Wednesday, October 21, 2009
20102009
esa debe ser la seguridad que brinda una ciudad de diez millones de habitantes: la libertad de reir solo, de llorar en publico, de detenerse en medio de la calle a sentir de lleno una rabia muy hermosa. y mientras bajas por broadway sientes como todas esas exageradas expresiones de humana soledad se mezclan con el trafico, con los mendigos, los turistas y sus camaras, los llaveros que dicen I LOVE NEW YORK.
Sunday, October 18, 2009
17102009
1037: debido a una carrera de caballos tradicional (far hills steeplechase o algo asi) el tren de las 10:37 am de murray hill a summit fue reemplazado por un autobus. el ligero problema es que el autobus sale a las... si, a las 10:20 am. tomando en cuenta que solo hay un tren (y tambien un autobus) por hora, la situacion es bastante estupida.
1050: luego de 15 dolares llego en taxi a summit solo para ver que el tren de las 10:49 am para nueva york ya no aparece en la pantalla de "Salidas". el siguiente sale a las 11:49 am. fuck. tanto esfuerzo para no esperar una hora y al final me la tengo que calar igual. pero un milagro ocurre...
1053: el tren de las 10:49 am reaparece en la pantalla! con diez minutos de retraso. una de esas mecanicas ocultas de la ineficacia universal.
1101: entre el gentio en contracorriente con bandejas de comida hecha en casa (obviamente rumbo al steeplechase) tomo el tren a nueva york.
1113: millburn. apenas arranca el tren nos detenemos bruscamente. no tenemos tiempo para preguntarnos que pasa. desde el altavoz se oye un chillido: "SOMEONE LEFT A CHILD AT THE STATION!!!". la gente empieza a preguntarse "what?" o a reir. "A CHILD!!! SOMEONE LEFT A CHILD AT THE STATION". un senior a mi lado comenta "let's go, maybe he did it on purpose" para delirio general.
en nueva york llueve. pero nueva york no deja de ser nueva york porque llueva.
1234 (34 minutos despues de la medianoche): un grupito entra al tren un carajo apenas puede caminar. esta demasiado borracho. tiene la nariz rota y gotea sangre. dos de sus amigos discuten en voz alta. un peo de drogas. dos de sus amigas se besan apasionadamente en un asiento y cuando alzan la cabeza para tomar aire le dicen al borracho que se calme, que al llegar a casa le daran algo mas de alcohol y lo pondran a dormir. una amiga, evidentemente menor de edad, se levanta y le pregunta a todo el tren si alguien tiene una curita. una seniora le ofrece algo de gasa mientras su marido, que tambien esta borracho, observa con una lascivia enferma a la menor de edad. falda demasiado corta. tacones demasiado afilados.
el vagon esta lleno de barro seco. es obvio que tambien en el far hills steeplechase estuvo lloviendo todo el dia.
quien piense que en la nacion mas poderosa del mundo no hay marginalidad claramente nunca tuvo la oportunidad de tomar un tren en nueva jersey.
1050: luego de 15 dolares llego en taxi a summit solo para ver que el tren de las 10:49 am para nueva york ya no aparece en la pantalla de "Salidas". el siguiente sale a las 11:49 am. fuck. tanto esfuerzo para no esperar una hora y al final me la tengo que calar igual. pero un milagro ocurre...
1053: el tren de las 10:49 am reaparece en la pantalla! con diez minutos de retraso. una de esas mecanicas ocultas de la ineficacia universal.
1101: entre el gentio en contracorriente con bandejas de comida hecha en casa (obviamente rumbo al steeplechase) tomo el tren a nueva york.
1113: millburn. apenas arranca el tren nos detenemos bruscamente. no tenemos tiempo para preguntarnos que pasa. desde el altavoz se oye un chillido: "SOMEONE LEFT A CHILD AT THE STATION!!!". la gente empieza a preguntarse "what?" o a reir. "A CHILD!!! SOMEONE LEFT A CHILD AT THE STATION". un senior a mi lado comenta "let's go, maybe he did it on purpose" para delirio general.
en nueva york llueve. pero nueva york no deja de ser nueva york porque llueva.
1234 (34 minutos despues de la medianoche): un grupito entra al tren un carajo apenas puede caminar. esta demasiado borracho. tiene la nariz rota y gotea sangre. dos de sus amigos discuten en voz alta. un peo de drogas. dos de sus amigas se besan apasionadamente en un asiento y cuando alzan la cabeza para tomar aire le dicen al borracho que se calme, que al llegar a casa le daran algo mas de alcohol y lo pondran a dormir. una amiga, evidentemente menor de edad, se levanta y le pregunta a todo el tren si alguien tiene una curita. una seniora le ofrece algo de gasa mientras su marido, que tambien esta borracho, observa con una lascivia enferma a la menor de edad. falda demasiado corta. tacones demasiado afilados.
el vagon esta lleno de barro seco. es obvio que tambien en el far hills steeplechase estuvo lloviendo todo el dia.
quien piense que en la nacion mas poderosa del mundo no hay marginalidad claramente nunca tuvo la oportunidad de tomar un tren en nueva jersey.
Tuesday, October 6, 2009
waarom ik niks zeg over heel die lange wapper gedoe
ik hoor mezelf graag praten. zo erg is het. ik ben een van die ambetante kerels die over alles een mening heeft, omdat ik toevallig ooit in de morgen twee lijnen over iets gelezen heb. ik probeer mijn standpunt te verdedigen over bijna alles. be it wereldcrisis of hans van themsche: ik ga je proberen overtuigen en ik ga de meest absurde logica gebruiken tegen jouw argumenten.en toch zeg ik niks over de brug.
ik heb al lang niks meer geschreven op deze blog. basically omdat ik efkes meer te verwerken had en minder te vertellen. normaal gezien vertel ik niks als ik niks te vertellen heb. dit is de eerste keer dat ik schrijf OMDAT ik niks te vertellen heb. zo erg is het.
de brug. ik heb wel een paar lijnen daarover gelezen. in de morgen, in de facebook van vrienden, op straat, weet ik veel. je moet tegenwoordig heel geisoleerd zijn om niks daarover te weten. ik weet even veel (en ben even in de war) als de gemiddelde inwoner van antwerpen (ik durf nog niet "antwerpenaar" zeggen. voor veel mensen is dat afleidend). brug of tunnel. leugens. hypocrisie. natuurbedreigingen. fijnstof. waarde van de buurt. allemaal interesante dingen om te lezen. dingen die logisch klinken, allemaal. de media, de stad en de mensen hebben hun best gedaan om daar een groot issue van te maken. onze mini-"health-care-debate".
ik zie toch niet waarom ik iets te zeggen heb, want dat is de betekenis van een referendum, dat iedereen iets te zeggen heeft.
