett y sus corazones negros, green day se presenta casi enteramente de dia.

el concierto podria definirse como un aburrido circo punk para adolescentes. temas de dos minutos se extienden durante 6 o mas porque Billie Joe Armstrong va de lado a lado recolectando voluntarios que se paren frente a 20 mil personas, vestidos de negro, pirceados y con cresta de colores a llorar de la emocion. los rockeros tambien lloran. un gimmick tras otro unen la seleccion de clasicos y temas nuevos. brain stew/jaded y medio dookie comparten playlist con demasiados cortes del american idiot y el 21st century breakdown que, claro esta, no es la gran vaina. Tré Cool hace lo menos que puede en la bateria y en el bajo, Mike Dirnt es el unico que parece estar en forma. sin embargo, el animo de ponerse a si mismos en ridiculo es tan exagerado que ya no es posible disfrutar el espectaculo. nada bueno puede empezar con un borracho disfrazado de conejo y terminar con fuegos artificiales.

a green day no los habia visto nunca. es posible que el show siempre haya sido tan mediocre.

pero a underworld ya los habia visto dos veces. un articulo llamado animal, boy, thing que tambien releo mientras escribo, describe una de las fiestas mas arrechas que he vivido en mi vida. fiesta que se repitio, ademas, la segunda vez que los vi.

cuando me entere de una reunion en londres, la embajada de new york en europa, comence la prometeica tarea de ver que pasaba en la ciudad de jueves a domingo. cuando encontre la presentacion de barking, el ultimo disco de underworld en el london forum, confieso que me emocione. a pesar de que los ultimos discos de underworld han sido una verguenza.

la prensa alaba la reinvencion de la banda. barking es visto como el renacimiento y realmente espero que asi sea, pero siendo sincero, no lo creo: la prensa se comporta como una rosca mundial de amiguitos en el mejor de los casos, cuando no se trata de evidente propaganda.

ese parece ser el caso esta vez: los temas que pude oir del barking no son los que van a devolver a Underworld a sus mejores dias. ademas, el afamado colectivo "tomato" cuyo trabajo visual suele ilustrar desde las portadas de los discos hasta los conciertos, dio una impresion bastante mediocre. digo, estamos en la epoca en la que Jonsi convierte su concierto en una pelicula 3D en la que de la nada y al ritmo de la musica aparecen arboles y animales, la idea de poner a un tipo surfeando en dos pantallas gigantes me suena a visuales de los 80's.

y a pesar de que darren price comparte tarima con karl hyde y rick smith, a pesar de moaner, cowgirl, king of snake (!) rez, born slippy, dark train y hasta two months off (junto a trim, los unicos temas salvables del antepenultimo disco), el paso del tiempo no me ayuda a disfrutar a underworld. de vez en cuando bailo, si, pero es tan notorio el paso del tiempo en la audiencia (mayormente sobre los cuarenta, vestidos con la misma ropa que usaron hace 15 anios para asistir a un concierto similar) y en la tarima que de pronto todo esto se me nubla de decadencia y marginalidad. y el london forum se me convierte en una especie de sabado sensacional y cuando fabrican humo para que las luces fucionen mejor se hace completamente obvio que ellos podrian haber puesto un CD durante la mitad del toque y no nos habriamos dado cuenta... y empiezo a sospechar que realmente eso fue lo que hicieron.

pero quizas eso siempre ha sido asi. quizas underworld siempre fue underworld. y las mamis que antes me seducian con sus pasitos de baile pseudotrance se convirtieron en estas senioras con cara de funcionario publico. quizas el beat siempre fue tan monotono. quizas los visuales state-of-the-art nunca fueron mas que una cortina de LED's en las que se proyecta un surfista barbudo.

quizas el problema soy yo. porque hace 9 anios yo no posteaba videos de nino bravo en mi facebook y ahora si, cuando encuentro uno que me parece adelantado a su epoca. quizas soy yo el que evidencia el paso del tiempo.

glam

2010-09-04T12:41:00.003+02:00

de la serie "Iconos de la Venezuela Socialista", hoy, PAUL! SILVESTRE! GILLMAN!. se puede decir cualquier cosa sobre él excepto que no lo intentó. dió lo mejor se sí para llegar a la cúspide. incluso se paró, con guantes y una malla de lycra, frente a la Maestranza César Girón de Maracay. un carajo de tradición revolucionaria, pues.

might ring a bell

2010-08-27T14:07:00.001+02:00

any similarities with the Venezuelan reality might not only be a coincidence...

nolan

2010-08-17T14:56:00.000+02:00

“Making the simple complicated is commonplace; making the complicated simple, awesomely simple, that's creativity.”

charles mingus

samenscholing (das leben der anderen)

2010-08-12T13:31:00.009+02:00

laat ons beginnen bij het begin: we wonen in een maatschappij die een aantal regels volgt om goed te functioneren. dat is de basis van alles. de regels. bon, de basis van alles zijn eigenlijk de mensenrechten, maar dat is voorlopig onbelangrijk.

de regels worden samengesteld in documenten zoals de code van gemeentelijk politiereglementen, waar je, om maar een willekeurig voorbeeldje te nemen, het artikel 84 van de afdeling 2 van hoofdstuk 3 kan lezen:

Hoofdstuk 3 - OPENBARE VEILIGHEID EN VLOTTE DOORGANG

Afdeling 2 – Openbare vergaderingen, samenscholingen en manifestaties in openlucht en/of op de openbare weg

Artikel 84 §1.- Zonder schriftelijke en voorafgaande toestemming van de burgemeester, is het verboden in openlucht en/of op de openbare weg, openbare vergaderingen, en manifestaties in te richten; alsook samenscholingen die zouden kunnen leiden tot ernstige overlast of tot een ernstige verstoring van de openbare veiligheid, orde en rust.

voila. een prachtig voorbeeld. de reglamentatie van openbare vergaderingen en manifestaties. en samenscholingen. die "zouden kunnen leiden" tot problemen. het is dus een reglamentatie voor een "criminele daad" die nog niet gebeurd is. en ja, we weten ook niet openbare vergaderingen van hoeveel mensen, bvb. en hoe wordt de schatting gedaan (van de potentiele gevaar van zo'n vergadering)? en wat is het verschill tussen een vergadering en gewoon samen op straat zijn met de vrienden? dat is allemaal niet zo duidelijk. misschien is dat een foutje. misschien is dat de bedoeling.

in Venezuela vechten we tegen zo'n vage regels, omdat het meestal leidt tot MACHTSMISBRUIK. maar ja, dat gebeurt in de "derde wereld". in Belgie zou zoiets als MACHTSMISBRUIK niet gebeuren.

toch?

maar dan hoor je nog eens het verhaal van de vrouw die een boete van 150 euro kreeg voor 'bendevorming en samenscholing' terwijl zij even uitrustte op een bankje op het antwerpse De Coninckplein. indien je de enige bent die nog niet daarover weet, click me.

het feit is dat deze vaag beschreven artikel wordt al lang toegepast. het nieuwsblad spreekt van "226 sancties" die "sinds 2005 werden voor deze overtredingen al uitgeschreven". zonder verbazing zullen we horen dat veel van die 226 sancties werden toegepast op groepen van jongeren van allochtone afkomst dat de politie ineens bedreigend vond. en dat "bedreiging" is niet meer dan "fingerspitzengefuhl" van de politieagenten, if you know what I mean...

en ja, misschien is humor de beste manier om te illustreren wat de betekenis is van de vorige paragraaf. king of kiel is het resultaat van een samenwerking tussen verschillende organisaties (journalisten, videoprofessionelen, de8 vzw, Zappa jcc, stamp Media...) en jongeren uit het Kiel: een video-film workshop voor Kielse jongeren, waar een autonome allochtone beeldvorming centraal staat (in een voornamelijk autochtone media-landschap).

hoofdstuk vijf (vanaf 04:02) wordt bijna integraal voorgedragen aan de befaamde artikel:

het grapje vertaalt zich op een veel minder grappige manier (en ik citeer een bron die anoniem zal blijven tenzij hij of zij dat zelf verklapt): "Eigenlijk kan elke (balende) flik je aanspreken als je met meer dan 2 of 3 (?) op straat wat staat te keuvelen met vrienden...."

het ergste is dat het niet eens over een bijzonder origineel idee gaat. samenscholingverbod is een populaire maatregel onder "democratische" regeringen zoals de (respectabele) Burmese (dictatuur). en zelfs niet altijd, maar als er risico is van een staatsgreep, maakt zo'n (fascistische) regime gebruik van zo'n maatregel. een voorbeeld daarvan kunnen we zien in de film Burma VJ (VJ van video journalisten).

