21 maart: internationale dag tegen racisme

work in progress

this video was premiered on october the 4th 2008 in a mini-festival in Brussels. only in french. and not too many people i know speak french.

now, subtitled in english, i can finally share the result of my 2007 trip to Senegal. Thanks to everyone who is, still, part of this effort.

the subtitling is far from perfect. so if you notice rare things, please, note down an approximate timestamp and your remark as a comment on this blog entry.

i hope you can enjoy this. i hope you feel like spreading it, because the situation remains difficult and they need all the help that can be gathered.

de enige liefdesbrief die ik ooit geschreven heb

dit is het verhaal van de enige liefdesbrief die ik ooit geschreven heb. een brief die jaren geleden werd geschreven voor een meisje die met mij studeerde en op wie ik dolverliefd was.

na een paar jaar stilte moest ik bekentenissen. ik was ultrazenuwachtig maar ik kon niks verliezen. dat dacht ik, toch. ik was niet speciaal gekleed, ik heb niks tegen een spiegel geoefend. ik heb haar gezien in een computerlabo en ik ben binnengevallen met mijn verhaal.

zij luisterde aandachtig naar mij. zij glimlachte naar mi. zij knikte, zachter dan niemand. zij liet me praten.

toen ik gedaan was heeft zij zich verontschuldigd. ze zei dat zij haar moeder naar de dokter moest brengen en vroeg of we die conversatie op een "andere moment" konden hebben. en zij is dan weg gegaan. en ik been eenzaam en alleen daar gebleven, tussen een hoop computers.

die waren harde dagen. mooier dan ooit kwam zij naar de universiteit, zat zij naast mij op cafe, vertelde zij een of andere verhal, maar geen sprake van onze conversatie.

ik heb toen begrepen dat die "andere moment" ging niet komen. en ik heb een brief geschreven. ik heb die hard verbeterd gedurende dagen. de finale versie heb ik uit mijn hand op een propere blad papier geschreven en ik heb die op haar auto gelaten. een dag later kwam haar beste vriendin naar mij. "hey, wat een mooi briefje" zei zij.

ik vroeg in paniek hoe zij daarover wist en zij heeft dan uitgelegd dat toen zij naar huis gingen had zij gevraagd om het briefje voor haar te lezen. ik voelde mij verloren. de meest intieme document die ik ooit had geschreven verdiende geen intimiteit voor haar.

ik kon haar niet haten. en dat heeft alles nog moeilijker gemaakt gedurende de jaren dat ik nog naast haar moest zitten. zij zei nooit niks daarover.

+++

jaren later, ietske volwassener, heb ik een job gevonden in het bedrijf waar zij ook voor werkte. dat kon geen probleem zijn. het gebouw was groot genoeg. maar toen ik mijn bureau te zien kreeg kon ik het amper geloven: ik zat tete a tete tegenover haar.

tussen ons was er misschien een meter afstand en een transparante plastieke "muur". de eerste indruk liet me koud. maar natuurlijk met de jaren werd onze vriendschap sterker dan mijn pijnlijke jeugdherinneringen. we waren ook veranderd: ik had een traumatische ervaring meegemaakt in het venezolaanse oerwoud en zij kon nipt overleven aan een autoongeval. zulke dingen forceren jou om te groeien.

het was in die dagen dat ik, die toen een literaire atelier volgde en verliefd was op een formidabele vrouw die ook verliefd was op mij, beslist heb om mee te doen aan een literaire wedstrijd. een liefdesbrievenwedstrijd. en ik deed mee met de enige brief die ik ooit had geschreven. en ik heb namen en data veranderd, en ook een paar fouten verbeterd, maar ik probeerde mijn pubertijd integraal te respecteren.

een paar maanden later heeft iemand gebeld. ik was op kantoor. mijn brief werd geselecteerd. zoiets had ik nooit meegemaakt, ik was dus dolgelukkig. ik heb toen met mijn vriendin gebeld en op een discrete manier hebben we het goed nieuws gevierd. daarna was het eigenlijk onvermeidelijk te denken dat de originele persoon voor wie die brief werd geschreven voor mij stond.

ik heb dan een chat venster open gedaan om een vraag te sturen:

O: seg, herinner je je van het briefje?

en na een momentje en een glimlach zei ze:

C: Nee

en zij keek nar mij. het was zichtbaar dat zij geen idee had van wat ik zei.

O: vergeet het.

zei ik, gefrustreerd.

O: het is niet belangrijk

C: nee, nu moet je dat vertellen.

O: kan je je echt niet herinneren van dat briefje dat ik op jouw auto liet?