ik ben een bescheiden student. niks technisch: ik zou niet echt kunnen zeggen of een tunnel duurder is dan een brug. dus ja, als ingenieur A zegt tunnel en ingenieur B zegt brug, bon, daar zit ik met mijn mond vol tanden.als dokter A iets zegt over de impact van een tunnel op de natuur (want de natuur is niet alleen het mooie zichtbaare natuur) en dokter B verdedigt de impact van een brug op de bosgordijn die voor ons die rommel van Doel "verbergt", bon, ik zou niet kunnen zeggen wie daar gelijk in heeft.
volgens mij is de regering een structuur die zulke beslissingen neemt. die daar is om "het beste" te beslissen voor ons. zij worden ervoor betaald. en als iemand een beslissing neemt omdat hij/zij toevallig een brugbouwbedrijf heeft, noemen we dat "corruptie" en zal hij/zij naar de gevangenis moeten gaan.
maar nu niet. in dit geval moeten we dat beslissen. ik ook.
en ik vraag me af waarom. waarom dat wel en niet hoofddoekverbod. waarom is er geen referendum over het hoofddoekverbod? dat is eenvoudig: hoeweel zijn er even veel pros en contras, is dat niet zo prioriteir. in de hedendaagse zin van "prioriteit". "prioriteit" is een soort populariteits-test geworden in de gemediatiseerde wereld.
en dat brengt veel contradicties mee. want sommige mensen die tegen de brug zijn nemen ook de auto om naar de Metropolis te gaan. Nemen niet de trein in plaats van de auto voor een daagje Brussel. gebruiken electriciteit "galore" en houden van mooie leder jassen. en eten veel vlees. dus zooooo milieu-bewust zijn die ook niet. stel je voor: het is zo een populaire houding dat zelfs filip de winter doet mee tegen de brug. iemand die zo snel mogelijk een situatie probeert te manipuleren om te zeggen dat HET VOLK gemanipuleerd wordt.
contradicties ook omdat wegens geluidsoverlast moeten we eigenlijk een paar dingen afschaffen, zoals de kerk-klokken, bvb. omdat we wegens waardering van de buurt niet zo sterk Doel hebben verdedigd. omdat wegens natuurbedreigingen wij geen referendum hadden over het nieuwe justitiepaleis of de hobokense polder. omdat we, wegens leugens en hypocrisie, iets moesten doen tegen de hervorming van de stadsfeestzaal tot en stadsshoppingzaal.
wat is nu de prioriteit? volgens mij is het hoofddoekverbod prioritairder. maar ja, niet populairder, helaas.
kwestie van catchy slogans. van een mooie website. van een lied te schrijven.
volgens mij, eerder dan geengageerde activisten en politici, hebben we een marketing manager nodig voor de hoofddoek kwestie en voor alle zaken die we BELANGRIJK vinden. een goeie, hippe marketing manager.
Tuesday, August 18, 2009
Desorden Publico as seen by O.: Una Vision Retrospectiva
Hoogstraten 2009 ya habia escrito dos notas minimas acerca de los dos conciertos anteriores de Desorden en Belgica. Esas notas forman parte, de manera cronologica inversa, de este post. Esta vez realmente me daba ladilla escribir.
Amberes 2007 primero publicada en panfletonegro , la nota fue tomada por la gente de desorden para ponerla en su pagina. un honor que no se imaginan, por cierto.
18/07/2007 EMMA, Amberes:
Próxima parada en Muelle Seco ¡Qué caloooooooooor!
Ocho horas y media de camino y llegamos a la hermosa ciudad de Amberes (Antwerpen) en Bélgica, para lo que sin duda fue el show más desastroso en organización de toda la gira. Para varios de los DP, éste fue otro toque más en el que hubo que hacer de tripas corazón y tratar de salir victoriosos ante unas condiciones realmente difíciles de superar. El día transcurrió con una tanda de lavandería, mientras degustábamos unas sabrosas papas fritas belgas y cervezas sabor a durazno o manzana. Al tiempo que escuchábamos cuentos no muy bonitos acerca de la realidad política de Bélgica en la que uno de los partidos más fuertes es el de la EXTREMA DERECHA... Aparentemente hay mucho racismo y xenofobia en gran parte de la población belga, cosa que contrasta mucho con la actitud de las hermosas chicas que vinieron al show de DP esa noche.
A las 6 p.m. se acabó la tanda de “amas de llaves” y nos fuimos de cabeza al trabajo. El “Droog Doken” (Muelle Seco) es un sitio alucinante, un bar con un espacio al aire libre, bien grande en el que todos los veranos se estaciona un circo italiano que le da al lugar apariencia de set de películas australianas de bajo presupuesto.
Empiezan las sorpresas: la tarima es apenas del alto de un escalón, no hay monitores, los micrófonos no alcanzan para todos (¡en realidad casi para nadie!), la promoción del evento sólo fue rodada vía e-mails de los panas de los organizadores (nuestros panas Veronique, Daniel y Sophie), el dueño de la compañía de sonido es un tipo al que le sale la trampa por todos los poros y Enrique (nuestro ingeniero de sonido) no ve otro panorama que el de resignarse y tratar de hacer lo mejor posible para que la cosa suene. Para rematar nuestro camerino es el mismo autobús y con el calor que hizo durante el día y el aire acondicionado apagado, el interior del transporte registraba una temperatura de 45º!!! Entre los venezolanos que asistieron aquella noche al toque en Amberes, se encontraba el amigo Orlando Verde quien se tomo el trabajo de escribir una estupenda reseña de lo ocurrido y publicarla en su buena página web http://panfletonegro.com/ , que aquí se la pedimos prestada.
<< Carta abierta a el gran Jimijaz:
Viejo, hace como cinco semanas nos llegó un mensaje de un carajo que organiza eventos acá. Nos dijo que tal y tal fecha de Desorden estaban libres y que cobraban una vaina súper solidaria y que si queríamos organizar algo, que le echáramos bolas. Ni de vaina. Teníamos cinco semanas para hacer todo: buscar un local, arreglar los contratos, publicidad, etc. y los gastos de local y sonido eran mucho mayores que los de pagarle al grupo. Era muy loco hacerlo con tan poco tiempo. Los carajos que organizaban la gira nos avisaron a último minuto, después de que todo lo demás no funciono. Total que la semana pasada unos carajos contrataron a Desorden para venir a tocar a Amberes. Los vieron en Ámsterdam o en Hannover y decidieron la vaina. Una locura. Nunca vi ni un papelito en la calle, ni una agenda lo sabia.
Solamente radio bemba (e-mailing incluido) para hacer publicidad. En consecuencia, había 50 a 70 personas en el concierto más punk, familiar y nostálgico de Desorden. El lugar era una vaina alucinante. Parecía un estudio abandonado de una película de Fellini. Un patio de cemento afuera de la ciudad, lámparas de burdel a go go por todos lados, sillas y mesas esparcidas, un arco metálico con un cerdo arriba sobre un letrero que decía “SENSAZIONE”, toboganes y columpios en las formas más absurdas, y sólo unas 15 personas en la inmensidad del EMMA. Un día perfecto, eso sí, 35 grados centígrados. El autobús estaba estacionado afuera. Horacio pasa y le pregunto si la vaina va. “Claro, claro” con voz de locutor. Danel está montando el sonido (los instrumentos, de hecho) sobre un podio de 20 cm. de altura donde apenas cabían 9 carajos con sus corotos. La consola tiene 12 canales. Enrique esta eligiendo qué cosas va a dejar por fuera. Yo empiezo a llamar a mis panas para que se acerque más gente a la vaina. Hablo con Caplís y le digo que soy pana del gran Jimi y nos guindamos a hablar paja.
