los domingues

como llegue a estos carajos? ah, si, a traves del babylon motorhome. uno de los remixes de comocumbia es de ellos. perro campeon. un merengue de taguara. si las voces fueran mejores y el texto fuera malo se diria que es un duo entre miguel moly y diveana pero no. eran los domingues. oi el tema como cinco veces y cada vez me reia mas.

google me mando para http://www.myspace.com/losdomingues

y de pana que es uno de los descubrimientos que mas nostalgia me han producido desde el blog de el chiguire bipolar. el cover que hacen de number of the beast es el sacrilegio mas de pinga que he oido desde que senior coconut versiono smoke on the water. curda y perico se me quedo pegada en la cabeza durante un par de dias. y fuera, por Dios, alguien que meta a estos carajos en un estudio decente, por favor. ya. graben esa vaina, compadre. porque capaz que en un par de meses, dada al volatilidad de la escena nacional, los bichos ya no existan y nos quedemos sin una grabacion con todas las de la ley de estas joyas del pentagrama universal...

sei sei sei el numero de la cuuuumbia
sei sei sei el diablo te va'garra

tocar cumbia con una franela de AC/DC: priceless!

talento nacional!

O.

esta noche

un ejemplo de el tipo de "eventos socio culturales" de los que a veces formo parte :-)

cafe capital, 2:24 a.m.

we waren met 9. dat is dus 81 euro. maar T wou dat niet betalen. hij is buiten gebleven.

we kwamen binnen. vrij veel volk. veel rok. de muziek was niet goed. of misschien ben ik al definitief beu van de beat-muziek. maar bon, we waren goed gezind en we hadden een rede om te vieren. en we hadden betaald. we zijn dus blijven plakken. niemand heeft echt gedanst. het was meer een moeiljike praatfeest voor ons.

geen kwartier later horen we gebroken glas naast ons. een klein, dik meisje met een beetje van een butch "air" had alle glazen tegen de grond gegooid. een vriendin van haar, ook een blonde met een lesbische look maar met langere haar, probeerde haar te stoppen maar dat lukte niet. "ze is een kwaaie" heb ik naast mij horen zeggen. ook een jonge koppel heeft dat geprobeerd, maar dat resulteerde in mer aggresiviteit. het dik en klein meisje gooide een paar karate kicks naar de jongen en haar tafel. allebei zijn gelukt. meer lawaai. bier op de grond. zij is dan opgestaan en blijven roepen en een deur blijven gooien tegen een muur.

security kwam in de picture. zij namen haar naar de tuin en het was efkes "rustig" hoewel bleef de muziek luid en slecht.

ik ging naar de tuin. twee van de bouncers hadden de twee meisjes vast in zeer guantanamo-achtig houdingen. het koppel is stiekem weg gegaan, naast mij. de meisjes bleven roepen. ik zou dat ook hebben gedaan. een van de bouncers, een soort vlaamse george foreman, heeft dan een klop gegeven tegen het klein en dik meisje. heel hard. ik ben gewoon aan geweld (wie niet?) en ik vond het nog pijnlijk om te zien. ze is dan gevallen tegen de grond en vond het moeilijk om op te staan. naast mij kwamen nog een paar kijkers. we riepen "allee jongens, zij zijn gewoon zat, da's ni de bedoeling" maar het was alsof we daar niet waren. het minder dik meisje met langere haar is dan beginnen wennen. "ik ga de politie bellen" zei zij, met tranen in haar ogen. zij was nog zat, maar het is duidelijk dat zij kon beseffen wat er gaande was.

de agresiviteit is daar niet gestopt. de meisjes werden naar buiten gegooid en buiten was het nog efkes heftig. ik kwaam dichterbij. door een klein vensterke kon ik zien en anderen kwamen ook kijken. "ze was een kwaaie" heb ik nog eens gehoord. "ja, maar da doe je ni. zij zijn klanten". op de grond was er een vlek bloed. het was niet klein.