de film (meer dan verdiende oscar nominatie voor beste documentaire) is een parel die integraal de moeite waard is, maar ja, op youtube kan je die in stukjes zien. tijdens de vijfde stuk (vanaf 03:30 en vanaf 04:50) kan je een voorbeeld zien van wat zo'n regering zou willen vermeiden en hoe dat eruit ziet...

als zoiets toegepast wordt in de "derde wereld" vinden we dat schandalig. we vinden dat een schending van de mensenrechten. maar dat gebeurt al lang bij ons en we beseffen dat zelfs niet. en als we dat beseffen vinden we dat niet storend genoeg om iets daaraan te doen.

we hebben een probleem in deze maatschappij. en dit is het bewijs dat het probleem veel dieper ligt dan wat we denken.

omdat het veel groter is dan een samenscholingverbod. het feit is dat de "fingerspitzengefuhl" van de politieagenten (if you know what i mean) vertaalt zich in de praktijk in regels die gelden voor "sommige mensen" en niet voor anderen. en daarom denken de anderen dat zoiets niet gebeurt. dat zoiets gebeurt alleen elders, in de derde wereld. ik weet dat het hier gebeurt omdat ik meer dan eens geviseerd werd door de politie omdat ik "verdacht" bezig was terwijl ik rondliep in een buurt waar ik niet bedoeld ben om rond te lopen. en ik weet dat ik niet de enige ben.

en het is veel erger dan dat. mensen worden brutaal behandeld elke dag in europa, af en toe met fatale gevolgen, en we horen daarvan enkel als iets "lekt" via pers of mensenrechtenorganisaties. mensen worden uitgesloten gedurende maanden in gebouwen die veel te hard lijken op gevangenissen terwil zij niks gestolen hebben, terwijl zij niemand vermoord hebben. beelden zoals deze zijn geen uitzondering:

zulke scenes vinden dagelijks plaats ergens in Fort Europa. de meeste van ons weten niet dat dit gebeurt. de meeste van ons die dit weten doen niks daarover. omdat we nooit slachtoffers van zoiets zullen worden (toch?). dat gebeurt bij andere mensen. dat is "das leben der anderen". dat is de basis van argentinie 1978. dat is de basis van de oost-duitse Stasi. dat sommigen zijn de slachtoffers en de anderen doen alsof er niks aan de hand was. want dat gebeurt allemaal "volgens de regels".

en de maatschappij functioneert op basis van regels. dat is belangrijk.

de maatschappij functioneert op basis van regels. en niet op basis van de mensenrechten. dat zou pas gek zijn.

talento nacional

2010-08-10T23:34:00.004+02:00

de la serie "Iconos de la Venezuela Socialista", hoy, el vicepresidente de fundayacucho. un carajo que sin duda alguna esta en ese puesto de trabajo porque es un ser talentoso y estudiado. y por su capacidad critica. y por que es un vocero extraordinario.

contemporary art

2010-08-05T11:32:00.002+02:00

gothenburg

2010-08-04T12:56:00.002+02:00

fallen angel

2010-08-03T14:29:00.003+02:00

basin street blues

2010-07-29T16:08:00.002+02:00

el original

el remix

l'internet

2010-07-16T14:32:00.003+02:00

la magie de l'internet (je trouve) est resume dans ce dialogue, dans une youtube-video sur l'independance congolaise:

A: La Belgique a donné un cadeau empoisonné aux pauvres congolais en leur donnant, avec précipitation, l'indépendance. Il est vrai qu'en 1959, le budget du Congo Belge devenait déficitaire. Vive le Congo Belge.

B: Rien n'est précipité pour un peuple qui lutte pour sa liberté. La Belgique n'a pas donné l'indépendance au Congo, on ne donne pas sa liberté à un peuple qui a perdu ne fût ce qu'un seul de ses enfants. Le Congo a perdu plus de 10 millions de ses enfants sous Leopold II et quelques centaines sous la colonisation belge. Alors de grâce, pour respect pour ces âmes, cessez d'insulter leur mémoire. Pauvres les congolais ne le sont que pour les esprits rétrogrades.

la possibilite d'observer les infinites manieres de regarder sur la meme situation: on peut pas etre plus proche de la "verite"...

mirror neurons

2010-07-15T16:54:00.001+02:00

a bit delayed

2010-07-11T17:52:00.002+02:00

but no way less important: In Soweto was selected the best documentary of the Digital International Film Festival 2010, in Chile!!!!!

this called the attention of the Zeeland Nazomer Festival in The Netherlands. thy will be showing the film on the same day of Tutu Pouane's hommage to Miriam Makeba, to complete a Belgian-South African day...

hope this doesn't stop :-)

22-04-2010 reportaje en vivo de la segunda caida del gobierno Belga

2010-04-22T13:54:00.008+02:00

11:48 la prensa anuncia que un partido politico, open vld, ya no esta dispuesto a formar parte del gobierno.

12:03 una holandesa que tengo al lado se rie. acaba de recibir un mensaje de su novio (holandes), que dice que el gobierno Belga va a renunciar. el gobierno holandes renuncio hace poco, por cierto.

12:15 vamos a almorzar. todo esta tranquilo. la gente va a comprar un sandwich y a comerselo bajo el sol, aprovechando que hace buen clima

12:45 me siento con un sandwich frente a mi laptop a ojear los periodicos. todo el mundo se hecha la culpa. la negociacion que da origen a la disputa (la division formal de la "gran bruselas" en grupos linguisticos antes de las proximas elecciones) esta congelada, pero los interesados desean que se continue esa discusion en el parlamento. ojo: los belgas llevan dos anios intentando llegar a un acuerdo sobre esa division.

13:30 yo hago el primer comentario de pasillo al respecto. tres carajos de inmediato se acercan y comentan algo. la discusion dura 47 segundos. luego todo el mundo regresa a sus asientos.

13:45 hasta ahora nadie se ha preguntado si los militares van a hacer algo. yo lo comento "te imaginas que los militares tomen el gobierno?". todos rien.

13:55 la prensa anuncia que el primer ministro Leterme esta en camino al palacio real para ofrecer su renuncia, por tercera vez, ante el rey. la verdad, yo no me esperaba que alguien que ya habia renunciado dos veces a su cargo debiera tomarlo otra vez.

14:05 hasta ahora nadie ha salido a la calle a reclamar a los politicos que hagan lo unico por lo cual se les paga: negociar una salida a un conflicto politico.

14:17 los canales de television no estan en cadena nacional obligada. tampoco bajan la transmision "de repente" para poner "Un Milagro para Lorenzo".

14:40 el primer ministro presenta oficialemente su renuncia por tercera vez ante el rey alberto. el rey alberto la "toma en consideracion" (por segunda vez). el rey alberto fue puesto por Dios en el palacio real para gobernar a los belgas, pero ultimamente los belgas dicen que su rol es mas bien de imagen y revisticas.

14:53 la division de la "Gran Bruselas" (segun muchos francofonos, una division de facto del pais) parece ser mas importante que la existencia de un gobierno. el unico argumento que parece obligar la existencia de un gobierno es la presidencia de la union europea. un peo de imagen.

15:50 por primera vez se habla de la prevencion de un "machtsgreep". un "staatsgreep" es literalmente un golpe de estado. un "machtsgreep" vendria a ser una version light de la misma expresion. literalmente una "toma de poder" en vez de una "toma del estado". algunas veces el termino se usa indistintamente. el termino "machtsgreep" es usado por ejemplo para la ley habilitante que le entrego a hitler totral control sobre alemania y la convirtio en una dictadura de facto. en este caso, "machtsgreep" esta siendo utilizado para la posible division unilateral de la "gran Bruselas" en grupos linguisticos. una gran bruselas, unica, indivisible y bilingue es una garantia de la unidad forzada del pais. una bruselas fraccionada llevaria casi seguramente a la independencia de los distintos bloques idiomaticos de belgica. una vez mas, la division de bruselas es mas importante que tener un gobierno o no.

23:12 las noticias informan que 1200 personas salieron a la calle a protestar. las pancartas decian "dividan bruselas ya!". todos eran nacionalistas flamencos.

just do it

2010-04-21T18:15:00.006+02:00

de la serie "Iconos de la Venezuela Socialista", hoy, Fidel Castro wears Nike (por eso de la coherencia ideologica).

QEPD

2010-04-21T13:36:00.003+02:00

de la serie "Iconos de la Venezuela Socialista", hoy, Edwin "Inca" Valero (o de como un gobierno que quiere controlarlo todo termina relacionado, oh sorpresa, con todo).

firma la peticion por una averiguacion responsable que castigue la complicidad en actos violentos

poster

2010-04-20T20:13:00.001+02:00

cuando se trata del Congo

2010-04-15T15:09:00.004+02:00

Este año, el "Cinquantenaire" de la independencia Congoleña ha recibido mucha atención en forma de exposiciones fotográficas, discusiones sobre la eventual visita del Rey Alberto, artículos de opinión, música, y ayer fue el turno de un debate con especialistas, periodistas, el Ministro de Relaciones Exteriores y dos Congoleños: un coreógrafo de profundo compromiso social y un sobrio doctor en ciencias políticas. Todo muy civilizado y moderado.