Luego de preguntarme si seguíamos en contacto, me cuenta que ha sido un mes de pinga, que éste es el toque barranco de la gira. “¡Qué vaina tan bizarra, mi hermano!”. Luego hablamos un pelo de posibilidades de organizar otro toque en otro momento con más tiempo y mejores recursos. Hay vainas posibles y otras que no. Un pana que sabe más de eso se acerca y discuten de precios y alquileres. Tres cervezas y una Coca Cola. Panas hablando tonterías en una mesa. Hay un patio de bolas y unas catiritas empiezan a jugar. Los tres organizadores venden los tickets en la puerta. Debe ser una tensión terrible ésa de invertir por un impulso, una emoción, despertarte y sentarte en la caja y ver que no hay cola y que toda la gente que hay ya compró el ticket… Cae la noche. Una noche cálida. Realmente no hay manera de pasarla mal. Casi toda la gente se conoce. Llega un convoy de Bruselas. Venezolanos que no se veían desde hace meses. Es como si alguien con plata hubiera dado una fiesta de cumpleaños (y casualmente ese día era el de Hernán Ascóniga, saxo de DP).
Los carajos se montan y la gente se acerca al podio. Empiezan con un jam que es un soundcheck. “Ay ay ay”. Enrique hace magia para que oigamos un sonido decente. Desorden no oirá nada pues no hay monitores. Oirán por reflejo en las paredes de aquella casita al fondo que sirve de bar. Por encapsulamiento generado por la alta concentración de anhídrido carbónico en Flandes, quizás, pero no por monitores. "Molotov love" y ya arrancamos. Es Desorden. El mismo Desorden del Poliedro o el Teresa Carreño o de un festival masivo en Eslovenia frente a 50 mil personas. Con el histrionismo, los temas, la energía, el humor, del mismo Desorden de siempre. Se acercan al público, les regalan solos de trompeta susurrados al oído. Se les cae el micrófono, y entonces le dan más duro a los cueros hasta que haya sonido de nuevo. Si el micrófono tiembla demasiado como para utilizarlo, gritan en vez de cantar, mientras tocan la guitarra. La gente no deja de bailar ni una sola canción.
Las chicas están al frente y los belgas preguntan otra vez de dónde es que es la banda, para decidir el destino de su próximo viaje de apareamiento. Los no fans verán con curiosidad que TODOS cantan TODAS las canciones por muy trabalenguas que parezcan. Los fans gritan entre canción y canción (nunca falta un carajo que grita idioteces por culpa del alcohol). En fin, un toque. Un toque que estuvo ultra de pinga. Un toque que, qué lastima, tan poca gente pudo venir a ver. Hace 14 años fui al primer concierto de mi vida (el realmente primero, de Paul Gillman, en el parque de ferias de San Jacinto, en Maracay, realmente, seamos honestos, no cuenta): Desorden Público y Los Gusanos. Un podio mínimo, en el jardín de un pabellón de arquitectura en la universidad. Te tienes que acordar, por supuesto. Nerio, el sapo pa’ los panas, hacía la consola. Llovía que jode. El micrófono se le iba a Horacio, la gente hacia una olla y literalmente se revolcaba en el barro. Lo mejor del toque es que era tan mínimo, tan honesto, tan vamos a dar lo mejor de nosotros aunque la situación sea tan adversa. Catorce años más tarde estos carajos siguen echándole tanta bola a todo. Venga como venga, vamos a echarle bolas. Alguien más se peló, pero aquí estamos, hay gente que nos quiere, vamos a echarle bolas. Esas vainas merecen un aplauso.
Atte,
O. >>
en el panfleto se publico el siguiente comentario:
JimiJaz dice:
Mi estimado O.,
Excelente tu relato en esta carta abierta a mi persona. Jejejejeje. Se nota que fue un toque bien familiar… Que bueno saber que DP se lanzo ese toque tipo barranco, y no lo digo porque fuera poca gente sino por las condiciones tecnicas. Imaginate, tocar con una consola de 12 canales? Sin monitores? Eso es guapear, mi pana. Eso es tener pasion por lo que haces. Bien por ellos.
Y bien por ustedes que pudieron asistir y se tripearon esa fiesta privada. Desorden siempre da todo lo que tiene, sea una audiencia de miles de personas o de cincuenta.
Que si me acuerdo del toque en el pabellon de arquitectura de la universidad? Por supuesto que si. Excelente show. Yo era uno de los que estuvo bailando ahi de primerito, bajo la lluvia, en la grama resbaladiza y con un par de charcos de barro, con el Loco y Trucu. Interesante referencia… espero que no hayas llevado tanto coñazo como lleve yo en arquitectura.
Salut et ska…
–
Jimi
Gante 2005 al principio era una notica minima en la pagina de desorden, pero por deformacion profesional termino siendo una microcronica.
19/07/2005 Pole Pole Festival, Gante:
El agua tiembla...
Como Horacio dice, el podium del Polé Polé en Gent es alucinante. Desde lejos por el reflejo de las luces en el río y desde cerca por lo inmenso de la estructura. Con esa impresion empieza lo que -citando a Horacio antes de "Shing a ling"- es "uno de los conciertos más lindos que hemos dado en nuestra vida". Desorden sale bajo los paraguas de colores que anuncian a "Truena truena": las banderas a ambos lados del río, sobre las plataformas flotantes habilitadas para el festival comienzan a agitarse entre gritos. Hay gente de Gent, Amberes, Bruselas, Brujas, de toda Bélgica y quizás aún más. El "Canto popular de la vida y muerte" pone a todo el mundo a brincar y aun con más fuerza cuando arranca DP. Entonces me doy cuenta de que el agua tiembla, como en la canción, casi. Como ese concierto en el estacionamiento del Universitario en el que el concreto vibraba como si fuera de goma. La tarima también tiembla con los brincos de Horacio y Magoo. El resto es desorden: Oscarello acercándose a tocar las maracas y saludar al público durante "San Antonio", el tributo a Celia en "Como sabroso", Magoo en su liqui-liqui y su solo de guitarra durante "Gorilón", el solo de piano de Coco en la primera piedra, el popurrí Two Tone con temas de Madness, Specials y Selecter, al menos, los pasos de baile de Danel... Hora y media de Desorden Público pa´ to´ el mundo. Gracias por el toque panas, y que sigan los éxitos.
Amberes 2007 primero publicada en panfletonegro , la nota fue tomada por la gente de desorden para ponerla en su pagina. un honor que no se imaginan, por cierto.
18/07/2007 EMMA, Amberes:
Próxima parada en Muelle Seco ¡Qué caloooooooooor!