C: Nee

O: het briefje dat M voor jou gelezen heeft toen jullie naar huis gingen, na de les.

C: nee, ik weet het niet meer. maar er is veel dat ik me niet kan herinneren van de universiteit. na het ongeval heb ik veel herinneringen kwijt gespeeld. over welk briefje spreek je?

dat was pijnlijk om te lezen. beide ideen, het idee dat je jouw pubertijd kwijt kan
geraken en het idee van opnieuw door die dramatische bekentenissen te moeten gaan,
waren even pijnlijk. maar ik verzamelde alle moed en ik heb dan alles verteld van die namiddag. ik heb alles opnieuw ervaard in technicolor en met dolby surround. digitally remastered pain.

ze heeft dan het briefje gevraagd en ik heb die onmiddelijk gestuurd in een email.

twee minuten later zei ze dat het een erg mooie brief was en ze verontschuldigde zich voor haar gedrag van die namiddag. ze zei dat ze toen niet wist hoe zij kon antworden in zo'n situatie.

op een of andere manier had ik het gevoel van een afgerond deel van mijn leven toen C, een dag later zei dat haar moeder zei dat zij heel dom moest zijn om de auteur van zo'n mooie brief vrij te laten en ook de groeten deed. indiscretie leer je moeilijk af.

maar, zoals alle goede verhalen, deze wordt verteld in drie aktes... en de derde
begint met een onverwachte keerpunt...

jaren later woonde ik al in een andere land en een goede vriendin kwam op bezoek. ook een goede vriendin van C. ik had haar niet gezien in jaren. we hadden drie geweldige dagen vol anecdotes en ik kon niet anders dan dit verhaal te vertellen. maar, naar mijn verbassing, kende zij al het einde.

en wat ik niet wist was dat haar geheugenverlies een geimproviseerde vluchtweg was om de schaande te vermeiden van een liefsdesverklaring te vergeten. als er een rede was waarom zij dat niet meer wist was gewoon omdat zij dat was vergeten. en terwijl ik toen vertelde kwamen de gebeurtenissen terug naar haar hoofd, maar het was te laat en zij moest blijven in haar rol van ocharme-het-amnesie-slachtoffertje...

ik heb toen de beslissing genomen van deze ontdekking onbelangrijk te verklaren maar toen ik, een paar maanden geleden de vraag kreeg om een liefdesbrief te schenken voor een installatie herinnerde ik me dat ik alleen maar een liefdesbrief had geschreven in mijn leven. en ik ben dankbaar dat de realiteit zo nuttig kan zijn om de mellige einden waarvan de universelle fictie vol van loopt te vermeiden.

in bijlage, de brief...

"op het ogenblik dat je dit leest zal je waarschijnlijk in je kamer zijn, die je nog
moet opruimen omdat je net thuis bent, en een glimlach zal net de plaats hebben
ingenomen van een verassing. ik hoop dat die glimlach op je gezicht blijft tijdens
deze bladzijden die voor mij zo lang zijn.

op dit moment vraag je je misschien af of dit een laffe liefdesverklaring is. ik
antwoord dat het inderdaad zo is. je zal je af vragen waarom ik dit niet in de klas
gezegd heb. Ik antwoord dat ik wil dat je zo eerlijk mogelijk kan zijn als je dit te
horen krijgt, en eerlijkheid is nooit groter dan als je alleen bent. als je alleen
bent kan je om iets lachen, iets vreemd vinden, een zin haten. als je alleen bent,
kan je roepen "doe maar normaal", een mooie passage herlezen of de brief op jouw bed
gooien en opnieuw beginnen lezen als je daar zin in hebt. als je alleen bent, ben je
vrij. als ik daar was, zou je voorzichtig moeten zijn een vriend niet te kwetsen, zou je jouw woorden zorgzaam kiezen, zou je jouw gebaren beperken want daar zou ik staan, aan het wachten op jouw antwoord.

ik wou dit schrijven om jouw vermoedens te bevestigen, om ineens te verklaren dat wat ik voor jou voel moeilijk te beschrijven is. ik wou dat je wist dat ik domweg smelt bij jouw glimlach, dat ik mij vaak betrap te staren als je spreekt. ik wou dat je wist dat die paar momenten in mijn herinnering gegrift staan ook al kon ik jou slechts omhelzen en op de wang kussen; dat je wist dat het geen toeval is dat ik in de les of aan tafel in het cafe naast jou zit. dat je elke dag belangrijker wordt, dat ik elke nacht minder slaap, slapeloos van twijfel en hoop.