ik kwaam terug naar binnen. ik heb niet veel verteld. het was veel te luid. T was binnen, met de rest. "de bouncers waren bezig en ik kon binnen komen zonder te betalen". hij glimlachte.

we zijn niet lang binnen gebleven. in het tuin was het beter. rustig. arcadisch.

het klein dik meisje (afkorting KDM) kwam dan langs. met een politie agent.

wat daarna gebeurde weet ik niet. maar ik voelde spijt dat ik de camera in mijn gsm niet gebruikt heb om dit op youtube te zetten en cafe capital eens en vooral te laten verdwenen in de oceaan van de klntonvriedelijkheid.

ik hoop dat KDM en haar vriendin zich nu beter voelen.

ik heb veel vrienden, gelukkig. en eens drinken zij te veel. en als dat gebeurt worden sommigen van hen aggressief. dan moet je mer dan ooit van hen houden, want je moet die nog als mensen zien, ook al zijn die geen mensen meer.

ik dacht dat een bouncer betaald werd om die moeilijke taak te voldoen, maar niet, dus. zij zijn gewoon primitieve wezens. die van capital op zaterdag avond zeker, ten minste.

los salieris de charly

el titulo de la cancion es genial. el corito confirma la genialidad: somos el grupo los salieris de charly, le robamos melodias a el, ah ah ah ah.

charly esta pasando por una fase un tanto mas britney spears, un tanto mas winehouse, de lo que ya acostumbrabamos leer de el.

y es una lastima la sola idea de pensar que nito mestre, palito ortega, el productor y el terapeuta sean hoy dia esos salieris de charly que dicen cuidarlo pero que quizas esten ahi buscando el propio beneficio.

porque, que otra cosa se puede concluir de que haya casualmente un estudio instalado y que se afirme con behemencia que entre locura y locura charly se mete a grabar? que cuando no esta pidiendo alcohol y drogas duras, compone genialidades???

en estos momentos es que me alegro de ser nadie. eso de estar rodeado de salieris en el momento en que todos esperan tu muerte debe ser una derrota barbara :-(

desde aca, mis mejores deseos, si cabe. sobre todo, mi deseo de que al menos un gieco se le acerque en la hora aciaga...

marie-rose morel zoekt vriendschap

ik heb alvast mijn vriendschap aangeboden aan marie-rose. ik ben ervan overtuigd dat vriendschap niks maar positieve gevolgen kan hebben. ik vond het ook een grappig gegeven: ik als allochtoon heb niks te zoeken bij marie-rose. integendeel: hoe zou ik kunnen antwoorden op die vraag? ben je een vriend van marie-rose morel? eeeeuuuhhh...

ik zou gezien worden als een vijand. en alles dat ik vanaf dat moment zeg zal gehoord worden als de stem van de rechts sympathisant. mijn blog zou onmiddelijk gediskwalificeerd geraken. want wij simplificeren graag, allemal. en zij heeft niet te veel moeite gedaan om het vertrouwen van de allochtonen te winnen, laat ons eerlijk zijn.

toch zou ik haar graag mijn vriend willen noemen. dat zou iets betekenen. ik zou af en toe kunnen zeggen "marie-rose, als je over vreemdelingen spreekt, spreek je ook over mij" en zij zou begrijpen, omdat wij vrienden zouden zijn, dat zij soms niet echt schitterend bezig is.

ik zou haar uitnodigen naar onze "mestizo" feestjes. en zij zou zeker leren dansen met mijn vrienden. zij zou lachen. zij zou vragen wat voor muziek dat is en ik zou graag uitleggen wat het verschill is tussen bembe en chachacha.

maar ja, eigenlijk heb ik niet alleen schrik dat zij niet zal antwoorden op mijn "facebook friend request". ik heb schrik dat als zij antwoordt en ik haar naar de feestjes zou uitnodigen, dan zou dat niet mooi worden gezien, misschien. en veel van mijn vrienden zouden niet met haar willen dansen ook al is zij een vrij mooie 35-jarige madame (zie foto, rechts-boven).

misschien is dit allemaal overdreven. maar ik vond het toch mooi dat alle verschillen zouden opgelost geraken met een "friend request". zij heeft, uiteindelijk, zich kwetsbaar gesteld als zij toegeeft dat zij op zoek is naar iemand. naar vriendschap.

als dat geen reclame campagne is, natuurlijk. dat kan ook altijd :-(

9.55 am - primer contacto humano...