Oímos, entre otras cosas, preguntas provocativas y mucha ironía de parte de los medios de comunicación, un resumen muy sobrio de la "nueva" política Belga respecto al Congo, expuesta por el "nuevo" Ministro de Relaciones Exteriores, una actitud muy preocupada del especialista (basado en su experiencia), una actitud muy escéptica del escritor viajero que sólo ha visto deterioro de la infraestructura de ese inmenso país y una anecdota esperanzadora de una periodista.

Después de una introducción tal vez precisa (¿Se celebra los 50 años de independencia del Congo o se celebra que Bélgica, 50 años después, finalmente siente el derecho a ser independiente del Congo?) se coloca la nueva política Belga rápidamente sobre la mesa: el Ministro Vanackere no quiere perder la oportunidad de debatir sobre el Congo y no sobre Bélgica. ¿Cómo se hace eso? Fácil: se critica rapidamente a aquellos que mezclan a Bélgica en el asunto. Se critica el enfoque euro céntrico del tema. Y eso es correcto y es algo que todos vemos. Es algo que tiene sentido. Sobre todo si lo comparamos con la perspectiva über-Europea sobre asuntos Congoleños del ex-Ministro De Gucht. Vanackere habla de respeto, de influencia por via diplomática y de la "liberación" del Congo.

Pero con elecciones en puertas y una fuerte discusión mediatica sobre la presencia de cascos azules (definidos por la periodista, tal vez con precisión, como “cuentacadaveres”) en suelo congoleño, el especialista nos recuerda la violación frecuente de los derechos humanos y la imposibilidad de resolver algo tan terrible sin apoyo. El peligro de esa "liberación". Este comentario es apoyado por el viajero y escritor: Congo es un país donde todo debe ser hecho de nuevo. Los hospitales, las escuelas ya no son hospitales ni escuelas. Y eso le parece normal: después de más de cien años de colonia (un sistema político donde la gente no aprende realmente a hacer las cosas a su manera), de cuarenta años de dictadura (apoyada por Bélgica) y los años recientes de enfrentamientos, podemos decir que el Congo es un país con sólo unos pocos años de democracia parlamentaria y que de pronto esperamos que comience a funcionar como un país escandinavo. Pero la periodista intenta llenarnos de esperanza: en un pueblito apartado, un ex-líder guerrillero ha depuesto sus armas y ha invertido en "el pueblo" todo ese dinero robado para su campaña militar. Él es un candidato para las próximas elecciones y la gente está segura de que va a ganar. Es obvio que él ha aprendido cómo funciona la democracia.

Mientras tanto, además de la visión fría de los especialistas, está la opinión apasionada de los dos Congoleños. El coreógrafo, sentado en su silla, escucha la traducción de los neerlandófonos, a veces con las dos manos sobre su rostro, a veces con la cara entre las piernas, y cuando es su turno de hablar, habla de la triste asimetría de las relaciones Belgo-Congoleñas (ya que todo el mundo en el Congo sabe lo que es Bélgica, mientras que en Bélgica no hay casi ningún interés de la gente común en el Congo) y lo sólo que puede uno sentirse cuando se está en el Congo, como Congoleño, hablando de darle forma a un país. Cuando se oye hablar de un "Chef" y por qué no hace falta otro "Chef" mientras el "Chef" sigue vivo.

Y el politólogo narra su versión de los hechos. Habla del Congo emprendedor y gente trabajadora que está comenzando a organizarse y a ver con frustración que la dinámica local no es apoyada, que la ayuda se destina al sistema que Bélgica, las Naciones Unidas y el mundo desean, pero que mientras tanto no funciona. Habla sobre la necesidad de un nuevo orden que crezca de un modo orgánico en el Congo. Dice que lo último que necesita su país es la imposición de un sistema desde el exterior.

Y el debate continúa y se oyen puntos de vista muy interesantes / dolorosos / paternalistas / realistas ...

Para terminar con una nota positiva, los moderadores lanzan una pregunta a todos los panelistas: ¿hay alguna señal de esperanza en el Congo?

Y entonces oímos hablar a todos acerca de la fuerza de voluntad de los Congoleños y las sonrisas de los niños, la sonrisa del futuro.

Y después se le permite a la audiencia formular preguntas. Una mujer tiene una simple crítica: es lamentable que no haya mujeres congoleñas en el escenario. Y tiene toda la razón del mundo. Otros comentarios caen más bien en lugares comunes, pero alguien, alguien en mi fila, alguien de Congo, hace LA PREGUNTA:

"Mi pregunta es para la periodista:", dijo. "Cuando usted estaba en esa aldea, donde el criminal ´aprendió´ la ´forma democrática de hacer las cosas´, ¿Se encontró usted por casualidad con alguna de sus victimas? Porque me temo que esas victimas no estarán muy felices con ´la forma democrática de hacer las cosas´" .

La respuesta fue vaga, esa es una pregunta que no se puede responder. Ella trató de salvarse a sí misma. "A mi tampoco me pareció simpático ese tipo, ¿sabes?" Y blablabla.

Pero esa es LA PREGUNTA porque cuando se trata del Congo, una sonrisa nos da esperanza. Eso no lo decimos sobre Grecia y los EE.UU.: ellos van a salir de la crisis cuando reúnan una serie de requisitos muy concretos. No gracias a la amplia sonrisa de los niños Griegos o los niños Estadounidenses.

Cuando se trata del Congo, un criminal puede compartir dinero robado con el pueblo y ser elegido democráticamente. En Serbia o Argentina sería un escándalo, pero cuando se trata del Congo el asunto nos parece positivo.

Cuando se trata del Congo pensamos que tenemos "no sólo el derecho sino el deber" de decir que "no hay políticos calificados en todo el país". Y afortunadamente, la postura oficial Belga ha cambiado recientemente, pero me pregunto si la opinión pública cambia con tanta rapidez, porque el apoyo a esas declaraciones de De Gucht fue masivo. También por parte de la prensa, por si acaso.

Normalmente, la selección de textos de una exposición fotográfica nos da un marco intelectual, y citas de Barthes y Derrida nos invitan a reflexionar sobre el significado de una imágen, pero cuando se trata del Congo, nos parece correcto cubrir las paredes con la colorida opinión de conductores de taxis, porque que ilustra el retraso de un país. En ningún momento pensamos que los intelectuales congoleños tienen algo que decir, por supuesto, porque partimos de la idea de que no existen.

Por cierto, cuando se habla de cualquier otro país esta es una oportunidad para invitar fotógrafos de allí, pero cuando se trata del Congo, enviamos nuestro mejor fotógrafo allá para ver en que estado se encuentra “nuestra obra”. “Nuestros” puentes, minas y carreteras; nuestros hermosos parques con simpáticos dibujos de Tintín.

Cuando se trata del Congo podemos ser paternalistas. O “maternalistas” en el mejor de los casos. Cuando se trata del Congo, podemos hablar con superioridad. Cuando se trata del Congo, podemos decir “pues bien, en 50 años no has aprendido nada, pero ya fue suficiente" y olvidar que Bélgica se ha beneficiado de los recursos del Congo, y olvidar que la colonia es peor que una dictadura, y hacer a un lado que aunque un dictador es perseguido hasta su muerte, no podemos decidir, 50 años después, que nuestra responsabilidad ha caducado.

Cuando se trata del Congo el respeto no es necesario. Y ni siquiera nos damos cuenta de ello, entre otras cosas, porque queremos rápidamente hablar del Congo. Y no sobre nosotros mismos. Pero nosotros también tenemos que cambiar. Nosotros, nuestra política, nuestros medios de comunicación. Nosotros.

Y todo esto en todo caso no es mi problema. Yo vengo de un país que ya ha sido "independiente" 200 años. El siglo XIX fue una época diferente: entonces no había ninguna ayuda post-colonial, había guerra post-colonial. No había ninguna simpatía post-colonial, había una honesta queja del tipo "joder, que nos han arrebatao mogollón de materias primas”. Y puede ser que 50 años más tarde, en 1861, hubiera un debate en Cádiz sobre nosotros, y ellos hablarían sobre nuestro futuro, mientras nosotros trabajábamos en el diseño (per cosi dire) de nuestro país, mientras nos preguntábamos quien tiene un ejército que sea lo suficientemente potente como para gobernar un par de años. Y quizás hasta hablaban de la posibilidad de una visita real y todo.

Estoy francamente sorprendido de que hoy día tengamos este debate. Un debate que se parece tanto a un debate del siglo 19.