Ocho horas y media de camino y llegamos a la hermosa ciudad de Amberes (Antwerpen) en Bélgica, para lo que sin duda fue el show más desastroso en organización de toda la gira. Para varios de los DP, éste fue otro toque más en el que hubo que hacer de tripas corazón y tratar de salir victoriosos ante unas condiciones realmente difíciles de superar. El día transcurrió con una tanda de lavandería, mientras degustábamos unas sabrosas papas fritas belgas y cervezas sabor a durazno o manzana. Al tiempo que escuchábamos cuentos no muy bonitos acerca de la realidad política de Bélgica en la que uno de los partidos más fuertes es el de la EXTREMA DERECHA... Aparentemente hay mucho racismo y xenofobia en gran parte de la población belga, cosa que contrasta mucho con la actitud de las hermosas chicas que vinieron al show de DP esa noche.
A las 6 p.m. se acabó la tanda de “amas de llaves” y nos fuimos de cabeza al trabajo. El “Droog Doken” (Muelle Seco) es un sitio alucinante, un bar con un espacio al aire libre, bien grande en el que todos los veranos se estaciona un circo italiano que le da al lugar apariencia de set de películas australianas de bajo presupuesto.
Empiezan las sorpresas: la tarima es apenas del alto de un escalón, no hay monitores, los micrófonos no alcanzan para todos (¡en realidad casi para nadie!), la promoción del evento sólo fue rodada vía e-mails de los panas de los organizadores (nuestros panas Veronique, Daniel y Sophie), el dueño de la compañía de sonido es un tipo al que le sale la trampa por todos los poros y Enrique (nuestro ingeniero de sonido) no ve otro panorama que el de resignarse y tratar de hacer lo mejor posible para que la cosa suene. Para rematar nuestro camerino es el mismo autobús y con el calor que hizo durante el día y el aire acondicionado apagado, el interior del transporte registraba una temperatura de 45º!!! Entre los venezolanos que asistieron aquella noche al toque en Amberes, se encontraba el amigo Orlando Verde quien se tomo el trabajo de escribir una estupenda reseña de lo ocurrido y publicarla en su buena página web http://panfletonegro.com/ , que aquí se la pedimos prestada.
<< Carta abierta a el gran Jimijaz:
Viejo, hace como cinco semanas nos llegó un mensaje de un carajo que organiza eventos acá. Nos dijo que tal y tal fecha de Desorden estaban libres y que cobraban una vaina súper solidaria y que si queríamos organizar algo, que le echáramos bolas. Ni de vaina. Teníamos cinco semanas para hacer todo: buscar un local, arreglar los contratos, publicidad, etc. y los gastos de local y sonido eran mucho mayores que los de pagarle al grupo. Era muy loco hacerlo con tan poco tiempo. Los carajos que organizaban la gira nos avisaron a último minuto, después de que todo lo demás no funciono. Total que la semana pasada unos carajos contrataron a Desorden para venir a tocar a Amberes. Los vieron en Ámsterdam o en Hannover y decidieron la vaina. Una locura. Nunca vi ni un papelito en la calle, ni una agenda lo sabia.
Solamente radio bemba (e-mailing incluido) para hacer publicidad. En consecuencia, había 50 a 70 personas en el concierto más punk, familiar y nostálgico de Desorden. El lugar era una vaina alucinante. Parecía un estudio abandonado de una película de Fellini. Un patio de cemento afuera de la ciudad, lámparas de burdel a go go por todos lados, sillas y mesas esparcidas, un arco metálico con un cerdo arriba sobre un letrero que decía “SENSAZIONE”, toboganes y columpios en las formas más absurdas, y sólo unas 15 personas en la inmensidad del EMMA. Un día perfecto, eso sí, 35 grados centígrados. El autobús estaba estacionado afuera. Horacio pasa y le pregunto si la vaina va. “Claro, claro” con voz de locutor. Danel está montando el sonido (los instrumentos, de hecho) sobre un podio de 20 cm. de altura donde apenas cabían 9 carajos con sus corotos. La consola tiene 12 canales. Enrique esta eligiendo qué cosas va a dejar por fuera. Yo empiezo a llamar a mis panas para que se acerque más gente a la vaina. Hablo con Caplís y le digo que soy pana del gran Jimi y nos guindamos a hablar paja.
Luego de preguntarme si seguíamos en contacto, me cuenta que ha sido un mes de pinga, que éste es el toque barranco de la gira. “¡Qué vaina tan bizarra, mi hermano!”. Luego hablamos un pelo de posibilidades de organizar otro toque en otro momento con más tiempo y mejores recursos. Hay vainas posibles y otras que no. Un pana que sabe más de eso se acerca y discuten de precios y alquileres. Tres cervezas y una Coca Cola. Panas hablando tonterías en una mesa. Hay un patio de bolas y unas catiritas empiezan a jugar. Los tres organizadores venden los tickets en la puerta. Debe ser una tensión terrible ésa de invertir por un impulso, una emoción, despertarte y sentarte en la caja y ver que no hay cola y que toda la gente que hay ya compró el ticket… Cae la noche. Una noche cálida. Realmente no hay manera de pasarla mal. Casi toda la gente se conoce. Llega un convoy de Bruselas. Venezolanos que no se veían desde hace meses. Es como si alguien con plata hubiera dado una fiesta de cumpleaños (y casualmente ese día era el de Hernán Ascóniga, saxo de DP).
Los carajos se montan y la gente se acerca al podio. Empiezan con un jam que es un soundcheck. “Ay ay ay”. Enrique hace magia para que oigamos un sonido decente. Desorden no oirá nada pues no hay monitores. Oirán por reflejo en las paredes de aquella casita al fondo que sirve de bar. Por encapsulamiento generado por la alta concentración de anhídrido carbónico en Flandes, quizás, pero no por monitores. "Molotov love" y ya arrancamos. Es Desorden. El mismo Desorden del Poliedro o el Teresa Carreño o de un festival masivo en Eslovenia frente a 50 mil personas. Con el histrionismo, los temas, la energía, el humor, del mismo Desorden de siempre. Se acercan al público, les regalan solos de trompeta susurrados al oído. Se les cae el micrófono, y entonces le dan más duro a los cueros hasta que haya sonido de nuevo. Si el micrófono tiembla demasiado como para utilizarlo, gritan en vez de cantar, mientras tocan la guitarra. La gente no deja de bailar ni una sola canción.