...en sevilla:

yo estaba echado en un banco con tres morrales bien sujetos, por si me dormia. no eran las diez de la maniana y aun no tenia habitacion.

al rato me puse de pie para estirarme y un indigente se me acerco:

- que no teneis que dormir en el banco, joder, ahi junto al arbol hay un colchon.
- no, tranquilo. gracias, pero solo es para esperar un rato.
- bueno. pero si te va a acostar, hazlo en el colchon, que yo tengo poco, pero lo que tengo lo comparto.
- gracias, gracias...
- jose tomá. encantao.
- orlando, mucho gusto.
- yo soy vasco, pero hace tiempo vivo en sevilla.
- yo soy venezolano.
- yo siempre he querido ir a venezuela. he ido a mexico. a el salvadó. a cuba. a indonesia. pero no he ido a venezuela. eso aun lo tengo que hacé.
- venezuela es un pais muy lindo.
- y que la gente es como aqui en sevilla... yo vengo del pais vasco. ahi es distinto. pero se consigue heroina mu barata. has estado en el pais vasco?
- en donosti. una ciudad muy linda.
- a mi me gusta mas bilbao.
- a mi me gusta bilbao, pero no tanto como donosti.
- hay una arania mu grande... y un perro de colores... si vas por bilbao me dices y te digo donde puedes encontrar heroina mu barata...
- gracias.
- ... yo ya no me inyecto heroina... ahora tomo vino... quieres vino???
- no, pero gracias...
- ahora me estoy recuperando, la heroina me dejo muy flaco. mira... 50 kilos... el vino alimenta má... y no te fijes en los tatuajes... este me lo hizo el cabron de mi hijo.. que eso no se le hace a un padre, joé... un dia me desperte y me habia tatuado una esvastica... y si, yo soy un esvastico, pero a mi solamente me caen mal los negros... a los chinitos les tengo aprecio... chinitos como tu... (sonrisa, aun le quedan dos o tres dientes)
- (sonrisa)
- venga, seguro que no quieres vino???
- no, no, tengo que caminar... sabes como llego a la giralda????
- ve por esta calle... no hay como perderse...
- bueno, jose tomas, nos vemos.
- a la orden...


... de vuelta, en amberes:

apenas salio mi maleta apresure el paso y puse mi mejor cara de local para que la policia me dejara pasar sin revisar mi equipaje. tenia 6 minutos para tomar el autobus de las diez. con suerte, llegue a tiempo. el autobus, que tiene un solo precio y un solo destino, sale cada hora, de ahi mi apuro.

subi, di los buenos dias al chofer y puse un billete de 50 sobre la mesita y dirigi mi mirada hacia adentro.

el chofer se me quedo viendo.

volvi a verlo y me sorprendio la situacion. me preguntaba que habia hecho mal. vi el billete. era de 50. el precio del pasaje era 10. mi mirada verifico que era el autobus correcto. solo atine a preguntar:

- amberes?

el chofer se me quedo viendo.

vi hacia atras de mi. no habia nadie. el chofer irradiaba odio. yo, porque la colera es contagiosa, le dije, aspero:

- me puedes vender un ticket, por favor?

lo cual puso al chofer en funcionamiento y procedio a presionar el unico boton del panel de facturacion mientras me decia:

- tenia que oir eso.

me dio el ticket. me dio el vuelto. y ya.