No tanto debido a que Congo atraviesa la inestabilidad de un país en ciernes, sino porque también, entre otras cosas, se sigue hablando acerca de un Rey.

Porque no hay nada que a mi me parezca tan atrasado como un Rey. Alguien que tiene derecho a vivir en un palacio porque Dios (sí, ese Señor invisible y todopoderoso que habita los cielos) así lo desea.

rolex

2010-04-15T00:03:00.003+02:00

de la serie "Iconos de la Venezuela Socialista", hoy, Gustavo Dudamel (aplausos!!!)

als het over Congo gaat

2010-04-14T14:29:00.008+02:00

Dit jaar heeft de "cinquantenaire" van de Congolese onafhankelijkheid veel aandacht gekregen in de vorm van fototentoonstellingen, Koninklijke discussies, opinieartikels, muziek en gisteren was de beurt aan een debat met specialisten, journalisten, de minister van buitenlandse zaken en twee Congolezen: een geëngageerde choreograaf en een nuchtere politieke wetenschapper. allemaal heel beschaafd en ingehouden.

Provocerende vragen en ironische houdingen vanuit de kant van de media, een zeer nuchtere samenvatting van de "nieuwe" politiek van België ivm Congo door de "nieuwe" minister van buitenlandse zaken, een zeer bezorgde houding van de specialist (gebaseerd op zijn ervaring daar), een zeer sceptische houding van de reizende auteur die alleen maar achteruitgaande infrastructuur gezien heeft in dat groot land en een hoopgevende anekdote van een journaliste.

Na een misschien accurate inleiding (vieren we dat de Congo 50 jaar onafhankelijk van België is of vieren we dat België, 50 jaar later, eindelijk het recht voelt om onafhankelijk te zijn van de Congo?) was de nieuwe politiek van België snel op tafel: Vanackere wou de kans zeker niet missen om het debat over Congo te houden en niet over België. Hoe doe je dat? awel, snel kritiek geven aan diegenen die het over België hebben. kritiek geven op de Eurocentrische benadering van de thema. en dat is juist en dat zien we allemaal. dat klinkt logisch. zeker als we het vergelijken met de übereuropese kijk op Congolese zaken van ex-minister De Gucht. Vanackere spreekt over respect, over diplomatische invloed en over het "loslaten" van de Congo.

met verkiezingen aan de deur en een zware discussie over de aanwezigheid van blauwe helmen (die door een journaliste werden, misschien accuraat, gedefinieerd als "lijkentellers") op Congolese grond, spreekt de specialist over de zware schending van mensenrechten en de onmogelijkheid om dat alleen op te lossen. over het gevaar van dat "loslaten". de reiziger steunt die benadering: Congo is een land waar alles moet opnieuw gedaan worden. de ziekenhuizen, de scholen zijn geen ziekenhuizen of scholen niet meer. hij vindt dat ook normaal: na meer dan honderd jaar van kolonie (niet echt een politieke systeem waar men leert hun eigen weg te vinden), veertig jaar (door belgie gesteunde) dictatuur en de recente oorlogsjaren, kunnen we zeggen dat Congo een land is met alleen maar een paar jaar van parlementaire democratie en dat we ineens verwachten dat zij beginnen functioneren als een Scandinavische land. maar een journaliste geeft dan een beetje hoop: in een of andere dorp, een ex-strijder heeft de wapens neergelegd en al dat gestolen geld voor zijn militaire campagne werd dan geïnvesteerd in het volk. hij is een kandidaat voor de komende verkiezingen en de mensen zijn zeker dat hij zal winnen. hij heeft dus geleerd hoe de democratie functioneert.

Ondertussen, naast de koude visie van de specialisten was er ook een zwaar gepassioneerde kijk van de twee Congolezen. de choreograaf zit op zijn stoel en luistert naar de vertalingen van de nederlandstaligen, bij momenten met beide handen op zijn gezicht, bij momenten met zijn gezicht tussen zijn benen, en als hij de kans krijgt om te spreken spreekt hij over de asymmetrie van de Belgische-Congolese relatie (daar weet iedereen wat België is terwijl in België is er amper interesse van de gewone mens over Congo) en over hoe eenzaam dat je je kan voelen als je in Congo, als Congolees, over de vormgeving van een land spreekt. als je de mensen hoort spreken over een "Chef" en waarom geen andere "Chef" nodig is zolang de "Chef" leeft.

En de politieke wetenschapper vertelt zijn kant van het verhaal. hij spreekt over een Congo van entrepreneurs en hard werkende mensen die zich beginnen organiseren en die zien dat die lokale dynamiek niet ondersteund wordt, dat de steun gaat naar het systeem zoals België, de Verenigde Naties en de wereld het willen maar ondertussen corrupt is. hij spreekt over de nood van een nieuwe orde die op een organische manier groeit in Congo. hij vindt dat het laatste dat Congo nodig heeft is de impositie van een systeem van buiten af.

En het debat gaat door en we horen zeer interessante /zeer pijnlijke /zeer paternalistische / zeer realistische meningen...

Om te beëindigen met een positieve noot wordt de vraag gesteld aan iedereen: is er iets hoopgevend in Congo?

En dan horen we iedereen praten over de wilskracht van de Congolezen en de glimlach van de kinderen, de glimlach van de toekomst.

en dan mag het publiek een vraag stellen. een vrouw heeft een eenvoudige kritiek: jammer dat er geen Congolese vrouwen zijn op het podium. andere mensen vallen eerder in commonplaces, maar iemand, iemand in mijn rij, iemand uit Congo, stelt DE VRAAG:

"mijn vraag is voor de journaliste" zegt hij. "toen je in dat dorp zat, waar die crimineel 'de democratische manier van doen' 'geleerd' had: ben je ook toevallig zijn slachtoffers tegengekomen? want ik vrees dat zij niet zo blij zullen zijn met 'de democratische manier van doen'".

Het antwoord was wazig, je kan zoiets niet antwoorden. zij probeerde zichzelf te redden. 'ik vond de gast ook niet sympathiek, hoor' en blablabla.

Maar dat is DE VRAAG omdat als het over Congo gaat is een glimlach hoopgevend. dat zeggen we niet over Griekenland of de VS: zij zullen uit de crisis geraken als zij kunnen voldoen aan een serie van zeer concrete voorwarden. niet als de Griekse of Amerikaanse kinderen breed genoeg kunnen glimlachen.

Als het over Congo gaat mag een crimineel zijn gestolen geld delen met het volk en democratisch verkozen worden. In Serbia of Argentina zou dat schandalig zijn, maar als het over Congo gaat vinden we dat positief.

Als het over Congo gaat denken we dat we niet alleen het recht maar ook de plicht hebben om te zeggen dat er geen bekwame politici in het land te bespeuren zijn. En gelukkig is de officiele houding anders, maar ik vraag me af of de publieke opinie zo snel van mening verandert, want de steun voor De Gucht was toen massaal. Ook in de pers, trouwens.

Normaal gezien geeft de keuze van teksten van een fototentoonstelling een intellectuele kader, en citaten van Barthes en Derrida laten ons nadenken over de betekenis van een beeld, maar als het over Congo gaat vinden we het correct om kleurrijke citaten van taxichauffeurs aan de muur te plakken, omdat zij illustreren de achtergesteldheid van een land. Op geen ogenblik dachten we aan de Congolese intellectuelen, natuurlijk, omdat we vertrekken van het idee dat zij niet bestaan.

Trouwens, als het over gelijk welke andere land gaat komen die fotografen van daar voor zo'n gelegenheid, maar als het over Congo gaat, sturen we onze beste fotograaf naar daar om te zien wat daar nog overleeft van wat we daar gedaan hebben. Onze prachtige speeltuinen met kleurrijke tekeningen van Kuifje.

Als het over Congo gaat mogen we paternalistisch zijn. Of maternalistisch in het beste geval. Als het over Congo gaat kunnen we als superieur spreken. Als het over Congo gaat kunnen we zeggen 'voila, 50 jaar en je hebt niks geleerd, maar ja het is genoeg geweest' en zomaar vergeten dat Belgie geprofiteerd heeft van de grondstoffen van Congo, en zomaar vergeten dat de kolonie is nog erger dan een dictatuur, en zomaar vergeten dat als een dictator achtervolgd wordt tot zijn dood, kunnen we niet zomaar beslissen, 50 jaar later, dat het genoeg is geweest.

Als het over Congo gaat is respect niet nodig. En we beseffen dat zelfs niet. Onder andere, omdat we het snel willen hebben over Congo. En niet over ons. Maar we moeten ook veranderen. We, de politiek, de media. We, allemaal.