ik stel dus vast dat jij onderwerp en werkwoord bent, zonder meer voorwerp. en ik
vrees niet mij naakt op papier te stellen zodat jouw ogen mij zonder kleren kunnen
lezen.

daarom sta ik in een zwakke positie waar ik, tegen alle voorspellingen in, geen schrik van krijg. want er zijn slechts twee alternatieven, en beiden zijn ze positief: aanvaard of afgewezen worden. het geluk van aanvaard worden, hoeft geen uitleg. maar afgewezen worden is slechts een kans om tegenover mijzelf te bewijzen dat ik, na jaren zonder kompas, een nieuwe kans krijg om jou te vinden, maar nu met meer kennis van wie jij bent. het is slechts een kans om mijn zoektocht naar de fonkeling van jouw ogen, de argeloosheid van jouw glimlach en de tederheid van jouw omhelzing door te zetten."

Let's talk rice: when presidents behave like gangsters

Original note taken from venezuelan paper's quotes from the President:

Chávez afirmó que 'si se ponen cómicos los expropiamos. Digan que Chávez les mandó a decir que sí los podemos expropiar. Nosotros pudiéramos expropiar todas las plantas de la Polar, y les pagamos con unos bonos; las declaramos de utilidad pública como dice la ley'.

Indicó que las industrias deben estar comprometidas con el proceso. 'Ojalá que la Polar se ponga a Derecho. Mendoza, te voy a expropiar, deja de estar diciendo que esto es un atropello, si sigues te voy a expropiar'.

+++

There is regulated rice and special rice. Regulated rice has to be sold at a regulated prices in Venezuela. Special rice (parboiled, pre-cooked, flavoured, coloured, whatever, all the sorts of rice that you can find in the supermarket and that normally look fancier) is not regulated.

A plant of food processing multinational Cargill has been expropriated in Venezuela because of producing non-regulated rice. The company was built to and has been doing so since 2002, long before the regulation was applied. There was most probably a suggestion of Chavez to produce cheap (regulated) rice and they of course used their right to disagree. What brings us to the free translation:

Chavez warned that "if they get funny, we'll expropriate them. Tell them that Chavez says that we can expropriate them. We could expropriate all the enterprises of Polar, we'll pay with some bonds; we'll declare them public utilities as the law says"

He indicated that industries must be compromised with the process. "I hope Polar gets in line. Mendoza, I will expropriate you, stop saying that this is a violation, if you keep on talking like that I will expropriate you".

Mendoza is the president of Empresas Polar. A big national but not state owned group of enterprises. Paying with bonds, in the Venezuela of today, is paying with paper with decreasing value, is paying with fake money. The president seems to reckon that when he demeanors the payment saying "y les pagamos con unos bonos". Yet he defends his period saying the the economy is growing.

Chavez can't negotiate. It might have to do with his militar background. If venezuelan doctors don't participate in government programs (they must have their reasons), he engages cuban doctors and sends patients to Cuba for routine operations. And they sell the story as an accomplishment. Even when there are unemployed venezuelan doctors driving cabs and unused medical equipment and no effort to make things work in the country. Same thing here. He has a plan, but he can't convince people to get in, so they get expropriated.

But I think the menace is what worries me. The only thing he says about Mendoza is that he suggests that this is a violation and if he keeps on doing that his enterprises will be expropriated. Now, is that a menace to anyone who thinks it's a violation? Anyone who thinks that anyone can produce what they are good at and that the role of the government is the negotiation of ways to favour the population by orchestrating all this production elements?

Is he talking about rice? Or about the whole thing? "Las industrias deben estar comprometidas con el proceso". In such a PERSONAL way of ruling, who mandates what the process is? Who decides what we all must be compromised with? How often will that change? And how far does it reach: oil, rice, information, television channels... who else has to be compromised with the process? Filmmakers, writers, researchers??? Does anyone who thinks there is a violation have a problem?

The idea of producing for the people is lovely. It has always been lovely. But if it means that anything that is not produced for the people must be banned you have a problem. Because there has never been progress in producing for the masses. There has always been progress in looking beyond.

And I couldn't care less about the interests of Cargill. But to deny their freedom to produce and use that flagrant violation of freedom to menace anyone else that wants to conquer the market with creative variations of the stablishment is dangerous.

If the state wants to change things they have to come up with something so good that it will make the Cargills and the Mendozas become obsolete. But they can't. They are not trained for it. That's what happens when you fill all instances of the government with your friends and allies: all talent goes away.

And when a government has no talent, he has to grant that all external talent is forbidden. Work for us or leave. Then forbid them to leave.

Revolutionary!