Las chicas están al frente y los belgas preguntan otra vez de dónde es que es la banda, para decidir el destino de su próximo viaje de apareamiento. Los no fans verán con curiosidad que TODOS cantan TODAS las canciones por muy trabalenguas que parezcan. Los fans gritan entre canción y canción (nunca falta un carajo que grita idioteces por culpa del alcohol). En fin, un toque. Un toque que estuvo ultra de pinga. Un toque que, qué lastima, tan poca gente pudo venir a ver. Hace 14 años fui al primer concierto de mi vida (el realmente primero, de Paul Gillman, en el parque de ferias de San Jacinto, en Maracay, realmente, seamos honestos, no cuenta): Desorden Público y Los Gusanos. Un podio mínimo, en el jardín de un pabellón de arquitectura en la universidad. Te tienes que acordar, por supuesto. Nerio, el sapo pa’ los panas, hacía la consola. Llovía que jode. El micrófono se le iba a Horacio, la gente hacia una olla y literalmente se revolcaba en el barro. Lo mejor del toque es que era tan mínimo, tan honesto, tan vamos a dar lo mejor de nosotros aunque la situación sea tan adversa. Catorce años más tarde estos carajos siguen echándole tanta bola a todo. Venga como venga, vamos a echarle bolas. Alguien más se peló, pero aquí estamos, hay gente que nos quiere, vamos a echarle bolas. Esas vainas merecen un aplauso.
Atte,
O. >>
en el panfleto se publico el siguiente comentario:
JimiJaz dice:
Mi estimado O.,
Excelente tu relato en esta carta abierta a mi persona. Jejejejeje. Se nota que fue un toque bien familiar… Que bueno saber que DP se lanzo ese toque tipo barranco, y no lo digo porque fuera poca gente sino por las condiciones tecnicas. Imaginate, tocar con una consola de 12 canales? Sin monitores? Eso es guapear, mi pana. Eso es tener pasion por lo que haces. Bien por ellos.
Y bien por ustedes que pudieron asistir y se tripearon esa fiesta privada. Desorden siempre da todo lo que tiene, sea una audiencia de miles de personas o de cincuenta.
Que si me acuerdo del toque en el pabellon de arquitectura de la universidad? Por supuesto que si. Excelente show. Yo era uno de los que estuvo bailando ahi de primerito, bajo la lluvia, en la grama resbaladiza y con un par de charcos de barro, con el Loco y Trucu. Interesante referencia… espero que no hayas llevado tanto coñazo como lleve yo en arquitectura.
Salut et ska…
–
Jimi
Gante 2005 al principio era una notica minima en la pagina de desorden, pero por deformacion profesional termino siendo una microcronica.
19/07/2005 Pole Pole Festival, Gante:
El agua tiembla...
Como Horacio dice, el podium del Polé Polé en Gent es alucinante. Desde lejos por el reflejo de las luces en el río y desde cerca por lo inmenso de la estructura. Con esa impresion empieza lo que -citando a Horacio antes de "Shing a ling"- es "uno de los conciertos más lindos que hemos dado en nuestra vida". Desorden sale bajo los paraguas de colores que anuncian a "Truena truena": las banderas a ambos lados del río, sobre las plataformas flotantes habilitadas para el festival comienzan a agitarse entre gritos. Hay gente de Gent, Amberes, Bruselas, Brujas, de toda Bélgica y quizás aún más. El "Canto popular de la vida y muerte" pone a todo el mundo a brincar y aun con más fuerza cuando arranca DP. Entonces me doy cuenta de que el agua tiembla, como en la canción, casi. Como ese concierto en el estacionamiento del Universitario en el que el concreto vibraba como si fuera de goma. La tarima también tiembla con los brincos de Horacio y Magoo. El resto es desorden: Oscarello acercándose a tocar las maracas y saludar al público durante "San Antonio", el tributo a Celia en "Como sabroso", Magoo en su liqui-liqui y su solo de guitarra durante "Gorilón", el solo de piano de Coco en la primera piedra, el popurrí Two Tone con temas de Madness, Specials y Selecter, al menos, los pasos de baile de Danel... Hora y media de Desorden Público pa´ to´ el mundo. Gracias por el toque panas, y que sigan los éxitos.
Friday, July 31, 2009
know your enemy: Luisa Ortega Diaz
according to Luisa Ortega Diaz, the General Attorney of the Republica Bolivariana de Venezuela, regulating freedom of speech is not restricting freedom of speech ("regular no es limitar la libertad de expresion" 2:14). in that sense, that freedom can not attack the government ("no puede atentar contra el estado" 2:30). further, according to the proposal that has just been introduced to be studied to become a law, the behaviour that gives an image of insecurity or impunity must be regulated ("las conductas que generen...un clima de inseguridad, que creen un clima de impunidad, que atenten contra las instituciones del estado, deben ser reguladas" 4:10 - 4:25).
regulation means in this case punishment. punishment goes from 6 months to 4 years for the owners of the medium and the direct responsible of the "crime". this law is expected to be applied to newspapers, radio and television but also to any other kind of media.
The question is: what happens when there is insecurity and impunity on the streets? can't you mention that because it will "give the impresion" that caracas (statisticly, one of the ten unsafest cities in the world) is unsafe? what happens when the government (like any other government in the world) abuses or makes mistakes? can't we attack it because we risk 6 months to 4 years in prision (and you don't want to be in prison in Venezuela)?
in a country where the government uses lists of people who signed against the president to restrict their rights, where companies and land are being taken from it's owners, where the capabilities of democratically elected mayors are restricted and opposing institutions are sistematically menaced, such a law seems to me like a very dangerous tool.
she says that they are stimulating fredom of speech. a "healthy" freedom of speech ("estamos impulsando, promoviendo la libertad de expresion. pero la libertad de expresion sana..." 3:02). and it's of course to them to decide what a "healthy" freedom of speech means.
quoting zach de la rocha: "What? the land of the free? whoever told you that is your enemy".
regulation means in this case punishment. punishment goes from 6 months to 4 years for the owners of the medium and the direct responsible of the "crime". this law is expected to be applied to newspapers, radio and television but also to any other kind of media.
The question is: what happens when there is insecurity and impunity on the streets? can't you mention that because it will "give the impresion" that caracas (statisticly, one of the ten unsafest cities in the world) is unsafe? what happens when the government (like any other government in the world) abuses or makes mistakes? can't we attack it because we risk 6 months to 4 years in prision (and you don't want to be in prison in Venezuela)?
in a country where the government uses lists of people who signed against the president to restrict their rights, where companies and land are being taken from it's owners, where the capabilities of democratically elected mayors are restricted and opposing institutions are sistematically menaced, such a law seems to me like a very dangerous tool.
she says that they are stimulating fredom of speech. a "healthy" freedom of speech ("estamos impulsando, promoviendo la libertad de expresion. pero la libertad de expresion sana..." 3:02). and it's of course to them to decide what a "healthy" freedom of speech means. quoting zach de la rocha: "What? the land of the free? whoever told you that is your enemy".