En dit is alleszins niet mijn probleem. Ik kom uit een land die al 200 jaar "onafhankelijk" is. De negentiende eeuw was een andere tijd. Toen was er niet echt postkoloniale hulp, er was postkoloniale oorlog. Toen was er geen postkoloniale sympathie, er was eerlijke postkoloniale spijt van "shit, we zijn al die grondstoffen kwijt". En misschien was er 50 jaar na datum, in 1861, een debat in Cadiz over ons, en hadden zij het over onze toekomst, terwijl we bezig waren met de vormgeving van ons land, met wie heeft een leger die machtig genoeg is om een paar jaar te regeren. En misschien waren zij bezig over een koninklijk bezoek en al.

Ik ben eerlijk gezegd verbaasd dat we nu zo'n debat voeren. Een debat die zo hard lijkt op een debat van de 19de eeuw.

Niet zozeer omdat Congo de instabiliteit van een piepjonge land ervaart, maar omdat we ook, onder andere dingen, nog over een Koning spreken.

Omdat er niks is die ik zo achtergesteld vind dan een Koning. Iemand die het recht heeft om in een paleis te wonen omdat God (ja, die oude onzichtbare en allesziende mijnheer die in de hemel woont) het wilt.

Barna goes Brussels

2010-04-01T17:59:00.002+02:00

el "videoclip" para el tema "Saycrack" de Barna acaba de ser seleccionado por la Casa de América Latina (Belgica) para ser difundido en el marco del XIII "Festival Cortometraje Bruselas".

enteramente filmado con una camara fotografica (como es de notarse).

quienes deseen oir mas de Barna, solo deben ir a su myspace

Carta Abierta al Presidente

2010-03-30T15:03:00.002+02:00

Estimado Sr. Hugo Chávez Frías, Presidente de la República Bolivariana de Venezuela,

Me dirijo a usted con todo el respeto que merece su investidura y con toda la admiración que se puede sentir por quien ha demostrado constancia en la lucha por la unidad del país, por el respeto al Venezolano sin distingo de raza, género, credo o inclinación política y por la defensa del ideal Bolivariano de un país de hombres y mujeres libres.

Sirva la presente para reafirmar mi compromiso con el futuro de la Patria, compromiso que me lleva a escribir estas líneas, llenas de una preocupación que no me deja dormir, cuya única intención es contribuir a la construcción de una Venezuela nueva y participativa, pero sobre todo, una Venezuela lista para enfrentar su futuro con grandeza.

Me considero un ser afortunado. Vivo un momento en el que un auténtico lider lleva las riendas del país. Un momento envidiable en el que un visionario dirige desde su humilde puesto de trabajo, minuciosamente, cada detalle de esa compleja maquinaria que es un país, mi país. Un momento en el que usted, vigilante, dicta los lineamientos que cada pilar de la nación debe seguir para contribuir al logro final de la tan esperada grandeza de la Patria de Bolivar.

Muchas herramientas, muchos instrumentos, se han diseñado para ayudar a nuestro país a funcionar mejor. Durante mas de diez años se ha aprendido a desechar la hierba mala de la hierba buena y se ha dejado en claro que no hay espacio para quienes no deseen formar parte de este proceso histórico. Que no hay cabida para la duda en las instituciones del estado, pues ellas, todas, sólo funcionan correctamente si obedecen una visión y una meta.

En ese proceso, la disidencia cobarde y oligarca ha sido repetidamente castigada por su egoísmo, por la ceguera que no les permite reconocer la victoria del pueblo. Una minoría salvaje de burgueses que creen que el producto de su trabajo le pertenece a ellos y no al pueblo. Esa minoría ha sido expulsada de sus puestos de trabajo, sus tierras han sido expropiadas y les hemos repetido hasta el cansancio que son perdedores, que se arrastran como las serpientes.

Más recientemente, hemos incluso castigado sus mentiras, Sr. Presidente. Gracias al diligente rol de la Asamblea Nacional y la característica eficacia del Ministerio Público, con la mayor celeridad se ha procesado penalmente a quien se atreve a mentir públicamente sobre las bondades del Proceso Bolivariano y se comienza, ¡finalmente!, a castigar a quienes se atreven a vilipendiar su ilustre investidura. Con alegría los he visto ser detenidos y enjuiciados y es sin embargo ésto lo que me preocupa en esta hora aciaga, estimado Presidente.

Porque "por ahora" tenemos suerte, pero las leyes y la constitución son diseñadas para servir al más largo plazo. Y puede que dentro de unos treinta años, cuando usted esté moribundo y algún hermano suyo tome el poder, aún podamos confiar en las instituciones. Pero no sabemos, estimado Presidente, si 20 años más tarde, por algún azar estadístico, un ladrón termina por apoderarse de la Presidencia de la República. No sabemos, Señor Presidente, si dentro de cincuenta años, quizás un hombre grosero y vengativo se aprovecha de alguna vicisitud para invadir las cúpulas de nuestro amado país.

Y en ese momento, estimado Presidente, algún nieto suyo, con la sangre heróica de Maisanta corriendo por sus venas, va a atreverse a decir lo que todos piensan, y va a declarar públicamente que el Presidente es un grosero, que el Presidente es responsable de la división del país, que el Presidente es un corrupto, porque ése es el nombre que se le otorga es nuestro idioma a quien se encarga de colocar a sus amigos y su familia en todos los cargos públicos que puede.

Y ese nieto suyo, Sr. Presidente, va a ir preso por conspiración, instigación pública a delinquir, difusión de información falsa, instigacion al odio y por vilipendiar al Presidente de la República. Estará en prision, si no me equivoco, entre tres y diez años. Quizás más.

Y eso sería una lástima, porque en ese momento, todos, como se dice coloquialmente, le vamos a mentar la madre, años después de ser absuelto por la historia. Si no se hace nada al respecto, claro.

Sin más, me despido.

Respetuosamente,

Orlando Verde.
Patria, Socialismo o Muerte.

"In Soweto" goes Cuba

2010-03-18T02:40:00.004+01:00

"In Soweto" (see immediately previous post) has been selected for the 8th International Film Festival "Humberto Solás" of the Low-Budget Film in Cuba! this is a dream come true, there's no other way to put it: the possibility to tell a story in latin america is the big ambition of any latin american who, for one reason or another, is not in latin america right now...

congratulations to all involved in the making of that document in both belgium and soweto!

In Soweto Online

2010-03-15T16:57:00.006+01:00

"In december 2008, a group of 10 people went from Belgium to Soweto to create a "Murga" together with South African partners. They had to explain together what a "Murga" is (a kind of parading band that is popular in Argentina and has growing popularity in some European cities) and work closely to form such a group in three weeks, assembling talents in four disciplines (dance, music, costumes and spoken-word). The process was followed by a murga-film-crew, a non-professional, cooperative group of filmmakers with the mission to portray the people and the process. Filmed and edited by Lot Vandekeybus, Kristel Driesmans and Orlando Verde."

this movie is the result of a truly cooperative effort. it has been performed by more than a hundred enthousiast ARTISTS from different parts of Soweto and it has been filmed and edited by three filmlovers that gave priority to the atmosphere than to the story. the film was supposed to become an extra dimension of this sociocultural experiment. and as such it had to be the result of a collective and not of an individual.

if while watching this film you feel the energy we felt, our goal has been reached.

we are glad that (at least online) this registration can be available to anyone who can be interested. and we welcome all kinds of feedback and opinions that can help us improve our work.

Barna - Saycrack

2010-02-23T14:45:00.006+01:00

enteramente filmado con una camara fotografica (como es de notarse). bienvenidos los comentarios.

y quienes deseen oir mas de Barna, solo deben ir a su myspace

fechas patrias: cuatro de febrero

2010-01-27T18:41:00.003+01:00

esto es una invitacion que envia la embajada de venezuela en bruselas y que reenvia la casa de la america latina, agrupacion que reune las distintas organizaciones de latinoamericanos en belgica. para quienes no hablan frances ni se atreven a intentar descifrar la vaina, les medio chapuceare un resumen.

basicamente, se invita a un "Reencuentro de Camaradas" para "Conmemorar" el golpe de estado de 1992, cuya responsabilidad fue aceptada por Hugo Chavez Frias a quien el efecto publicitario de ese garrafal error mediatico aun lo sostiene en la presidencia del pais, sitial del que no planea bajarse pronto.

normalmente, al proyectar una pelicula se estila anexar la sinopsis de la pelicula. en este caso, la sinopsis resume lo que vendria a ser el discurso de venta de la "revolucion bolivariana". de una pelicula (no tan genial) que trata de "los multiples conflictos humanos que se evidencian en una situacion critica como lo es un golpe de estado y que evidencian el estado dramatico en el que se encontraba la sociedad venezolana anno 1992" se va a "un gobierno sumergido en la corrupcion y la emergencia de un lider national, gracias al cual nace una revolucion"...