Europa I

hace poco conoci a un brasilenio. super buena gente, creativo e inteligente. un carajo con plata, en brasil no le hacia falta nada. conocio a una morralera belga en una playa cerca de rio y se enamoro de inmediato, perdidamente. no la quiere soltar. ella tampoco lo quiere soltar. sin embargo, casarse no tiene sentido: la verdad, los dos estan seguros de que el matrimonio es lo peor que le puede pasar a una relacion perfecta.

las vacaciones de ella debian terminar algun dia y el decidio seguirla. el lleva meses de ilegal. el riesgo era alto, lo podian deportar. pero desde hace dias su temor es mas serio: puede terminar en la carcel.

si quieren seguir su relacion perfecta, lo unico que pueden hacer es lo que ambos creen es lo peor que pueden hacer con una relacion perfecta.

pero eso es una bagatela. segun la ley aprobada por el parlamento europeo, ese carajo es un criminal. si lo agarran, lo mandaran a la carcel por minimo seis meses. la misma condena que recibe un conductor borracho por atropellar a un menor de edad (si el menor muere).

si lo agarran, va a estar rodeado al menos seis meses por drogadictos y traficantes, por violadores y ladrones y maras salvatrucha. si se le cae el jabon en la ducha, se lo van a coger. si le cae mal a alguien le van a sacar los dientes o a enterrarle un chopo barnizado de mierda.

y despues lo van a regresar a brazil.

diary of the dead/la muerte

ha fallecido el pianista de e.s.t. al fondo de su myspace hay decenas de mensajes de condolencia.

sin ir tan lejos, hace poco murio una conocida. amiga de varios amigos. su myspace aun esta ahi y sus amigos han posteado fotos de su juventud y enviado mensajes de amor e incluso pedido perdon por discusiones tontas que no hubo tiempo de subsanar.

diary of the dead, la ultima pelicula de george romero es igual de absurda que las anteriores. romero siempre ha pensado que sus zombies son una metafora y que los usa para criticar distintos aspectos de la sociedad: el racismo, el consumo desenfrenado y ahora incluso la red. en un intento de estetica cloverfield que no logra ser creible, uno de los personajes esta obsesionado con la documentacion de lo que sucede, con entregar al mundo su vision del final de la civilizacion. la gente va muriendo logaritmicamente y sin embargo cada upload sigue teniendo miles de hits por minuto.

la pelicula, siendo honesto, es muy mala.

pero poniendo todo junto, esbjorn svensson, la amiga de mis amigos y romero, aunados a la depre que cargo hace dias, el resultado es que no me puedo sacar a la muerte de la cabeza. sobre todo esta especie de vida electronica despues de la vida que internet nos regala. esta minitrascendencia que cada vez se parece mas a comala.

incluso cuando todo se termine, si las bombas no danian demasiados servidores, aunque el hombre ya no exista, la red seguira funcionando un par de semanas, al menos, hasta que los memory leaks terminen por colapsar definitivamente nuestro legado electronico.

esa idea me atormenta.

flor amarillo visuals

flor amarillo films proudly presents the first attempt at the creation of background visuals for the belgium-based argentinian project juntacadaveres. this is the third cooperation between flor amarillo films and juntacadaveres, after the soundtrack of simon and the creative commons experiment for noche portenya.

of course, this is not a video clip. this is intended to be projected in the background. including black spaces for solo's :-) it's all existing material, so you have to see it more as an experiment on atmosphere...

remarks on this experiment are more than welcome.

luisito quintero en la percusion!

a couple of weeks ago had the honor to see luisito quintero and his band in the jazz festival of the hague. he would be performing before eddie palmieri in some kind of latin jazz lounge. but palmieri cancelled due to health reasons and luisito had time enough to give a REAL concert. just a low quality bit of it:

muy de pinga ver a los compatriotas echandole bolas donde sea que los monten...

y poniendo a esas catiritas a bailar :-)