Monday, June 29, 2009
la sala de cine mas calida del planeta
luces de discoteca, sillas de escenografia teatral, un mueble azul. dos cornetas, cortinas negras cubriendo las paredes, una pantalla recostada a un muro y un proyector que cuelga del techo. solo falta conectar el DVD a la consola y presionar PLAY.la gente esta afuera. toman algo. casi todos se conocen. los que no conocen a nadie, en cosa de minutos empiezan a hablar con alguien. la curiosidad se siente: todos jugaron un rol en el proceso de realizacion de "In Soweto", un reportaje, per cosi dire, de 48 minutos sobre el proceso de iniciar una murga en el celebre township.
a las nueve empiezan a entrar a una sala que mas que calurosa es calida y toman asiento. rapidamente se ocupan las mas de cien sillas que logramos reunir. dos chicas se paran frente al mundo a defender la idea de una manera bellisima y honesta. esto no es una pelicula en el estricto sentido de la palabra. es una reproduccion de la atmosfera que respiramos durante tres semanas y media. es la reivindicacion de la realizacion filmica como un organo interno a cualquier proceso que ambicione una divulgacion honesta.
las luces mueren, la pelicula empieza. con la primera imagen arrancan las carcajadas. los comentarios. los que vinieron de soweto y los que fueron a soweto son los lideres de esa masiva coleccion de susurros que inunda la sala. es como ver home videos en la sala de la casa, pero junto a una familia de mas de cien personas. no hay otra manera de explicarlo.
que rapido pueden pasar 48 minutos. y que milagro ese de ver que en 48 minutos se pueden condensar las horas y horas de conversa y debate y discusion que de ellos se desprenden.
la sala se vacia de inmediato. todos estamos afuera, sentados en la noche fresca. tomamos algo. recordamos. lamentamos alguna cosa. celebramos otra.
es la magia del cine.
varias personas obtuvieron una copia con una sola condicion: aceptar esta copia es aceptar formar parte de un proceso masivo de pirateria internacional. la mision es que nadie nunca tenga que pagar un centimo por ver "In Soweto".
eso quiere decir que apenas subtitulemos y reparemos los errorcitos esos que uno siempre nota cuando la sala esta llena, la pelicula tambien estara en linea.
amen.
Tuesday, June 23, 2009
In Soweto: the Making-of van een Murga
from wikipedia: "In cinema, a making-of is a behind the scenes documentary film that looks of the production of the show."
vorig jaar ging ik in een zielsverzuiveringtournee naar venezuela in december toen ik een aanbod gekregen heb: wil je mee komen filmen? we gaan een murga oprichten in zuid afrika en we willen dat registreren. ik dacht amai, tof, maar ik had wel een voorwaarde: film moest een deel worden van de murga. onder deze principe, kwamen twee (knappe) murguera's van l'amour gaga, kristel (student film en video - kaska dko) en lot (video reporter voor klara.be), aan boord plus een planning van video workshops in soweto.
mijn moeder moest dan nog een half jaar wachten om mij opnieuw te zien, want ik kon niet anders dan inpakken en productie beginnen doen.
we waren drie intense weken in het hart van soweto met af en toe uitstappen naar jo'burg en durban. we hebben de feiten geregistreerd met 50 uur ruw materiaal als gevolg. na een montage process van 6 maanden en meer dan 200 Gb, is er nu eindelijk een video die niet storend is :-) en we tonen die op zondag voor de eerste keer, in aanwezigheid van minstens 20 van de hoofdrolspelers. champagne zal er niet zijn, maar wel heel veel geconcentreerde talent.
uit de facebook-persbericht: "De prent laat de murgueros uit Soweto zelf aan het woord en hun verhalen schetsen het leven in een township". “In Soweto” is de naam. en ik hoop dat het resultaat half so pleasant is as the process of making it.
en verder: "Als u wil weten wie de mensen zijn achter Murga Nathi en hoe zij zich drie weken lang (en nu nog) vrijwillig inzetten voor het project, is dit een ideale eerste kennismaking. Verwacht u aan aangrijpende verhalen maar ook aan een lesje in uitbundige samenzang, aan originele danspartijen en indringend spoken word." dit is wel marktpraterij :-) maar de film is leuk :-)
Praktisch
In Soweto (BE/VE/ZAF 2009. Doc. Color. 48 min.)
van Lot Vandekeybus, Kristel Driesmans en Orlando Verde
Datum: zondag 28 juni 2009, 21.00u
Plaats: Madam Fortuna, Sergeyselsstraat 20, Borgerhout
Inkom: Gratis
Laat wel op voorhand iets weten via murga.arenberg@gmail.com of op 0479 244 739
Als je niet kan reserveren, kom dan langs anyway, dat kan geen kwaad :-)
en de wegwijzer:
vorig jaar ging ik in een zielsverzuiveringtournee naar venezuela in december toen ik een aanbod gekregen heb: wil je mee komen filmen? we gaan een murga oprichten in zuid afrika en we willen dat registreren. ik dacht amai, tof, maar ik had wel een voorwaarde: film moest een deel worden van de murga. onder deze principe, kwamen twee (knappe) murguera's van l'amour gaga, kristel (student film en video - kaska dko) en lot (video reporter voor klara.be), aan boord plus een planning van video workshops in soweto.
mijn moeder moest dan nog een half jaar wachten om mij opnieuw te zien, want ik kon niet anders dan inpakken en productie beginnen doen.
we waren drie intense weken in het hart van soweto met af en toe uitstappen naar jo'burg en durban. we hebben de feiten geregistreerd met 50 uur ruw materiaal als gevolg. na een montage process van 6 maanden en meer dan 200 Gb, is er nu eindelijk een video die niet storend is :-) en we tonen die op zondag voor de eerste keer, in aanwezigheid van minstens 20 van de hoofdrolspelers. champagne zal er niet zijn, maar wel heel veel geconcentreerde talent.
uit de facebook-persbericht: "De prent laat de murgueros uit Soweto zelf aan het woord en hun verhalen schetsen het leven in een township". “In Soweto” is de naam. en ik hoop dat het resultaat half so pleasant is as the process of making it.
en verder: "Als u wil weten wie de mensen zijn achter Murga Nathi en hoe zij zich drie weken lang (en nu nog) vrijwillig inzetten voor het project, is dit een ideale eerste kennismaking. Verwacht u aan aangrijpende verhalen maar ook aan een lesje in uitbundige samenzang, aan originele danspartijen en indringend spoken word." dit is wel marktpraterij :-) maar de film is leuk :-)
Praktisch
In Soweto (BE/VE/ZAF 2009. Doc. Color. 48 min.)
van Lot Vandekeybus, Kristel Driesmans en Orlando Verde
Datum: zondag 28 juni 2009, 21.00u
Plaats: Madam Fortuna, Sergeyselsstraat 20, Borgerhout
Inkom: Gratis
Laat wel op voorhand iets weten via murga.arenberg@gmail.com of op 0479 244 739
Als je niet kan reserveren, kom dan langs anyway, dat kan geen kwaad :-)
en de wegwijzer:
Friday, June 12, 2009
club social depoltivo flol amalillo
el cuento club social deportivo flor amarillo ha sido traducido al chino. no se si se entendera, pero ahi esta. una curiosidad literaria, una de esas cosas que son lindas pero uno no sabria explicar exactamente por que...
ademas, una minibiografia, en chino tambien. muy loco todo...
ademas, una minibiografia, en chino tambien. muy loco todo...
Monday, May 25, 2009
Cumbia icons of the 20th century presents: Peron
Finally, Wikipedia gives Peron the place he deserves in the history of music.