asi nos presentamos ante el mundo. como un pais que celebra la manera bruta de hacer las cosas. como un pais que renacio porque un grupo de alzados con armas "intentaron" tumbar el gobierno.

que triste.

que credibilidad podemos tener al condenar la violencia? que credibilidad podemos tener al cuestionar un golpe de estado?

un golpe de estado es un error. una inmadurez. es el tipo de cosas por las que hay que disculparse antes de corregir e irse por el camino del respeto...

pero quizas eso es lo que pasa en este pais. quien celebra los errores de su adolescencia es quien nunca cambio, quien siempre estuvo orgulloso de sus brabuconadas, quien no planea corregir. quien no ha intentado tomar el camino del respeto...

eerste keer

2010-01-07T15:52:00.003+01:00

SP: hoy fue publicado por primera vez un texto mio en holandes, en la prensa local. aca les dejo el recorte digital :-)

NL: vandaag werd een tekst van mij voor de eerste keer gepubliceerd in de lokale antwerpse pers. hierbij het digitale krantenknipsel...

nog een postcard

2010-01-05T13:42:00.003+01:00

ik moest lang wachten op een gepaste postcard... the wait is over:

"JA! dat vind ik ook"
politieke reclame op postcard
10 X 15 cm
2010

the eternal supremacy of the white man

2010-01-04T16:17:00.004+01:00

let's make something clear: Avatar is a nice little movie. the effects are well edited, entertainment occurs every time the book suggests, the story of the parallel world is autonomous enough to avoid becoming a copy of the matrix or lord of rings, it supports the moral cause in vogue (sometimes too clearly), the action, humor and drama sequences occupy a much less artificial place than in, say, 2012. perhaps as a consequence, the film is completely predictable (even for someone like me who never even tries to guess who killed the maid), and almost all the characters and scenes follow a template so obvious that it's almost to be ashamed of... but a very ugly cauldron of hell awaits for those who came to watch Avatar and cry for witnessing the quintessence of Hollywood, so I will not complain.

but of course, every time I write is because I have a problem and of course, with Avatar, I do have a problem. my problem is (and from now I will get tired of dropping spoilers, so if you do not want me to tell you the end, stop reading) although Avatar is basically a criticism of the First World's colonial ambition that destroys everything in its path in his eagerness to consume the resources of any site that they can not call home, it also boasts the supremacy of the white man, which is essentially the source of the divine right that the "white man" has always believed to have about everything that does not belong to him...

Avatar is the story of a planet (which could well be the Congo) in which a large corporation wants to extract a highly valuable mineral (that might well be diamonds). as any corporative mission in the Third World, on their left hand they bring the military and on the right hand the support of the church (in this case, as in contemporary Congo, embodied in a kind of scientific/peaceful NGO lead by sigourney "Gorillas in the Mist" weaver). thanks to science (role that previously had the missionaries), humans manage to infiltrate the aboriginal community (whose social and physical similarity with human aboriginals is never explained) and marvel at the innocence and innate beauty of these magical beings that are still one with nature (as we could read in any mediocre review) but never put aside their personal agenda of clear colonialist purpose.

corporations are bad, the military is the idiotic arm of corporations and altruistic
scientists collaborate with the hope of preventing a genocide quite comparable to the one performed by Leopold II in Congo. and there is a character who enters this tangible Matrix, in this Second Life of flesh and bones, through the ultimate interface: the ability to transfer your nervous system (wireless, of course) to a real creature of another race from another planet.

sleep here, walk there. like in Julio Cortazar's "La noche boca arriba".

that character, marveled because of being in Second Life what he can't be in reality, fascinated by the natural beauty that he wins access to, but at the same time reporting the espionage results of the day, is the one who brings us through both sides of the story.

but something goes wrong. corporate egoism compels the military confrontation between the missiles and the spears and our hero, like Kevin Costner in Dances With Wolves, like Cosme Cortazar in Jerico, must choose a side.

it is then that I have a problem.

it's alright that the "white man" chooses the side of the weak, the side of the naive. that he strives to be accepted and takes the local customs. that he will confront his own kind to defend those who are his family now, but ... why does he have to be superior to the aboriginals? why does this guy have to conquer the most important woman of the tribe, tame the indomitable dragon, be faster and stronger to the point, before facing the enemy, deity after all, of surpassing the local authority to invite people to fly with HIM in pursuit of the victory against the wicked??? Why? because he's white? because that's the only explanation we get for that divine treatment given to the saviour who came from another planet (from Europe, in the case of Congo) to get us out of the hole we're in. doesn't anyone see that there lies the very cradle of racism, in that mere naturalness with which we accept that this individual is better than the others?

in the chapter in which Tin tin goes to the Congo, the aboriginals are rushing to be his servants and even to worship him. many accusation of racism have been drawn up on the comic. most Belgians, today, consider it an exaggerated accusation. and, as i have written in this blog, the idea of censoring that colonialist mindset registration is exaggerated. but at the same time, denying that it is racist and colonialist is a stupid and unjustifiable position.

but that is the reality of many aspects of the North-South relations: Belgian diplomats who feel entitled to publicly insult the Congolese president in front of his people is that kind of attitude that the "white man" of today still finds obvious and necessary.

Avatar is, then, rather than a reflection, a celebration of the colonial mindset that still rules the world. and that is shameful.

and that's not the worst yet. worse still, the only idea to be rescued from the film is that of a nature that responds with all its power against the threat of colonialism. a nature that responds as a whole: aboriginals, animals, tsunamis, trees slowly walking the surface of the earth ... but that idea is nothing more than a mere plot-device for a couple of action scenes.

the central story is the eternal supremacy of the white man who leaves behind his robes to take tropical loincloth as his own, proving that if tarzan can be king of the apes, then he can become a kind of transgender Lion King, a kind of intergalactic good Colonel Kurtz.

and that central story is the one that sells in the north. and the central story is the one we end up accepting in the south.

I once saw, in a documentary, a poster of "Pearl Harbor" (with Ben Affleck in sepia) hanging on a wall in Tokyo ... and sometimes I wonder, Do Japanese people dream of electric sheep?

la eterna supremacia del hombre blanco

2009-12-22T17:18:00.009+01:00

vamos a dejar en claro una vaina: Avatar es una peliculita de pinga. los efectos estan bien montados, el entretenimiento aparece cada vez que el librito lo indica, la historia del mundo paralelo es suficientemente autonoma como para no ser directamente un plagio de matrix o el senior de los anillos, la moraleja que apoya la causa en boga esta ahi, a veces demasiado clara, las secuencias de accion, humor y drama ocupan un lugar bastante menos artificial y barato que el que se les asigna en, digamos, 2012. quizas de ello se desprende que la pelicula es completamente predecible (incluso por alguien como yo que NUNCA piensa siquiera en adivinar quien mato a la cachifa) y que casi todos los personajes y las escenas sigan un template tan obvio que casi da verguenza, pero a los que vinieron a ver Avatar y lloran por presenciar la quintaesencia de Hollywood les toca una paila muy fea del infierno, asi que por eso no me voy a quejar.

pero claro, yo cada vez que escribo es porque tengo un problema y por supuesto, con Avatar, tengo un problema. mi problema es (y a partir de ahora voy a cansarme de soltar spoilers, asi que si no quieres que te cuente el final, deja de leer) que aunque Avatar es en si una critica a la ambicion colonial primermundista que arrasa con todo a su paso en su afan de consumir los recursos de todo sitio que no puede llamar hogar, al mismo tiempo vanagloria la supremacia del hombre blanco, que es en esencia el origen de ese derecho divino que el hombre blanco siempre ha creido tener sobre todo cuanto no le pertenece...

Avatar es la historia de un planeta (que bien podria ser el Congo) en el que una gran corporacion quiere instalar una mina de extraccion de un mineral ultravalioso (que bien podrian ser diamantes). como toda mision corporativa en el tercer mundo, en la mano izquierda llevan a los militares y en la mano derecha llevan a la iglesia (en este caso, como en el Congo contemporaneo, encarnado en una especie de ONG/cientifica/pacifica, de buena voluntad, liderizada por sigourney "gorilas en la niebla" weaver). gracias a la ciencia (rol que antes tenian los misioneros) los humanos logran infiltrarse en la comunidad aborigen (cuya similitud fisica y social con los aborigenes humanos nunca se explica) y se maravillan ante las inocencia y belleza innata de esos magicos seres que aun son uno con la naturaleza (como leeriamos en cualquier revistica de medio pelo) pero nunca dejan de lado su agenda personal de clara finalidad colonialista.

las corporaciones son malas, los militares son el brazo idiota de las corporaciones y los cientificos altruistas colaboran con la esperanza de evitar un genocidio bastante comparable al del Congo. y hay un personaje que entra en este Matrix tangible, en este Second Life de verdad verdad, a traves de la interfaz ultima: la capacidad de que tu sistema nervioso se comunique (wireless, por supuesto) con el de una criatura real de otra raza, de otro planeta.

duermes aqui, caminas alla. como la noche bocarriba de cortazar.

ese personaje, maravillado por ser en Second Life ese ser que no puede ser en la realidad, fascinado por la belleza natural a la que gana acceso, pero a la vez reportando los resultados de su sesion de espionaje del dia, es quien nos lleva a traves de un lado y el otro de la historia.

en un momento, algo sale mal. el egoismo corporativo obliga el enfrentamiento militar entre los misiles ochentosos y las lanzas coloradas y nuestro heroe, como el Kevin Costner de Danza con Lobos, como el Cosme Cortazar de Jerico, debe elegir un lado.

es entonces que tengo un problema.

esta bien que el hombre blanco elija el lado del debil, del bondadoso, del ingenuo. esta bien que se esfuerce en ser aceptado y asuma las costumbres locales. que se enfrente contra los suyos por defender a quienes desde ahora son su familia, pero... por que conio tiene ese carajo que ser superior a los aborigenes? por que carajos ese tipo tiene que cogerse a la mujer mas importante de la tribu, domar al dragon indomable, ser mas rapido y mas arrecho hasta el punto de, antes de enfrentarse al enemigo, deidad a fin de cuentas, sobrepasar la autoridad local para invitar al pueblo a volar con el en pos de la victoria contra los impios??? por que? porque es blanco? porque esa es la unica explicacion que recibimos para ese tratamiento divino que se le da a ese salvador que vino desde otro planeta (desde Europa, en el caso del Congo) para sacarnos del hoyo. es que nadie ve que ahi esta la cuna del racismo, en esa mera naturalidad con la que aceptamos que ese carajo es mejor que los demas?

en el capitulo en el que tin tin va al Congo, los aborigenes se apresuran en ser sus sirvientes e incluso a rendirle culto y mas de una acusacion de racismo se ha elaborado sobre el comic. los Belgas, hoy dia, encuentran la acusacion exagerada. y si, ya alguna vez dije en este blog que la idea de censurar ese registro del mindset colonialista es exagerado. pero al mis mo tiempo, negar que es racista y colonialista es una posicion estupida e insostenible.

pero esa es la realidad de muchos aspectos de la relacion norte-sur: diplomaticos belgas que se sienten con el derecho de insultar publicamente y en el Congo a su presidente es ese tipo de actitud que el "hombre blanco" de la actualidad aun sigue encontrando obvia y necesaria.

Avatar es, entonces, mas que un reflejo, una celebracion del mindset colonialista que aun gobierna el mundo. y eso es vergonzoso.

y eso aun no es lo peor. lo peor es que la unica idea rescatable es la de una naturaleza que responde con todas sus fuerzas ante la amenaza colonialista. una naturaleza que responda como un todo: aborigenes, animales, tsunamis, arboles que caminan lentamente la superficie de la tierra... pero esa idea no es mas que una mero recurso argumental para un par de escenas de accion. la historia central es la de la eterna supremacia del hombre blanco que deja atras sus ropajes para asumir el taparrabos tropical como suyo, demostrando que si tarzan puede ser el rey de los monos, el puede ser una especie de Rey Leon transgenerico, una especie de Coronel Kurtz intergalactico y bueno.

y esa historia central es la que vende en el norte. y esa historia central es la que terminamos aceptando en el sur.

una vez vi, en un documental, un afiche de "Pearl Harbour" (con Ben Affleck en sepia) colgando de un muro en Tokyo... y a veces me pregunto, Do Japanese people dream of electric sheep?

world hunger

2009-11-20T19:51:00.001+01:00

the offices of the ACTION CENTER TO END WORLD HUNGER, downtown Manhattan, are closed on saturdays. the problem is, of course, that world hunger works 24/7.

por el suelo (miniensayo fotografico)

2009-11-20T19:48:00.001+01:00

a pool of vodka

2009-11-20T19:45:00.001+01:00

a thin pool of vodka occupies the lobby of the Canadian CIBC bank. the liquidity of alcohol represents the liquidity of money and its volatility is a clear allusion to the bank crisis. the logo of the bank is (accidentally?) reflected on the pool. ironicly enough, the audience kept (coincidentially?) throwing money in the pool...

kind of lookalikes: Iwo Jima

2009-11-18T16:48:00.002+01:00

yo te lo dije, nene

2009-11-17T03:17:00.005+01:00

lo primero es reponerte de la deteriorada salud de pacheco. lo imponente del united palace, una iglesia/podio de aspecto barroco/morisco, ayuda, pero no el concierto. la banda toca, de vez en cuando sale un Gran Sonero pero el desorden, el amateurismo, la obviedad de los nuevos ricos que persiguen su trozo de gloria abrazando al maestro, no ayudan.

tras la pausa me esperaba mas de lo mismo. un invitado a la vez. una acrobacia por turno. pero no. todos se acercan al podio: papo lucca, bobby valentin, yomo toro, johnny pacheco, cheo feliciano, ismael miranda, adalberto santiago, roberto roena, nicky marrero, cinco metales, tumbadora, tres coristas y un carajo que "dirige" la orquesta. una vez mas se juntaron los mochos y yo ahi sentado. el dia que me pasen la cuenta voy a tener que pagar con gusto.

bobby dispara el bajo de la descarga fania, una de esas cosas para las que no te preparan en la escuela. oye que rico suena / las estrellas de fania. suena la paila moderna de nicky marrero, uniformado de yankee. pacheco se da cuenta rapidamente de que su lugar ya no esta al frente y se retira discretamente, mientras papo lucca, desde el piano, nos distrae con un solo. ya no hay presentadores ni aduladores ni amateurismo, solo llega un sonero tras otro, un tema legendario tras otro. anacaona, borinquen tiene montuno, el raton (con el violin de alfredito de la fe), mi gente (con un esfuerzo serio de domingo quiniones para la tarea de reemplazar a El Cantante), un solo de yomo toro durante el legendario quitate tu pa ponerme yo.

y poco a poco, Roena va de un musico a otro regalando acentos con la campana, soltando detalles aqui y alla y se va haciendo evidente que el "director" tambien sobra. que estos carajos siguen siendo la FANIA ALL STARS, un monstruo demasiado grande y pesado para cualquier intento de domesticacion.

claro. falta barreto. falta lavoe. orestes, richie ray, bobby cruz, los palmieri. celia. pero conio, yo estoy contento.

la rebelion de los bellos

2009-11-12T21:13:00.003+01:00

la discusion acerca del seguro social norteamericano adquiere un tono realmente ridiculo que refleja la naturaleza del discurso de fox news: luego de haber llamado a no realizar abortos con dinero publico (realmente con la intencion de iniciar un debate que vaya acrecentando en complejidad para evitar que la propuesta de "opcion publica" sea aceptada antes de fin de anio), greta van susteren le da paso a una idiotez aun mayor.

el economista stephen moore hace un llamado a la reflexion de la siguiente manera: si los gordos representan mayores riesgos de enfermedades (cardiacas, por ejemplo), representan mayores costos para el sistema. entonces por que la gente que se esfuerza en llevar una vida saludable (y por lo tanto genera menores gastos para el sistema) debe pagar lo mismo que quienes no se cuidan, generando costos innecesarios de salud publica?

ahora, esta fascinante reflexion le abre la puerta a infinitas posibilidades: los problemas generan gastos. ahora, si estadisticamente no genero problemas, por que tengo que pagar por los problemas que genera otra gente?

la obesidad, hasta donde yo entiendo, no es necesariamente una opcion. yo como como un animal y recien ahora, despues de 32 anios, empiezo a tener una panza incipiente (que verguenza). todoa la vida fui "flaco". gente que comia tres veces menos que yo solia tener tres veces mi peso. yo realmente dudo que eso sea una opcion o el resultado de alguna forma de negligencia. la obesidad en norteamerica es un problema complejo que incluye fallas en el sistema educativo y en la forma que ha adquirido la sociedad de consumo en los estados unidos. no es un capricho alimenticio, como pretenden presentarlo.

la diferencia que no hace stephen moore y en consecuencia (por eso de darle el cuchillo al mono) fox news, es la gran diferencia que existe entre generar problemas y tenerlos. y que lo que ellos denominan "socialismo" no habla de la reparticion equitativa de los problemas que "genera" la gente, sino de los problemas que "tiene" la gente. basicamente, porque, como dicen en mi patria, a cada cochino le llega su sabado, id est, todos podemos tener algun dia un problema.

lo peor es que tanto fox news como moore (B.A. from the University of Illinois & M.A. from George Mason University) saben eso. y sin embargo andan por ahi intentando hacer estallar la rebelion de los bellos, la rebelion de los ricos, la rebelion de los exitosos, haciendolos sentir como la nueva minoria explotada por un comunismo obligado e injusto. que risa. y que tristeza.

si alguien es responsable de un gasto publico, como el subnormal ese del globo aerostatico, debe rendir cuentas ante el poder publico. el costo de los helicopteros, los agentes bomberiles, la policia local... al final, eso fue su culpa. para ello, que haya un tribunal y un juicio justo que decida si eso es asi o no.

si alguien utiliza el freno de emergencia del metro, ahi dice muy claro que el uso indebido generara multas. no es eso mas justo que asumir que cada quien resguarde su culo (en un mundo en el que quizas el 3% de la poblacion acapara los medios que permiten el resguardo de tu culo)?

pero no, como confiesa en payaso de glenn beck (lo mas parecido a la hojilla que hay en la television universal, "casualmente"), hay gente que no quiere compartir su pedazo de la torta.

ah bueno, sigan asi. sigan arrechandose. porque por mas trucos y mas manipulacion, los bellos, los ricos, siguen siendo minoria. y para bien y para mal, la democracia termina por vencer la corpocracia. amen.