His musical legacy will be honoured on the 10th of june at the premises of the Arenberg Schouwburg with a straight-from-jujuy-cumbia-performance by Gata Alzada, the electrocumbia of The Peronists and the multiinstrumentalist Axel Krygier, who made the Arenberg Schouwburg dance four years ago during one of the first Navetango mayhem parties. De Puma van Vlaanderen, who arrives directly from the airport with freshly and legally imported new music, will also be part of this party with a Wednesday-Friendly-DJ-SET, whatever that means.
10 juni. Arenberg Schouwburg. Kleine Zaal. Staandplatsen (Sfeer!). 20u15. 8 euro Presale. 12 euro @ the door.
His musical legacy will be honoured on the 10th of june at the premises of the Arenberg Schouwburg with a straight-from-jujuy-cumbia-performance by Gata Alzada, the electrocumbia of The Peronists and the multiinstrumentalist Axel Krygier, who made the Arenberg Schouwburg dance four years ago during one of the first Navetango mayhem parties. De Puma van Vlaanderen, who arrives directly from the airport with freshly and legally imported new music, will also be part of this party with a Wednesday-Friendly-DJ-SET, whatever that means.10 juni. Arenberg Schouwburg. Kleine Zaal. Staandplatsen (Sfeer!). 20u15. 8 euro Presale. 12 euro @ the door.
Tuesday, May 19, 2009
over de onvoorstelbare wortels van het paternalisme
het was op een bonte zaterdagavond dat ik alle mijn vrienden en bekenden een kinderlied hoorde zingen.
in het begin was het een scene ergens tussen het schattige en het belachelijke: we waren op een fuif en de DJ draaide het nummer van kinderen voor kinderen. iedereen trok zijn/haar beste "Hollands" uit de mouw, iedereen kende de tekst van buiten.
"kinderen voor kinderen/Een kind is hier zo rijk/Kinderen voor kinderen/Het is zo ongelijk" zongen zij tussen het lachen en hun herinneringen van speeltuinen en sneeuwbalgevechten.
zij zwaaiden van een kant naar de andere met hun handen omhoog, het bewijs dat om 4 uur s' morgens iedereen op alles kan dansen.
en het liedje ging verder en zij zongen allemaal mee:
Een kind onder de evenaar/Wordt later vaak een bedelaar/Kinderen voor kinderen/Voor kinderen van daar
ik kon het niet geloven.
hoe was het mogelijk dat niemand dat "incorrect" vond, een liedje zingen dat op zo'n evidente manier een vooroordeel over de subevenaars jeugd vormt? maar niemand reageerde. en geloof mij, er waren van die geëngageerde types, van die militanten van respect en gelijke kansen. welopgevoede mensen. hoogopgeleide mensen. maar niemand bleek na te denken over wat zij volmondig meezongen.
ik heb dan iemand vastgepakt en vroeg of die niet besefte dat hij in de praktijk vaststelde dat een kind dat geboren wordt onder de evenaar gedoemd is om een clochard te worden en die werd dan wakker en begon te lachen, omdat hij niet wist hoe hij kon reageren, en zei "amai, ik had daar nog nooit bij stilgestaan".
ik heb verschillende versies gehoord van dezelfde zin en dezelfde ongemakkelijke lach van IEDEREEN bij wie ik met die opmerking kom. NIEMAND had daar OOIT bij stilgestaan. en zij hebben dat rijkelijk gehoord en gezongen door de jaren heen.
aan de andere kant, als ik naar de fietsenmaker moet gaan (de beste fietsenmaker van de stad moet ik wel zeggen: hij denkt nooit dat ik achterlijk ben, en vraagt altijd 5 euro minder dan de rest) legt hij alles uit naast een klein standbeeldje van een "negerke" dat, dankzij een slim systeem, als je in zijn handen een muntje laat, zijn hoofd beweegt in een gebaar dat akkoord gaat met het plakaatje dat leest "Merci", aan zijn voeten.
daarover sprak ik met een vriend, een Vlaming die, gefascineerd met die gedachte, de erfenis van het koloniale paternalisme begon op te sommen. en hij vertelde kleurrijke hoofdstukken van zijn kindertijd (hij is een dertiger) waarin een ballonnenverkoper altijd eentje had van een "negerke", id est, een zwarte ballon met een glimlach en een dikke neus. en hij lachte daarmee. ik begreep dat die lach een lach van schaamte was. een lach van het plots beseffen hoe diep de wortels van het paternalisme liggen in het Vlaams volk, in het post-koloniaal-Europees volk. dat is het Europa dat niet kan zien dat "Tintin au Congo" een racistische benadering is van een blanke tiener die gezien wordt als een God door zijn zwarte onderdanen. hoewel het geschreven werd vanuit een kolonialistisch standpunt, omdat het niet anders kon, daarover klagen is voor Vlaanderen een bewijs van de "lange tenen" van de allochtone gemeenschap.
en inderdaad, het zou idioot zijn zoiets te censureren, want het is maar een document, een weerspiegeling van de koloniale zeitgeist, maar naar zoiets niet durven kijken met een zelfkritische humor is even belachelijk.
en hij zegt dat het inderdaad nog een paar generaties zal kosten tot dat hij en de rest niet meer naar ons kijken met een blik van ocharme die mensjes, want zij zijn opgegroeid door een (goed bedoelde) medelijdenscultuur die nu nog de media en de politiek en het ontwikkelingssamenwerking domineert. zulke mensen eisen dingen van een Congolese President en vinden dat het normaal is (die zijn toch zijn zwarte onderdanen, denkt hij). zulke mensen kopen een geweer en als die iets nuttig willen doen met hun bestaan gaan zij op straat om wat marouffen neer te schieten (die zijn toch allemaal criminelen en profiteurs, denkt hij). zulke mensen laten zich niet trouwen door een "neger" (een "neger" staat niet goed op een trouwfoto, denken zij).
hij zegt dat hoewel wij allemaal gelijk zijn in zijn ogen, dit pas gebeurt nadat je iemand leert kennen. maar voordat iemand een identiteit krijgt, is er een onbewust beeld en dat is het beeld van de miserie, de armoede en de criminaliteit.
vaak word ik gevraagd of ik van plan ben om in België te blijven wonen. vaak heb ik gehoord dat ik in België ben omdat ik een "professionele jongen met gezonde ambitie" ben (nee, ik ben naar Anvers gekomen omdat ik mijn Frans wou oefenen). vaak heb ik mensen moeten uitleggen dat ik niet echt hier ben omwille van het "uitstekende sociale zekerheidssysteem". want zij veronderstellen dat ik hier per se oud wil worden. en dat kan gebeuren, maar op dit ogenblik ben ik niet echt van plan om oud te worden.
vaak heb ik deelgenomen aan discussies waar op een goed bedoelde manier de derdewereldse hoofdpersonages van een fictieverhaal bedelaars worden op het einde, en niemand begrijpt waarom ik daarvan woest word. "maar als dat zo is, waarom word je daar woest van?", vragen zij en zij zullen denken dat mijn gedrag absurd is.