20102009

2009-10-21T05:18:00.002+02:00

esa debe ser la seguridad que brinda una ciudad de diez millones de habitantes: la libertad de reir solo, de llorar en publico, de detenerse en medio de la calle a sentir de lleno una rabia muy hermosa. y mientras bajas por broadway sientes como todas esas exageradas expresiones de humana soledad se mezclan con el trafico, con los mendigos, los turistas y sus camaras, los llaveros que dicen I LOVE NEW YORK.

17102009

2009-10-18T08:25:00.003+02:00

1037: debido a una carrera de caballos tradicional (far hills steeplechase o algo asi) el tren de las 10:37 am de murray hill a summit fue reemplazado por un autobus. el ligero problema es que el autobus sale a las... si, a las 10:20 am. tomando en cuenta que solo hay un tren (y tambien un autobus) por hora, la situacion es bastante estupida.

1050: luego de 15 dolares llego en taxi a summit solo para ver que el tren de las 10:49 am para nueva york ya no aparece en la pantalla de "Salidas". el siguiente sale a las 11:49 am. fuck. tanto esfuerzo para no esperar una hora y al final me la tengo que calar igual. pero un milagro ocurre...

1053: el tren de las 10:49 am reaparece en la pantalla! con diez minutos de retraso. una de esas mecanicas ocultas de la ineficacia universal.

1101: entre el gentio en contracorriente con bandejas de comida hecha en casa (obviamente rumbo al steeplechase) tomo el tren a nueva york.

1113: millburn. apenas arranca el tren nos detenemos bruscamente. no tenemos tiempo para preguntarnos que pasa. desde el altavoz se oye un chillido: "SOMEONE LEFT A CHILD AT THE STATION!!!". la gente empieza a preguntarse "what?" o a reir. "A CHILD!!! SOMEONE LEFT A CHILD AT THE STATION". un senior a mi lado comenta "let's go, maybe he did it on purpose" para delirio general.

en nueva york llueve. pero nueva york no deja de ser nueva york porque llueva.

1234 (34 minutos despues de la medianoche): un grupito entra al tren un carajo apenas puede caminar. esta demasiado borracho. tiene la nariz rota y gotea sangre. dos de sus amigos discuten en voz alta. un peo de drogas. dos de sus amigas se besan apasionadamente en un asiento y cuando alzan la cabeza para tomar aire le dicen al borracho que se calme, que al llegar a casa le daran algo mas de alcohol y lo pondran a dormir. una amiga, evidentemente menor de edad, se levanta y le pregunta a todo el tren si alguien tiene una curita. una seniora le ofrece algo de gasa mientras su marido, que tambien esta borracho, observa con una lascivia enferma a la menor de edad. falda demasiado corta. tacones demasiado afilados.

el vagon esta lleno de barro seco. es obvio que tambien en el far hills steeplechase estuvo lloviendo todo el dia.

quien piense que en la nacion mas poderosa del mundo no hay marginalidad claramente nunca tuvo la oportunidad de tomar un tren en nueva jersey.

waarom ik niks zeg over heel die lange wapper gedoe

2009-10-06T17:11:00.007+02:00

ik hoor mezelf graag praten. zo erg is het. ik ben een van die ambetante kerels die over alles een mening heeft, omdat ik toevallig ooit in de morgen twee lijnen over iets gelezen heb. ik probeer mijn standpunt te verdedigen over bijna alles. be it wereldcrisis of hans van themsche: ik ga je proberen overtuigen en ik ga de meest absurde logica gebruiken tegen jouw argumenten.

en toch zeg ik niks over de brug.

ik heb al lang niks meer geschreven op deze blog. basically omdat ik efkes meer te verwerken had en minder te vertellen. normaal gezien vertel ik niks als ik niks te vertellen heb. dit is de eerste keer dat ik schrijf OMDAT ik niks te vertellen heb. zo erg is het.

de brug. ik heb wel een paar lijnen daarover gelezen. in de morgen, in de facebook van vrienden, op straat, weet ik veel. je moet tegenwoordig heel geisoleerd zijn om niks daarover te weten. ik weet even veel (en ben even in de war) als de gemiddelde inwoner van antwerpen (ik durf nog niet "antwerpenaar" zeggen. voor veel mensen is dat afleidend). brug of tunnel. leugens. hypocrisie. natuurbedreigingen. fijnstof. waarde van de buurt. allemaal interesante dingen om te lezen. dingen die logisch klinken, allemaal. de media, de stad en de mensen hebben hun best gedaan om daar een groot issue van te maken. onze mini-"health-care-debate".

ik zie toch niet waarom ik iets te zeggen heb, want dat is de betekenis van een referendum, dat iedereen iets te zeggen heeft.

ik ben een bescheiden student. niks technisch: ik zou niet echt kunnen zeggen of een tunnel duurder is dan een brug. dus ja, als ingenieur A zegt tunnel en ingenieur B zegt brug, bon, daar zit ik met mijn mond vol tanden.

als dokter A iets zegt over de impact van een tunnel op de natuur (want de natuur is niet alleen het mooie zichtbaare natuur) en dokter B verdedigt de impact van een brug op de bosgordijn die voor ons die rommel van Doel "verbergt", bon, ik zou niet kunnen zeggen wie daar gelijk in heeft. en voor zover ik weet is er geen enkele project die minder verkeer voorstelt (dat is pas interessant, maar blijkbaar is niemand daarmee bezig).

volgens mij is de regering een structuur die zulke beslissingen neemt. die daar is om "het beste" te beslissen voor ons. zij worden ervoor betaald. en als iemand een beslissing neemt omdat hij/zij toevallig een brugbouwbedrijf heeft, noemen we dat "corruptie" en zal hij/zij naar de gevangenis moeten gaan.

maar nu niet. in dit geval moeten we dat beslissen. ik ook.

en ik vraag me af waarom. waarom dat wel en niet hoofddoekverbod. waarom is er geen referendum over het hoofddoekverbod? dat is eenvoudig: hoeweel zijn er even veel pros en contras, is dat niet zo prioriteir. in de hedendaagse zin van "prioriteit". "prioriteit" is een soort populariteits-test geworden in de gemediatiseerde wereld.

en dat brengt veel contradicties mee. want sommige mensen die tegen de brug zijn nemen ook de auto om naar de Metropolis te gaan. Nemen niet de trein in plaats van de auto voor een daagje Brussel. gebruiken electriciteit "galore" en houden van mooie leder jassen. en eten veel vlees. dus zooooo milieu-bewust zijn die ook niet. stel je voor: het is zo een populaire houding dat zelfs filip de winter doet mee tegen de brug. iemand die zo snel mogelijk een situatie probeert te manipuleren om te zeggen dat HET VOLK gemanipuleerd wordt.

contradicties ook omdat wegens geluidsoverlast moeten we eigenlijk een paar dingen afschaffen, zoals de kerk-klokken, bvb. omdat we wegens waardering van de buurt niet zo sterk Doel hebben verdedigd. omdat wegens natuurbedreigingen wij geen referendum hadden over het nieuwe justitiepaleis of de hobokense polder. omdat we, wegens leugens en hypocrisie, iets moesten doen tegen de hervorming van de stadsfeestzaal tot en stadsshoppingzaal.

wat is nu de prioriteit? volgens mij is het hoofddoekverbod prioritairder. maar ja, niet populairder, helaas.

kwestie van catchy slogans. van een mooie website. van een lied te schrijven.

volgens mij, eerder dan geengageerde activisten en politici, hebben we een marketing manager nodig voor de hoofddoek kwestie en voor alle zaken die we BELANGRIJK vinden. een goeie, hippe marketing manager.