zij denken niet dat ik een paradijselijk beeld heb van een ouderdom aan de zee. zij kunnen niet geloven dat ik mijn kinderen wil zien groeien op de altiplano. zij kunnen zich niet inbeelden dat ik een oude leraar wil worden op een schooltje ergens in de bergen.
zij denken dat als ik terug ga ik een bedelaar zal worden. ik zal onvermijdelijk sterven want de ziekenhuizen marcheren niet of misschien zal ik vermoord worden door iemand die mijn schoenen wil stelen.
en zij doen dat omdat zij mij graag hebben. omdat zij bezorgd zijn over mij.
want er zijn dingen die je moeilijk kan verstaan als die niet lijken op wat je als kind geleerd hebt.
in het begin was het een scene ergens tussen het schattige en het belachelijke: we waren op een fuif en de DJ draaide het nummer van kinderen voor kinderen. iedereen trok zijn/haar beste "Hollands" uit de mouw, iedereen kende de tekst van buiten."kinderen voor kinderen/Een kind is hier zo rijk/Kinderen voor kinderen/Het is zo ongelijk" zongen zij tussen het lachen en hun herinneringen van speeltuinen en sneeuwbalgevechten.
zij zwaaiden van een kant naar de andere met hun handen omhoog, het bewijs dat om 4 uur s' morgens iedereen op alles kan dansen.
en het liedje ging verder en zij zongen allemaal mee:
Een kind onder de evenaar/Wordt later vaak een bedelaar/Kinderen voor kinderen/Voor kinderen van daar
ik kon het niet geloven.
hoe was het mogelijk dat niemand dat "incorrect" vond, een liedje zingen dat op zo'n evidente manier een vooroordeel over de subevenaars jeugd vormt? maar niemand reageerde. en geloof mij, er waren van die geëngageerde types, van die militanten van respect en gelijke kansen. welopgevoede mensen. hoogopgeleide mensen. maar niemand bleek na te denken over wat zij volmondig meezongen.
ik heb dan iemand vastgepakt en vroeg of die niet besefte dat hij in de praktijk vaststelde dat een kind dat geboren wordt onder de evenaar gedoemd is om een clochard te worden en die werd dan wakker en begon te lachen, omdat hij niet wist hoe hij kon reageren, en zei "amai, ik had daar nog nooit bij stilgestaan".
ik heb verschillende versies gehoord van dezelfde zin en dezelfde ongemakkelijke lach van IEDEREEN bij wie ik met die opmerking kom. NIEMAND had daar OOIT bij stilgestaan. en zij hebben dat rijkelijk gehoord en gezongen door de jaren heen.
aan de andere kant, als ik naar de fietsenmaker moet gaan (de beste fietsenmaker van de stad moet ik wel zeggen: hij denkt nooit dat ik achterlijk ben, en vraagt altijd 5 euro minder dan de rest) legt hij alles uit naast een klein standbeeldje van een "negerke" dat, dankzij een slim systeem, als je in zijn handen een muntje laat, zijn hoofd beweegt in een gebaar dat akkoord gaat met het plakaatje dat leest "Merci", aan zijn voeten.daarover sprak ik met een vriend, een Vlaming die, gefascineerd met die gedachte, de erfenis van het koloniale paternalisme begon op te sommen. en hij vertelde kleurrijke hoofdstukken van zijn kindertijd (hij is een dertiger) waarin een ballonnenverkoper altijd eentje had van een "negerke", id est, een zwarte ballon met een glimlach en een dikke neus. en hij lachte daarmee. ik begreep dat die lach een lach van schaamte was. een lach van het plots beseffen hoe diep de wortels van het paternalisme liggen in het Vlaams volk, in het post-koloniaal-Europees volk. dat is het Europa dat niet kan zien dat "Tintin au Congo" een racistische benadering is van een blanke tiener die gezien wordt als een God door zijn zwarte onderdanen. hoewel het geschreven werd vanuit een kolonialistisch standpunt, omdat het niet anders kon, daarover klagen is voor Vlaanderen een bewijs van de "lange tenen" van de allochtone gemeenschap.
en inderdaad, het zou idioot zijn zoiets te censureren, want het is maar een document, een weerspiegeling van de koloniale zeitgeist, maar naar zoiets niet durven kijken met een zelfkritische humor is even belachelijk.
en hij zegt dat het inderdaad nog een paar generaties zal kosten tot dat hij en de rest niet meer naar ons kijken met een blik van ocharme die mensjes, want zij zijn opgegroeid door een (goed bedoelde) medelijdenscultuur die nu nog de media en de politiek en het ontwikkelingssamenwerking domineert. zulke mensen eisen dingen van een Congolese President en vinden dat het normaal is (die zijn toch zijn zwarte onderdanen, denkt hij). zulke mensen kopen een geweer en als die iets nuttig willen doen met hun bestaan gaan zij op straat om wat marouffen neer te schieten (die zijn toch allemaal criminelen en profiteurs, denkt hij). zulke mensen laten zich niet trouwen door een "neger" (een "neger" staat niet goed op een trouwfoto, denken zij).
hij zegt dat hoewel wij allemaal gelijk zijn in zijn ogen, dit pas gebeurt nadat je iemand leert kennen. maar voordat iemand een identiteit krijgt, is er een onbewust beeld en dat is het beeld van de miserie, de armoede en de criminaliteit.
vaak word ik gevraagd of ik van plan ben om in België te blijven wonen. vaak heb ik gehoord dat ik in België ben omdat ik een "professionele jongen met gezonde ambitie" ben (nee, ik ben naar Anvers gekomen omdat ik mijn Frans wou oefenen). vaak heb ik mensen moeten uitleggen dat ik niet echt hier ben omwille van het "uitstekende sociale zekerheidssysteem". want zij veronderstellen dat ik hier per se oud wil worden. en dat kan gebeuren, maar op dit ogenblik ben ik niet echt van plan om oud te worden.
vaak heb ik deelgenomen aan discussies waar op een goed bedoelde manier de derdewereldse hoofdpersonages van een fictieverhaal bedelaars worden op het einde, en niemand begrijpt waarom ik daarvan woest word. "maar als dat zo is, waarom word je daar woest van?", vragen zij en zij zullen denken dat mijn gedrag absurd is.
zij denken niet dat ik een paradijselijk beeld heb van een ouderdom aan de zee. zij kunnen niet geloven dat ik mijn kinderen wil zien groeien op de altiplano. zij kunnen zich niet inbeelden dat ik een oude leraar wil worden op een schooltje ergens in de bergen.
zij denken dat als ik terug ga ik een bedelaar zal worden. ik zal onvermijdelijk sterven want de ziekenhuizen marcheren niet of misschien zal ik vermoord worden door iemand die mijn schoenen wil stelen.
en zij doen dat omdat zij mij graag hebben. omdat zij bezorgd zijn over mij.
want er zijn dingen die je moeilijk kan verstaan als die niet lijken op wat je als kind geleerd hebt.
Subscribe to:
Posts (Atom)
